nabłonek naczyniowy

Nabłonek naczyniowy, znany również jako śródbłonek (endothelium), to jednowarstwowa wyściółka komórkowa pokrywająca wewnętrzną powierzchnię naczyń krwionośnych i limfatycznych. Stanowi on dynamiczną barierę między krwią a tkankami, pełniąc kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy naczyniowej.

Śródbłonek uczestniczy w regulacji napięcia naczyniowego poprzez wydzielanie substancji wazoaktywnych, takich jak tlenek azotu (NO), prostacyklina (PGI2) i śródbłonkowy czynnik hiperpolaryzujący (EDHF), które działają naczyniorozkurczowo, oraz endotelina-1 i tromboksan A2, które powodują skurcz naczyń. Jest również zaangażowany w procesy krzepnięcia krwi, wykazując właściwości przeciwzakrzepowe w warunkach fizjologicznych.

Dysfunkcja śródbłonka stanowi kluczowy element patogenezy wielu chorób sercowo-naczyniowych, w tym miażdżycy, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy i niewydolności serca. Charakteryzuje się ona zmniejszoną biodostępnością NO, zwiększoną ekspresją cząsteczek adhezyjnych, nasilonym stresem oksydacyjnym oraz zaburzoną równowagą między czynnikami naczyniorozkurczowymi i naczynioskurczowymi.

W diagnostyce klinicznej ocena funkcji śródbłonka może być przeprowadzana za pomocą technik obrazowych, takich jak ultrasonograficzne badanie rozszerzalności tętnicy ramiennej zależnej od przepływu (FMD), a także poprzez oznaczanie biomarkerów, w tym cząsteczek adhezyjnych (VCAM-1, ICAM-1), selektyn i mikroalbuminurii. Leczenie dysfunkcji śródbłonka koncentruje się na modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz stosowaniu leków poprawiających funkcję śródbłonka, jak statyny, inhibitory ACE czy sartany.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl