inkretyna
Inkretyny to grupa hormonów peptydowych wydzielanych przez komórki przewodu pokarmowego w odpowiedzi na spożycie pokarmu. Najważniejszymi przedstawicielami tej grupy są glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1) oraz glukozozależny peptyd insulinotropowy (GIP). Hormony te odgrywają kluczową rolę w regulacji metabolizmu glukozy poprzez stymulację wydzielania insuliny w sposób zależny od stężenia glukozy we krwi.
Fizjologiczna rola inkretyn polega na nasileniu wydzielania insuliny po posiłku, hamowaniu wydzielania glukagonu, spowolnieniu opróżniania żołądka oraz zwiększeniu uczucia sytości. Efekt inkretynowy odpowiada za około 50-70% poposiłkowego wydzielania insuliny u osób zdrowych. U pacjentów z cukrzycą typu 2 obserwuje się znaczące upośledzenie efektu inkretynowego, co przyczynia się do rozwoju hiperglikemii.
W praktyce klinicznej wykorzystuje się leki oparte na działaniu inkretyn: analogi GLP-1 (np. semaglutyd, liraglutyd, dulaglutyd) oraz inhibitory dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), enzymu odpowiedzialnego za degradację inkretyn (np. sitagliptyna, linagliptyna). Poza działaniem hipoglikemizującym, leki inkretynowe wykazują korzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, masę ciała oraz funkcję nerek, co czyni je wartościową opcją terapeutyczną w leczeniu cukrzycy typu 2.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Aflofarm 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin Aflofarm, jest selektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowanym doustnie w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn, głównie GLP-1 i GIP, które w warunkach hiperglikemii stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu, co prowadzi do obniżenia glikemii. Warto podkreślić, że działanie to jest zależne od aktualnego stężenia glukozy we krwi, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii. W badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie sytagliptyny skutkuje istotnym zmniejszeniem wartości hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c), glukozy na czczo oraz po posiłku, co potwierdza jej skuteczność w kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana A1c, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Melkart Duo 50 mg + 850 mg
Melkart Duo to lek złożony zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg), stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Wildagliptyna hamuje enzym DPP-4, co zwiększa stężenie endogennych inkretyn (GLP-1, GIP), poprawiając funkcję komórek beta trzustki i zwiększając wydzielanie insuliny zależne od glikemii, a także reguluje wydzielanie glukagonu przez komórki alfa, zmniejszając wątrobową produkcję glukozy. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie insulinowrażliwości tkanek obwodowych oraz opóźnienie jelitowego wchłaniania glukozy, nie powodując hipoglikemii ani przyrostu masy ciała. W badaniu UKPDS wykazano, że metformina istotnie zmniejsza ryzyko powikłań cukrzycowych, zgonów związanych z cukrzycą oraz ogólnej śmiertelności, a także ryzyko zawału mięśnia sercowego u pacjentów z nadwagą.
Dodanie wildagliptyny do metforminy u pacjentów z nieoptymalną kontrolą glikemii powoduje istotne obniżenie HbA1c o 0,7-1,1% po 6 miesiącach terapii, z korzystniejszym profilem masy ciała i niższym ryzykiem hipoglikemii w porównaniu do leków takich jak pioglitazon, glimepiryd czy gliklazyd. W badaniach trwających do 2 lat wildagliptyna wykazała podobną skuteczność w redukcji HbA1c, ale z mniejszym przyrostem masy ciała i niższą częstością hipoglikemii. Włączenie wildagliptyny do terapii insuliną również skutkowało istotnym spadkiem HbA1c (-0,72% skorygowane względem placebo) bez zwiększenia ryzyka hipoglikemii. Meta-analiza 37 badań klinicznych nie wykazała zwiększonego ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE) ani niewydolności serca podczas leczenia wildagliptyną. EMA zrezygnowała z obowiązku badań u dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 2 dla tego leku.
biguanid, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glikemia, gliklazyd, glimepiryd, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, inkretyna, insulina bazalna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, lek hipoglikemizujący, metformina, niewydolność serca, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, syntaza glikogenu, transporter glukozy, triglicerydy, wątrobowe wydzielanie glukozy, wildagliptyna, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny, wysepka Langerhansa, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, żołądkowy peptyd hamujący - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Combodiab 50 mg + 850 mg
Combodiab to złożony doustny lek hipoglikemizujący (kod ATC: A10BD07), zawierający sytagliptynę chlorowodorek jednowodny (inhibitor DPP-4) oraz metforminę chlorowodorek (biguanid). Sytagliptyna selektywnie hamuje enzym DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężeń inkretyn GLP-1 i GIP, które w warunkach podwyższonej glikemii stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu, zmniejszając produkcję glukozy w wątrobie. Metformina dodatkowo zwiększa stężenie całkowitego i aktywnego GLP-1, a ich jednoczesne podanie wywołuje efekt addytywny na poziom aktywnej formy GLP-1. Sytagliptyna nie wpływa na enzymy DPP-8 i DPP-9, co podkreśla jej wysoką selektywność i bezpieczeństwo stosowania.
cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, efekt addytywny, efekt hipoglikemizujący, glikemia poposiłkowa, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, homeostaza glukozy, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, komplementarny mechanizm działania, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, metforminy chlorowodorek, model oceny homeostazy HOMA-β, produkcja glukozy w wątrobie, profil bezpieczeństwa, reaktywność komórek beta, synteza insuliny, sytagliptyny chlorowodorek, test tolerancji glukozy, wydzielanie glukagonu, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Sandoz 100 mg
Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 z udziałem CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek metabolizm wątrobowy ma niewielki wpływ na jej klirens. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm może odgrywać większą rolę, co zwiększa potencjał interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą podwyższać stężenia sytagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, jednak kliniczne znaczenie interakcji z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) jest niskie. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki sytagliptyny podczas jednoczesnego stosowania metforminy (1000 mg x2/dobę) czy cyklosporyny (600 mg), mimo że cyklosporyna zwiększała AUC i Cmax sytagliptyny odpowiednio o 29% i 68%, co nie miało znaczenia klinicznego. Sytagliptyna nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, co potwierdza niskie ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 (np. gliburyd, symwastatyna, rozyglitazon, warfaryna, doustne środki antykoncepcyjne).
antybiotyk, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka leku, farmakoterapia, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor DPP-4, inkretyna, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP450, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczy, metformina, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, toksyczność digoksyny, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, warfaryna, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metformax SR Combi 100 mg + 1000 mg
Metformax SR Combi to preparat złożony stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, łączący sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę (biguanid). Sytagliptyna działa poprzez selektywne hamowanie enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, które stymulują wydzielanie insuliny zależnie od glikemii oraz hamują wydzielanie glukagonu, zmniejszając produkcję glukozy w wątrobie. Metformina dodatkowo podnosi stężenie aktywnej i całkowitej postaci GLP-1, a ich połączenie wykazuje efekt addytywny na poziom inkretyn. Terapia sytagliptyną poprawia kontrolę glikemii, obniżając HbA1c oraz glukozę na czczo i po posiłku, bez zwiększenia ryzyka hipoglikemii i przyrostu masy ciała, co potwierdzają wskaźniki HOMA-β i stosunek proinsuliny do insuliny.
agonista receptora PPARγ, analog amyliny, biguanid, cukrzyca typu 2, glikemia, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza wątrobowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inkretyna, insulina o przedłużonym działaniu, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metforminy chlorowodorek, model oceny homeostazy HOMA-β, parametry glikemii, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, sekrecja insuliny, sytagliptyny chlorowodorek, test tolerancji glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sytena Plus 50 mg + 1000 mg
Sytena Plus to złożony doustny lek hipoglikemizujący (kod ATC: A10BD07), zawierający sytagliptynę chlorowodorek jednowodny – silny i selektywny inhibitor DPP-4 – oraz metforminę chlorowodorek z grupy biguanidów. Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozozależnej stymulacji wydzielania insuliny i hamowania wydzielania glukagonu, zmniejszając produkcję glukozy w wątrobie. Metformina działa poprzez zmniejszenie wątrobowej produkcji glukozy i zwiększenie wrażliwości na insulinę. Kombinacja obu substancji wykazuje addytywny efekt w zwiększaniu aktywnej formy GLP-1, a tylko sytagliptyna podnosi stężenie aktywnej formy GIP, co przekłada się na synergistyczne działanie hipoglikemizujące u pacjentów z cukrzycą typu 2.
biguanid, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, doustny lek hipoglikemizujący, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana A1c, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inkretyna, komórki beta trzustki, lek hipoglikemizujący, metformina, model oceny homeostazy HOMA-β, polipeptyd insulinotropowy, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, stężenie glukozy we krwi, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Simlerid 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Simlerid, jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w terapii cukrzycy typu 2 (kod ATC: A10BH01). Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co zapobiega hydrolizie inkretyn – GLP-1 i GIP – i prowadzi do zwiększenia ich aktywnych form w osoczu. W efekcie dochodzi do glukozozależnego wzrostu sekrecji insuliny z komórek beta trzustki oraz hamowania wydzielania glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje obniżeniem produkcji glukozy w wątrobie i zwiększeniem wychwytu glukozy przez tkanki obwodowe. Terapia sytagliptyną prowadzi do redukcji stężenia hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz glukozy na czczo i po posiłku u pacjentów z hiperglikemią w przebiegu cukrzycy typu 2.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, enzym DPP-4, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hydroliza inkretyn, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, model zwierzęcy cukrzycy, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sekrecja insuliny, sytagliptyna, układ inkretynowy, wątrobowa produkcja glukozy, wychwyt glukozy, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metsigletic 50 mg + 1000 mg
Metsigletic to złożony doustny lek hipoglikemizujący (kod ATC: A10BD07), zawierający chlorowodorek sytagliptyny (50 mg) – selektywny inhibitor DPP-4, oraz chlorowodorek metforminy (850 mg lub 1000 mg) z grupy biguanidów. Sytagliptyna hamuje enzym DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, które w sposób glukozozależny stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu, redukując produkcję glukozy w wątrobie. Metformina dodatkowo zwiększa stężenie całkowitego i aktywnego GLP-1, a ich jednoczesne stosowanie wywołuje addytywny efekt na poziom aktywnej formy GLP-1. Sytagliptyna cechuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co odróżnia ją od innych leków przeciwcukrzycowych pod względem mechanizmu działania i profilu bezpieczeństwa. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność sytagliptyny zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, wykazując istotne obniżenie HbA1c oraz glikemii na czczo i po posiłku już po 3 tygodniach leczenia. Terapia Metsigletic nie zwiększa ryzyka hipoglikemii ani nie powoduje przyrostu masy ciała, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa pacjenta. Ponadto, leczenie poprawia funkcję komórek beta trzustki, co potwierdzają korzystne zmiany wskaźników HOMA-β, stosunku proinsuliny do insuliny oraz reaktywności komórek beta w testach tolerancji glukozy. Kompleksowe działanie sytagliptyny i metforminy zapewnia lepszą kontrolę glikemii u chorych na cukrzycę typu 2 dzięki synergistycznym mechanizmom farmakodynamicznym.
biguanid, cukrzyca typu 2, efekt hipoglikemizujący, funkcja komórek beta, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórki beta trzustki, komplementarny mechanizm działania, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, metformina, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, selektywność enzymatyczna, sytagliptyna, wytwarzanie glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Jansitin Duo 50 mg + 1000 mg
Jansitin Duo to preparat zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (1000 mg), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Sytagliptyna jest silnym, selektywnym inhibitorem DPP-4, który zwiększa stężenia inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii przy normoglikemii. Metformina, jako biguanid, działa poprzez poprawę wrażliwości tkanek na insulinę. Badania kliniczne wykazały, że dodanie sytagliptyny do metforminy skutkuje istotnym obniżeniem HbA1c o około 0,7% przy wyjściowym poziomie około 8,0%, poprawą glikemii na czczo i poposiłkowej oraz korzystnym wpływem na funkcję komórek beta, bez istotnego wzrostu masy ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii.
agonista receptora PPARγ, analog amyliny, analog GLP-1, biguanid, cukrzyca typu 2, dysfagia, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inhibitor DPP-4, inkretyna, insulina glargine, insulinoterapia, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, metforminy chlorowodorek, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy, proinsulina, sytagliptyny chlorowodorek, test tolerancji glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Melkart Duo 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Melkart Duo, zawierający wildagliptynę (50-100 mg/dobę) oraz metforminę chlorowodorek, jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2. Wildagliptyna działa poprzez hamowanie enzymu DPP-4, co zwiększa stężenie endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, poprawiając funkcję komórek beta trzustki i zwiększając insulinowrażliwość, a także regulując wydzielanie glukagonu przez komórki alfa. Metformina obniża glikemię poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie insulinowrażliwości mięśni oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach, bez ryzyka hipoglikemii i przy korzystnym wpływie na profil lipidowy. Badania kliniczne wykazały, że dodanie wildagliptyny do metforminy powoduje istotne statystycznie obniżenie HbA1c o 0,7-1,1%, z korzystniejszym profilem masy ciała i niższym ryzykiem hipoglikemii w porównaniu do sulfonylomoczników i pioglitazonu.
badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie zaślepione, biguanid, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, glikogenoliza, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, HOMA-β, inkretyna, insulina bazalna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, MACE, metformina, mieszanka insulinowa, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, syntaza glikogenu, transporter glukozy GLUT-1, transporter glukozy GLUT-4, triglicerydy, wątrobowe wydzielanie glukozy, wildagliptyna, wydzielanie glukagonu, zawał mięśnia sercowego, żołądkowy peptyd hamujący - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
Sytagliptyna, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, głównie GLP-1 i GIP. Hormony te, uwalniane przez komórki jelita, stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od aktualnego stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. W efekcie terapii obserwuje się obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz redukcję glikemii na czczo i po posiłku, przy jednoczesnym zachowaniu prawidłowej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię, co minimalizuje ryzyko niedocukrzenia.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, enzym DPP-8, GIP, GLP-1, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, niedocukrzenie, parametr glikemiczny, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy w wątrobie, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sytena 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sytena, jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP), które w sposób zależny od glikemii stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu, co prowadzi do poprawy kontroli glikemii. W efekcie obserwuje się obniżenie stężenia glukozy na czczo i po posiłku oraz redukcję HbA1c. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii dzięki zależności działania od poziomu glukozy. Lek charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co korzystnie wpływa na profil bezpieczeństwa terapii.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, glikemia, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, hydroliza, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inkretyna, insulina, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, leczenie skojarzone, lek przeciwcukrzycowy, monoterapia, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fordiab 50 mg + 1000 mg
Fordiab to lek z grupy złożonych doustnych leków hipoglikemizujących (kod ATC: A10BD07), łączący sytagliptynę – selektywny inhibitor DPP-4 – oraz metforminę chlorowodorek z grupy biguanidów. Sytagliptyna zwiększa stężenie inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu glukozozależnego wydzielania insuliny i hamowania wydzielania glukagonu, bez ryzyka hipoglikemii przy niskim poziomie glukozy. W badaniach klinicznych wykazano, że monoterapia sytagliptyną obniża HbA1c oraz glukozę na czczo (FPG) i po posiłku (PPG), z efektem widocznym już po 3 tygodniach terapii, bez zwiększenia masy ciała i z częstością hipoglikemii porównywalną do placebo. Poprawa funkcji komórek beta potwierdzona była wskaźnikami HOMA-β oraz stosunkiem proinsuliny do insuliny.
W badaniach trwających 24-26 tygodni dodanie sytagliptyny (100 mg/dobę) do metforminy, glimepirydy, pioglitazonu lub insuliny znacząco poprawiało kontrolę glikemii (HbA1c, FPG, PPG) w porównaniu z placebo. W terapii skojarzonej z metforminą i glimepirydem obserwowano umiarkowany przyrost masy ciała o 1,1 kg, natomiast w pozostałych schematach masa ciała pozostawała stabilna lub zmiany były porównywalne do placebo. Częstość epizodów hipoglikemii była zbliżona do grup kontrolnych. U pacjentów stosujących insulinę dawki dobowe wynosiły średnio 44,3–70,9 jednostek, a dodanie sytagliptyny nie powodowało istotnych zmian masy ciała, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa i skuteczności tego połączenia w leczeniu cukrzycy typu 2.
biguanid, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, epizod hipoglikemiczny, glikemia, GLP-1, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, hemoglobina A1C, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor alfa-glukozydazy, inkretyna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, model oceny homeostazy HOMA-β, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, receptor PPARγ, terapia skojarzona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks to złożony doustny lek hipoglikemizujący, łączący sytagliptynę – silny i selektywny inhibitor DPP-4, oraz metforminę – biguanid o wielokierunkowym mechanizmie działania. Sytagliptyna zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii przy normoglikemii. Metformina natomiast zmniejsza wytwarzanie glukozy w wątrobie, poprawia insulinowrażliwość tkanek obwodowych oraz opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych potwierdzono, że skojarzone stosowanie sytagliptyny i metforminy istotnie obniża wartości HbA₁c (średnio o 0,7–1,2%) oraz glukozę na czczo, bez istotnego wpływu na masę ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. Dodanie sytagliptyny do terapii insuliną lub innymi lekami przeciwcukrzycowymi również poprawia kontrolę glikemii, przy zachowaniu bezpieczeństwa terapii.
badanie TECOS, badanie UKPDS, biguanid, doustny lek hipoglikemizujący, glikemia na czczo, glipizyd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina A1C, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inkretyna, insulina glargine, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, komplementarny mechanizm działania, metformina o przedłużonym uwalnianiu, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, oszczędzanie insuliny, pochodna sulfonylomocznika, reaktywność komórek beta, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, terapia trójskładnikowa, udar mózgu, wskaźnik HOMA-β, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metformax SR Combi 100 mg + 1000 mg
Metformax SR Combi to preparat złożony zawierający sytagliptynę (50 mg lub 100 mg) oraz metforminę chlorowodorek (500 mg lub 1000 mg) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, dostępny w trzech wariantach dawkowania: 50 mg + 500 mg, 50 mg + 1000 mg oraz 100 mg + 1000 mg. Lek jest wskazany u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, u których monoterapia metforminą w maksymalnych tolerowanych dawkach nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii. Metformax SR Combi może być stosowany jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej, a także jako wygodna alternatywa dla terapii skojarzonej sytagliptyną i metforminą podawanymi oddzielnie. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w terapii potrójnie skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika, tiazolidynedionami lub insuliną, gdy dotychczasowe leczenie nie przynosi oczekiwanych efektów glikemicznych.
agonista PPARγ, cukrzyca typu 2, czynność nerek, inhibitor DPP-4, inkretyna, insulinowrażliwość tkanek, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, leczenie cukrzycy typu 2, leczenie potrójnie skojarzone, monoterapia metforminą, pochodna sulfonylomocznika, poziom HbA1c, sytagliptyna i metformina, terapia insuliną, tiazolidynedion, wątrobowa produkcja glukozy, wyrównanie glikemii, zmodyfikowane uwalnianie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Sitagliptin Polpharma, klasyfikowany jako inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, takich jak GLP-1 i GIP. Inkretyny te, uwalniane w jelicie, zwiększają syntezę i uwalnianie insuliny z komórek beta trzustki oraz zmniejszają wydzielanie glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje obniżeniem stężenia glukozy we krwi. Działanie to jest zależne od stężenia glukozy, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii, gdyż przy niskim poziomie glukozy nie dochodzi do nadmiernej stymulacji insuliny ani zahamowania glukagonu. Sitagliptin charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co zwiększa bezpieczeństwo terapii.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, GIP, glikemia poposiłkowa, GLP-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana A1c, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hydroliza inkretyn, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, sytagliptyna, wydzielanie glukagonu, wytwarzanie glukozy w wątrobie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Adamed 25 mg
Sitagliptyna, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP). Inkretyny stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od glikemii, co skutkuje poprawą kontroli glikemii bez ryzyka hipoglikemii. Sitagliptyna wykazuje wysoką selektywność wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co minimalizuje działania niepożądane. W badaniach klinicznych stosowanie dawki 100 mg raz na dobę skutkowało istotnym obniżeniem HbA1c, glukozy na czczo (FPG) oraz glukozy 2 godziny po posiłku (2-hour PPG), przy jednoczesnym braku wzrostu masy ciała i częstości hipoglikemii porównywalnej z placebo.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, glimepiryd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyna, insulinoterapia, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, lek hipoglikemizujący, marker funkcji komórek beta, metformina, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, produkcja glukozy w wątrobie, stosunek proinsuliny do insuliny, test tolerancji glukozy, wskaźnik HOMA-β - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metformax SR Combi 50 mg + 500 mg
Metformax SR Combi to preparat złożony zawierający sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę (biguanid), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Sytagliptyna działa poprzez hamowanie enzymu DPP-4, co zwiększa stężenie aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, prowadząc do wzrostu wydzielania insuliny i obniżenia wydzielania glukagonu w zależności od poziomu glukozy we krwi. Metformina natomiast zwiększa stężenie zarówno aktywnej, jak i całkowitej postaci GLP-1. Połączenie obu substancji wywiera addytywny efekt na stężenie aktywnej formy GLP-1, co przekłada się na lepszą kontrolę glikemii bez istotnego ryzyka hipoglikemii czy przyrostu masy ciała.
agonista receptora PPARγ, aktywna postać GLP-1, analog amyliny, biguanid, cukrzyca typu 2, efekt addytywny, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, inhibitor alfa-glukozydazy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, lek hipoglikemizujący, meglitynid, metformina, mieszanka insulinowa, niskie stężenie glukozy, parametry glikemii, pioglitazon, podwyższone stężenie glukozy, polipeptyd insulinotropowy zależny od glukozy, przyrost masy ciała, reaktywność komórek beta, stosunek proinsuliny do insuliny, sulfonylomocznik, sytagliptyna, test tolerancji glukozy, wskaźnik HOMA-β - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitaformil duo 50 mg + 1000 mg
Sitaformil duo to preparat zawierający 50 mg sytagliptyny oraz 1000 mg metforminy chlorowodorku, stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Sytagliptyna jest silnym i selektywnym inhibitorem DPP-4, który zwiększa stężenia aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozależnego zwiększenia syntezy i uwalniania insuliny oraz hamowania wydzielania glukagonu. Metformina działa komplementarnie, zwiększając stężenia GLP-1, a ich jednoczesne podawanie wykazuje efekt addytywny. W badaniach klinicznych sytagliptyna skutecznie obniżała HbA1c, glukozę na czczo (efekt widoczny już po 3 tygodniach) oraz glukozę poposiłkową, przy jednoczesnym braku istotnego ryzyka hipoglikemii i neutralnym wpływie na masę ciała.
agonista receptora PPARγ, analog amyliny, analog GLP-1, biguanid, cukrzyca typu 2, doustny lek hipoglikemizujący, efekt addytywny, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor alfaglukozydazy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, meglitynid, model HOMA-β, niskie stężenie glukozy, pochodna sulfonylomocznika, podwyższone stężenie glukozy, polipeptyd insulinotropowy, test tolerancji glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Reddy 25 mg
Sitagliptin Reddy, będący inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, dostępny jest w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP) poprzez hamowanie ich hydrolizy przez enzym DPP-4, co prowadzi do glukozowo-zależnego zwiększenia wydzielania insuliny i zmniejszenia wydzielania glukagonu. W efekcie dochodzi do poprawy kontroli glikemii, potwierdzonej obniżeniem HbA1c, glukozy na czczo (FPG) oraz glukozy poposiłkowej (2-hour PPG). W badaniach klinicznych wykazano, że sytagliptyna nie zwiększa ryzyka hipoglikemii w porównaniu z placebo oraz nie powoduje istotnego przyrostu masy ciała, co odróżnia ją od pochodnych sulfonylomocznika.
chlorowodorek sytagliptyny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dysfagia, enzym DPP-4, GIP, glimepiryd, GLP-1, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina A1C, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, metformina, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, terapia skojarzona, test tolerancji glukozy, wskaźnik HOMA-β, wydzielanie insuliny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sytena 25 mg
Sytagliptyna, dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w terapii cukrzycy typu 2 (kod ATC: A10BH01). Mechanizm działania opiera się na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn – GLP-1 i GIP. Hormony te stymulują wydzielanie insuliny oraz hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od aktualnego stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii, redukcją hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz obniżeniem glikemii na czczo i po posiłku. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii, gdyż nie stymuluje insuliny przy niskim stężeniu glukozy.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, działanie hipoglikemizujące, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, gospodarka węglowodanowa, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Symgliptin 25 mg
Symgliptin, zawierający substancję czynną sytagliptynę, jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, takich jak GLP-1 i GIP. Inkretyny te stymulują wydzielanie insuliny oraz hamują wydzielanie glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. W efekcie klinicznym obserwuje się obniżenie wartości hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz zmniejszenie stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając istotnie na enzymy DPP-8 i DPP-9, co może przekładać się na korzystny profil bezpieczeństwa terapii.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, enzym DPP-8, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukozozależność, hemoglobina glikowana A1c, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, pochodna sulfonylomocznika, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sytena 50 mg
Sytagliptyna, zawarta w preparacie Sytena, jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, takich jak GLP-1 i GIP. Hormony te, uwalniane w odpowiedzi na posiłek, stymulują wydzielanie insuliny i hamują wydzielanie glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. W efekcie obserwuje się obniżenie poziomu glukozy na czczo i po posiłku oraz redukcję hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Sytagliptyna cechuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, enzym DPP-4, glikemia, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza wątrobowa, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, szlak sygnalizacyjny