HIT typu II

Heparynozależna małopłytkowość typu II (HIT typu II) to poważne, immunologiczne powikłanie terapii heparynowej. W przeciwieństwie do HIT typu I, który ma charakter niealergiczny i przejściowy, HIT typu II jest reakcją immunologiczną, w której organizm wytwarza przeciwciała przeciwko kompleksowi heparyna-czynnik płytkowy 4 (PF4).

Mechanizm rozwoju HIT typu II polega na tworzeniu się kompleksów immunologicznych, które aktywują płytki krwi, prowadząc do ich agregacji i usuwania z krążenia, co skutkuje małopłytkowością. Typowo objawia się spadkiem liczby płytek o ponad 50% wartości wyjściowej, zwykle między 5. a 10. dniem terapii heparynowej (lub wcześniej przy ponownej ekspozycji).

Klinicznie HIT typu II może manifestować się nie tylko małopłytkowością, ale również paradoksalnie – powikłaniami zakrzepowymi w układzie żylnym i tętniczym. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej (skala 4T), badaniach laboratoryjnych (test aktywacji płytek, testy immunologiczne ELISA). Leczenie wymaga natychmiastowego odstawienia heparyny i włączenia alternatywnego leku przeciwkrzepliwego (argatroban, danaparoid, fondaparynuks).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl