czas latencji ejakulacji
Czas latencji ejakulacji (ang. ejaculation latency time, ELT) to przedział czasowy od momentu rozpoczęcia penetracji do osiągnięcia wytrysku. W seksuologii jest to kluczowy parametr diagnostyczny stosowany przy ocenie zaburzeń ejakulacji, szczególnie przedwczesnego wytrysku.
Najczęściej w badaniach naukowych i praktyce klinicznej wykorzystuje się pomiar śródpochwowego czasu latencji ejakulacji (IELT – intravaginal ejaculation latency time), mierzony od momentu wprowadzenia członka do pochwy do momentu wytrysku. Za prawidłowy uznaje się IELT trwający od około 3 do 7-8 minut, choć wartości te mogą znacznie różnić się indywidualnie.
Skrócony czas latencji ejakulacji (poniżej 1-2 minut) jest głównym kryterium diagnostycznym przedwczesnego wytrysku według DSM-5 i ICD-11. Z kolei nadmiernie wydłużony czas latencji lub brak możliwości osiągnięcia wytrysku mimo odpowiedniej stymulacji wskazuje na opóźniony wytrysk (ejaculatio retardata). Pomiar IELT wykorzystuje się również do oceny skuteczności farmakoterapii zaburzeń ejakulacji, głównie w przypadku stosowania selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Opóźniona ejakulacja – Objawy
Opóźniona ejakulacja (DE) to zaburzenie charakteryzujące się znacznym wydłużeniem czasu do osiągnięcia orgazmu i ejakulacji, często powyżej 30 minut ciągłej stymulacji, lub całkowitym brakiem ejakulacji (anejakulacja) pomimo prawidłowej erekcji i stymulacji. Zgodnie z DSM-5, DE diagnozuje się przy występowaniu objawów w 75-100% aktywności seksualnej przez minimum 6 miesięcy, powodujących istotny dyskomfort psychiczny. Wyróżnia się typy pierwotne i nabyte, uogólnione i sytuacyjne, a także różne stopnie nasilenia od łagodnego do całkowitej anejakulacji. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca przyczyny neurologiczne (np. neuropatia cukrzycowa, urazy rdzenia), hormonalne (niedobór testosteronu, niedoczynność tarczycy), farmakologiczne (szczególnie SSRI, leki przeciwpsychotyczne, beta-blokery) oraz psychologiczne (depresja, lęk, stres, problemy w relacjach). Wiek i specyficzne nawyki masturbacyjne również odgrywają rolę w patogenezie. DE może manifestować się różnicami w zdolności do ejakulacji podczas masturbacji versus stosunku, co wskazuje na podłoże psychogenne.
anejakulacja, beta-bloker, czas latencji ejakulacji, DSM-5, dysfunkcja seksualna męska, ejakulacja wsteczna, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwdrgawkowy, neuropatia autonomiczna, neuropatia cukrzycowa, niedoczynność tarczycy, niepłodność męska, opóźniona ejakulacja, poczucie własnej wartości, prostatektomia, SSRI, stwardnienie rozsiane, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, udar mózgu, wspomagany rozród, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia przysadki mózgowej