wirus Marburg
Wirus Marburg (MARV) należy do rodziny Filoviridae i jest czynnikiem etiologicznym gorączki krwotocznej Marburg – ciężkiej choroby zakaźnej o wysokiej śmiertelności (24-88%). Został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1967 roku podczas epidemii w Marburgu i Frankfurcie nad Menem w Niemczech oraz w Belgradzie w byłej Jugosławii.
Naturalnym rezerwuarem wirusa Marburg są prawdopodobnie nietoperze owocożerne z rodzaju Rousettus, szczególnie gatunek Rousettus aegyptiacus. Do zakażenia człowieka dochodzi przez bezpośredni kontakt z płynami ustrojowymi zainfekowanych zwierząt lub chorych ludzi. Wirus przenosi się między ludźmi poprzez bezpośredni kontakt z krwią, wydzielinami, narządami lub innymi płynami ustrojowymi zakażonych osób.
Okres inkubacji wirusa Marburg wynosi 2-21 dni. Objawy choroby rozpoczynają się nagle, z wysoką gorączką, silnym bólem głowy i złym samopoczuciem. W ciągu 5-7 dni od wystąpienia pierwszych objawów pojawia się wysypka plamisto-grudkowa, głównie na tułowiu. Następnie dochodzi do objawów krwotocznych, niewydolności wielonarządowej i wstrząsu. Diagnostyka opiera się na testach PCR, ELISA oraz izolacji wirusa.
Obecnie nie istnieje zatwierdzona szczepionka ani specyficzne leczenie przeciwwirusowe dla zakażeń wirusem Marburg. Terapia ma charakter objawowy i podtrzymujący. W przypadku podejrzenia zakażenia konieczna jest ścisła izolacja pacjenta, stosowanie środków ochrony osobistej przez personel medyczny oraz rygorystyczne przestrzeganie procedur kontroli zakażeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Gorączki krwotoczne (VHF) to grupa wirusowych chorób o zróżnicowanym przebiegu i rokowaniu, zależnym od typu wirusa, czasu rozpoznania, dostępu do opieki medycznej oraz indywidualnych cech gospodarza. Współczynniki śmiertelności (CFR) wahają się od około 1-2% w gorączce Lassa (wzrost do 15-20% u hospitalizowanych) do 40-70% w zakażeniach wirusami Marburg i Ebola. W krajach o ograniczonym dostępie do opieki medycznej CFR może sięgać nawet 80-90%. Poziom wiremii jest kluczowym predyktorem ciężkości, np. w CCHF wiremia >8,6 × 10^ copies/ml pierwszego dnia hospitalizacji wskazuje na ciężki przebieg, a podwyższony poziom AST >150 IU/l w gorączce Lassa koreluje z gorszym rokowaniem. Genetyka gospodarza, odpowiedź immunologiczna, dawka wirusa, droga ekspozycji oraz stan pacjenta (w tym ciąża) również wpływają na przebieg i wynik choroby.
aminotransferaza asparaginianowa, cytokiny prozapalne, diagnostyka medyczna, filowirus, gorączka denga, gorączka Ebola, gorączka krwotoczna, gorączka krwotoczna krymsko-kongijska, gorączka krwotoczna wirusowa, gorączka Lassa, niewydolność wielonarządowa, odpowiedź immunologiczna, opieka medyczna, polimorfizm genów, przeciwciała IgM, randomizowane badanie kliniczne, resuscytacja płynowa, rybawiryna, terapia wspomagająca, układ odpornościowy, wiremia, wirus Marburg, współczynnik śmiertelności, współczynnik śmiertelności przypadków, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia neurologiczne, żółta gorączka