zaburzenie naczyniowe mózgu

Zaburzenia naczyniowe mózgu obejmują szerokie spektrum schorzeń, które wpływają na naczynia krwionośne zaopatrujące ośrodkowy układ nerwowy. Do najczęstszych należą udar niedokrwienny (stanowiący około 80% wszystkich udarów), udar krwotoczny, przemijający atak niedokrwienny (TIA), tętniaki i malformacje naczyniowe.

Patofizjologia tych zaburzeń wiąże się z procesami miażdżycowymi, zatorowymi, zakrzepowymi lub strukturalnymi nieprawidłowościami naczyń. Czynniki ryzyka obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, palenie tytoniu, otyłość oraz predyspozycje genetyczne. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i rozległości uszkodzenia i mogą obejmować deficyty neurologiczne, zaburzenia świadomości, bóle głowy oraz napady drgawkowe.

Diagnostyka zaburzeń naczyniowych mózgu opiera się na badaniach obrazowych (TK, MRI, angiografia), badaniach laboratoryjnych oraz ocenie klinicznej. Nowoczesne metody neuroobrazowania, takie jak perfuzja TK czy dyfuzja MRI, pozwalają na precyzyjne określenie obszarów niedokrwienia i penumbry, co ma kluczowe znaczenie dla wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Leczenie obejmuje postępowanie w ostrej fazie (tromboliza, trombektomia mechaniczna w udarze niedokrwiennym) oraz profilaktykę wtórną (leki przeciwpłytkowe, przeciwzakrzepowe, statyny, modyfikacja czynników ryzyka). W przypadku malformacji naczyniowych i tętniaków stosuje się techniki neurochirurgiczne lub wewnątrznaczyniowe. Rehabilitacja neurologiczna stanowi integralny element kompleksowego postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl