koinfekcja HIV-HBV
Koinfekcja HIV-HBV to jednoczesne zakażenie organizmu wirusem niedoboru odporności (HIV) oraz wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). Jest to poważny stan kliniczny, który dotyka około 5-15% osób zakażonych HIV na świecie, przy czym odsetek ten może być znacznie wyższy w regionach endemicznych dla HBV, jak Afryka Subsaharyjska czy Azja Południowo-Wschodnia.
Pacjenci z koinfekcją HIV-HBV doświadczają szybszej progresji choroby wątroby w porównaniu do osób zakażonych wyłącznie HBV. U tych pacjentów obserwuje się wyższe miano HBV DNA, zwiększone ryzyko rozwoju marskości wątroby oraz raka wątrobowokomórkowego (HCC). Ponadto koinfekcja wiąże się z wyższą śmiertelnością związaną z chorobami wątroby.
Leczenie koinfekcji HIV-HBV wymaga skoordynowanego podejścia terapeutycznego. Rekomenduje się stosowanie schematu antyretrowirusowego (ART) zawierającego leki działające zarówno przeciwko HIV, jak i HBV, takie jak tenofowir (TDF lub TAF) w połączeniu z lamiwudyną (3TC) lub emtrycytabiną (FTC). Takie podejście pozwala kontrolować oba zakażenia jednocześnie, zmniejszając ryzyko rozwoju lekooporności HBV.
Monitorowanie pacjentów z koinfekcją HIV-HBV powinno obejmować regularne badania funkcji wątroby, oznaczanie poziomu HBV DNA, ocenę markerów serologicznych HBV oraz badania obrazowe wątroby w celu wczesnego wykrycia ewentualnych powikłań. Zaleca się również szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A (HAV) u osób nieodpornych, aby zapobiec dodatkowym uszkodzeniom wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Entekavir Adamed 1 mg
Entekavir Adamed, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych u 1720 pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B z wyrównaną czynnością wątroby. Najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). Istotnym ryzykiem jest zaostrzenie zapalenia wątroby zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu, co wymaga okresowej kontroli czynności wątroby. W badaniach laboratoryjnych obserwowano m.in. wzrost aktywności aminotransferaz (AlAT) ponad 3-krotnie u 5% pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów oraz u 4% pacjentów opornych na lamiwudynę. Dodatkowo, u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby odnotowano m.in. obniżenie stężenia albumin poniżej 2,5 g/dl u 30% oraz zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 50 000/mm³ u 20% pacjentów.
aktywność AlAT, aktywność amylazy, aktywność lipazy, bezsenność, ból głowy, dekompensacja czynności wątroby, dyspepsja, entekawir jednowodny, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwwirusowy, liczba płytek krwi, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, skala Child-Turcotte-Pugh, stężenie bilirubiny całkowitej, wyrównana czynność wątroby, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawrót głowy, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Emtrycytabina, jako nukleozydowy analog cytydyny, jest kluczowym składnikiem terapii przeciwretrowirusowej HIV-1, jednak jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności. Nie zaleca się jednoczesnego podawania emtrycytabiny z innymi lekami zawierającymi tę samą substancję czynną lub analogami cytydyny (np. lamiwudyną), a także z dydanozyną, tenofowirem alafenamidem oraz preparatami sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru ze względu na ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Emtrycytabina jest głównie wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga modyfikacji dawki, której nie można precyzyjnie dostosować w przypadku leków złożonych. Monitorowanie czynności nerek (klirens kreatyniny, stężenie fosforanów w surowicy) powinno odbywać się regularnie, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka nefrotoksyczności, a w przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest ponowna ocena w ciągu tygodnia. Przerwanie terapii należy rozważyć przy dalszym pogorszeniu parametrów nerkowych lub stężeniu fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l).
analog cytydyny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, dydanozyna, emtrycytabina, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, hiperlaktatemia, immunosupresja, klirens kreatyniny, koinfekcja HIV-HBV, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwhistaminowy, marskość wątroby, martwica kości, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nukleozydowy analog cytydyny, osteomalacja, osteoporoza, Pneumocystis jirovecii, sofosbuwir, tenofowir alafenamid, terapia przeciwretrowirusowa, wirus cytomegalii, zaburzenie czynności mitochondriów, zaburzenie czynności nerek, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Zentiva 1 mg
Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa opartym na danych z czterech badań klinicznych obejmujących 1720 pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). Rzadkie, ale poważne reakcje anafilaktoidalne wymagają natychmiastowej interwencji. W trakcie terapii obserwowano również ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z dekompensacją wątroby. W badaniach laboratoryjnych u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów odnotowano m.in. zwiększenie aktywności AlAT ponad 3-krotnie u 5% pacjentów oraz podwyższoną aktywność lipazy u 11%. U pacjentów opornych na lamiwudynę wzrost aktywności lipazy przekraczał 3-krotnie wartość początkową u 18% chorych. Zwiększenie aktywności AlAT powyżej 10-krotnej normy występowało u 2% pacjentów w obu grupach, z medianą czasu wystąpienia 4-5 tygodni, co wymaga monitorowania parametrów wątrobowych podczas terapii.
aktywność AlAT, albumina, aminotransferaza, amylaza, analog nukleozydowy, bezsenność, biegunka, bilirubina całkowita, ból głowy, dekompensacja czynności wątroby, dyspepsja, entekawir, klasyfikacja Child-Turcotte-Pugh, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, leczenie przeciwretrowirusowe, lipaza, łysienie, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, nudności, płytki krwi, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, wymioty, wyrównana czynność wątroby, wysypka, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawrót głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Polpharma 0,5 mg
Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1720 pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). Zaobserwowano również zaostrzenia zapalenia wątroby manifestujące się wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT), które u pacjentów wcześniej nieleczonych analogami nukleozydów przekraczały ponad 10-krotnie górną granicę normy u 2% leczonych entekawirem. Wartości laboratoryjne wskazują na podwyższenie aktywności AlAT ponad 3-krotnie u 5% pacjentów, a także wzrost aktywności lipazy ponad 3-krotnie u 11% pacjentów. Profil bezpieczeństwa pozostaje stabilny przy terapii trwającej do 96 tygodni, jednak konieczna jest okresowa kontrola czynności wątroby ze względu na ryzyko zaostrzeń i możliwe poważne reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktoidalne.
adefowir dipiwoksyl, albumina, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, amylaza, analog nukleozydu, antygen HBe, bilirubina całkowita, ból głowy, dekompensacja wątroby, dyspepsja, entekawir, HAART, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, lipaza, nadwrażliwość, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, płytki krwi, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, skala Child-Pugh, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodorowęglany we krwi, wyrównana czynność wątroby, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawrót głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Entecavir Synoptis
Entekawir wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania, choć zalecenia opierają się na ograniczonych danych klinicznych, co wymaga ścisłego monitorowania odpowiedzi wirusologicznej. Zaostrzenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) są częste i manifestują się przemijającym wzrostem aktywności AlAT, zwykle po 4-5 tygodniach terapii entekawirem, z ryzykiem dekompensacji u pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby lub marskością. Po zakończeniu leczenia obserwuje się ryzyko zaostrzeń, szczególnie u pacjentów z ujemnym HBeAg, które mogą wystąpić średnio po 23-24 tygodniach i wymagają monitorowania przez co najmniej 6 miesięcy. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (zwłaszcza stopień C wg Child-Turcotte-Pugh) istnieje zwiększone ryzyko ciężkich zdarzeń niepożądanych, w tym kwasicy mleczanowej i zespołu wątrobowo-nerkowego, co wymaga dokładnej obserwacji klinicznej i laboratoryjnej. W przypadku gwałtownego wzrostu aminotransferaz, powiększenia wątroby lub kwasicy metabolicznej należy przerwać terapię analogami nukleozydów, ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, takich jak zapalenie trzustki, niewydolność wątroby i nerek.
Mutacje polimerazy HBV związane z opornością na lamiwudynę zwiększają ryzyko rozwoju oporności na entekawir (ETVr), z rosnącym skumulowanym prawdopodobieństwem oporności genotypowej od 6% w 1. roku do 51% po 5 latach leczenia. U pacjentów z historią oporności na lamiwudynę zaleca się częste monitorowanie wirusologiczne i rozważenie terapii skojarzonej z lekami bez oporności krzyżowej. U dzieci i młodzieży z wysokim mianem DNA HBV (≥8,0 log₁₀ j.m./mL) obserwuje się mniejszą skuteczność wirusologiczną, dlatego entekawir stosuje się tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko. U pacjentów po przeszczepie wątroby stosujących cyklosporynę lub takrolimus konieczne jest monitorowanie czynności nerek. Entekawir nie jest zalecany u pacjentów z jednoczesnym zakażeniem HIV i HBV bez terapii HAART ze względu na ryzyko rozwoju oporności HIV. Produkt zawiera laktozę (122 mg w dawce 0,5 mg i 242 mg w dawce 1 mg) oraz maltodekstrynę (0,6 mg w dawce 1 mg), co jest istotne u pacjentów z rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi. Pacjentów należy informować, że leczenie entekawirem nie zmniejsza ryzyka przeniesienia HBV na inne osoby, dlatego konieczne jest zachowanie środków ostrożności.
aktywność AlAT, dekompensacja czynności wątroby, HAART, hepatomegalia, klasyfikacja Child-Turcotte-Pugh, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, leczenie skojarzone, marskość wątroby, mutacja polimerazy HBV, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność genotypowa, oporność krzyżowa, oporność na entekawir, oporność na lamiwudynę, przełom wirusologiczny, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, stłuszczenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zaawansowana choroba wątroby, zapalenie trzustki, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Synoptis 1 mg
Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, wykazuje dobrze poznany profil bezpieczeństwa oparty na danych z 1720 pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). W badaniach klinicznych dawki 0,5 mg/dobę (mediana leczenia 53 tygodnie) i 1 mg/dobę (mediana 69 tygodni) wykazały porównywalny profil bezpieczeństwa. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (n=102) leczenie entekawirem 1 mg/dobę przez 48 tygodni wiązało się z dodatkowymi działaniami niepożądanymi, takimi jak zmniejszenie stężenia wodorowęglanów (2%), a także wysoką śmiertelnością (23%) i częstością raka wątrobowokomórkowego (12%), głównie związanymi z zaawansowaną chorobą wątroby. U dzieci i młodzieży (2–<18 lat) obserwowano podobny profil działań niepożądanych, z wyjątkiem neutropenii, która występowała bardzo często. Profil bezpieczeństwa u pacjentów z koinfekcją HIV/HBV był zbliżony do pacjentów zakażonych jedynie HBV, choć dane były ograniczone.
aktywność amylazy, aktywność lipazy, analog nukleozydu, badanie laboratoryjne, ból głowy, dipiwoksyl adefowiru, dyspepsja, entekawir, HAART, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, płytki krwi, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, stężenie bilirubiny całkowitej, wyrównana czynność wątroby, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawrót głowy, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas 600 mg + 200 mg + 245 mg
Produkt leczniczy Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas zawiera efawirenz 600 mg, emtrycytabinę 200 mg oraz tenofowir dizoproksyl 245 mg w formie tabletek powlekanych. W badaniu klinicznym AI266073 (n=460) najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w ciągu 48 tygodni były zaburzenia psychiczne (16%), układu nerwowego (13%) oraz żołądkowo-jelitowe (7%). Istotne klinicznie działania niepożądane obejmują ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy), poważne zaburzenia neurologiczne i psychiczne (ciężka depresja, zgony samobójcze, psychozy, napady drgawek), ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zapalenie trzustki oraz kwasicę mleczanową, która może prowadzić do zgonu. Ponadto, rzadkie przypadki zaburzeń czynności nerek, w tym zespół Fanconiego, mogą skutkować zaburzeniami kości i zwiększonym ryzykiem złamań, co wymaga regularnego monitorowania funkcji nerek u pacjentów leczonych tym preparatem.
astenia, białkomocz, biegunka, ból głowy, depresja, dyspepsja, ginekomastia, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia, hipofosfatemia, jadłowstręt, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, mialgia, miopatia, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, myśli samobójcze, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obniżenie libido, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, ostra martwica cewek nerkowych, ostre zapalenie wątroby, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rozmiękanie kości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, szumy uszne, wysypka krostkowa, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zaburzenie czynności kanalika bliższego nerki, zaburzenie czynności nerki, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie mowy, zaburzenie urojeniowe, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół Fanconiego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Dawkowanie i sposób podawania
Tenofowir dizoproksyl jest stosowany w terapii zakażenia HIV w dawce standardowej 245 mg (odpowiadającej 300,6 mg w postaci bursztynianu lub fumaranu) podawanej raz na dobę w formie tabletki powlekanej. W preparatach złożonych z efawirenzem (600 mg) i emtrycytabiną (200 mg) dawka tenofowiru pozostaje niezmieniona. U pacjentów o masie ciała ≥50 kg stosujących jednocześnie ryfampicynę zaleca się zwiększenie dawki efawirenzu do 800 mg/dobę. Pominięcie dawki wymaga przyjęcia leku w ciągu 12 godzin lub pominięcia dawki, jeśli czas przekracza 12 godzin. Wymioty w ciągu 1 godziny od podania wskazują na konieczność powtórzenia dawki. Preparaty złożone nie są zalecane u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min ze względu na konieczność modyfikacji dawkowania, co wymaga stosowania pojedynczych składników. U pacjentów z lekką niewydolnością wątroby (Child-Pugh A) stosuje się standardową dawkę z monitorowaniem działań niepożądanych, zwłaszcza neurologicznych, a u osób starszych nie jest wymagana modyfikacja dawki, choć zalecana jest ostrożność.
działanie niepożądane, induktor CYP450, klirens kreatyniny, koinfekcja HIV-HBV, lek przeciwretrowirusowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, oporność lekowa, ryfampicyna, skala Child-Pugh, skala Childa-Pugha, tabletka powlekana, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwwirusowa, układ nerwowy, wiremia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Dawkowanie i sposób podawania
Emtrycytabina jest stosowana w leczeniu zakażenia HIV u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat (≥35 kg) w dawce 200 mg raz na dobę, zwykle w postaci tabletek złożonych z tenofowirem dizoproksylem (245 mg) oraz opcjonalnie efawirenzem (600 mg). W profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) stosuje się podobne dawkowanie. Tabletki należy podawać doustnie, połykać w całości, a sposób przyjmowania zależy od składu preparatu: produkty z efawirenzem zaleca się przyjmować na czczo, najlepiej przed snem, aby ograniczyć działania niepożądane neurologiczne, natomiast preparaty bez efawirenzu mogą być przyjmowane z posiłkiem. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CrCl <50 ml/min) nie zaleca się stosowania tabletek złożonych ze względu na konieczność modyfikacji dawkowania; w takich przypadkach należy stosować składniki oddzielnie. U pacjentów z lekkim zaburzeniem czynności nerek (CrCl 50-80 ml/min) stosuje się standardową dawkę 200 mg raz na dobę. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A CPT), jednak przy produktach zawierających efawirenz wymagana jest uważna obserwacja pod kątem działań niepożądanych.
działanie niepożądane, efawirenz, emtrycytabina, interakcja lekowa, koinfekcja HIV-HBV, narażenie na lek, okres półtrwania, PrEP, profilaktyka przedekspozycyjna, ryfampicyna, skala Childa-Pugha-Turcotte’a, tabletka powlekana, tenofowir dizoproksyl, wiremia, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas 600 mg + 200 mg + 245 mg
Produkt leczniczy Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas, zawierający 600 mg efawirenzu, 200 mg emtrycytabiny oraz 245 mg tenofowiru dizoproksylu fumaranu, jest wskazany do leczenia zakażenia HIV i powinien być stosowany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii HIV. Zalecana dawka to jedna tabletka doustnie raz na dobę, najlepiej na czczo i przed snem, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony układu nerwowego. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, należy ją przyjąć jak najszybciej; jeśli więcej niż 12 godzin – kontynuować standardowy schemat. Wymioty w ciągu 1 godziny od podania wymagają powtórzenia dawki. Podawanie na czczo zmniejsza ekspozycję na tenofowir o około 30% (AUC), co u pacjentów z niską wiremią może mieć ograniczone znaczenie kliniczne.
choroba wątroby, działanie niepożądane, efawirenz, emtrycytabina, klirens kreatyniny, koinfekcja HIV-HBV, objaw neurologiczny, okres półtrwania, oporność na leki, populacja szczególna, ryfampicyna, skala Childa-Pugha-Turcotte’a, tenofowir dizoproksyl, terapia zakażenia HIV, wiremia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Entecavir Polpharma 1 mg
Entekawir, będący nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy, wykazuje wysoką skuteczność przeciwwirusową wobec HBV poprzez hamowanie kluczowych aktywności polimerazy wirusowej, z wartością Ki dla polimerazy DNA HBV wynoszącą 0,0012 μM. W badaniach in vitro entekawir wykazuje silne działanie hamujące syntezę DNA HBV już przy stężeniu EC50 0,004 µM w komórkach HepG2, a także zachowuje aktywność wobec szczepów opornych na lamiwudynę i adefowir. W terapii przewlekłego WZW B u dorosłych, entekawir w dawce 0,5-1 mg/dobę wykazuje znaczną poprawę parametrów histologicznych, wirusologicznych i biochemicznych po 48 tygodniach, z redukcją miana HBV DNA do nieoznaczalnych wartości (<300 kopii/ml) u 57% pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, przewyższając skutecznością adefowir. U pacjentów z koinfekcją HIV/HBV entekawir stosowany w monoterapii nie jest zalecany ze względu na ryzyko rozwoju oporności HIV; wymagana jest jednoczesna skuteczna terapia przeciwretrowirusowa (HAART).
analog guanozyny, fosforylacja, HBV, immunoglobulina anty-HBV, koinfekcja HIV-HBV, mitochondrialne DNA, nawrót wirusologiczny, niewyrównana czynność wątroby, NRTI, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkryptaza, oporność genotypowa, oporność na adefowir, oporność na lamiwudynę, polimeraza DNA, polimeraza HBV, pregenomowe RNA, przełom wirusologiczny, serokonwersja HBeAg, skala Knodella, skala włóknienia, stała inhibicji, terapia przeciwretrowirusowa, wskaźnik Child-Turcotte-Pugh, wyrównana czynność wątroby, zmiany martwiczo-zapalne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Abacavir + Lamivudine Sandoz 600 mg + 300 mg
Stosowanie abakawiru i lamiwudyny u kobiet w ciąży wymaga zrównoważenia korzyści terapeutycznych z potencjalnym ryzykiem dla płodu. Badania przedkliniczne wykazały toksyczność abakawiru u szczurów oraz zwiększoną śmiertelność zarodków u królików przy lamiwudynie, jednak dane kliniczne u ludzi (obejmujące ponad 800 kobiet w I trymestrze i ponad 1000 w II i III trymestrze dla abakawiru oraz ponad 1000 kobiet w każdym trymestrze dla lamiwudyny) nie potwierdzają zwiększonego ryzyka wad rozwojowych ani toksyczności dla płodu i noworodka. Obie substancje przenikają przez łożysko, a u pacjentek z koinfekcją HIV/HBV istnieje ryzyko nawrotu zapalenia wątroby po odstawieniu lamiwudyny, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby. Ponadto, analogi nukleozydów, w tym abakawir i lamiwudyna, mogą indukować zaburzenia mitochondrialne u noworodków, co należy uwzględnić w ocenie ryzyka terapii.
abakawir + lamiwudyna, analog nukleozydu, badanie przedkliniczne, ciąża, działanie toksyczne, karmienie piersią, koinfekcja HIV-HBV, lek przeciwretrowirusowy, nawrót zapalenia wątroby, przenikanie przez łożysko, replikacja DNA komórkowego, terapia skojarzona, toksyczność płodowa, uszkodzenie mitochondriów, wada rozwojowa płodu, wertykalne przeniesienie HIV, wiek rozrodczy, zaburzenie mitochondrialne, zakażenie HIV, zapalenie wątroby typu B - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Aurovitas 0,5 mg
Entekawir, stosowany w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący najczęściej bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). Istotnym klinicznie zjawiskiem są zaostrzenia zapalenia wątroby, manifestujące się wzrostem aktywności AlAT powyżej 10-krotnej górnej granicy normy (GGN) i ponad 2-krotnym wzrostem wartości początkowej, występujące u 2% pacjentów podczas leczenia oraz u 6-11% po jego zakończeniu, ze średnim czasem wystąpienia odpowiednio 4-5 i 23-24 tygodnie. W badaniach laboratoryjnych obserwowano m.in. wzrost aktywności lipazy >3-krotnie u 11-18% pacjentów, amylazy >3-krotnie u 2%, a także rzadkie przypadki trombocytopenii (<50 000/mm³) u <1% pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby. U dzieci i młodzieży (2-<18 lat) profil działań niepożądanych był podobny, z wyjątkiem częstej neutropenii.
aktywność AlAT, aktywność amylazy, aktywność lipazy, analog nukleozydu, antygen HBeAg, bilirubina całkowita, entekawir, HAART, koinfekcja HIV-HBV, lamiwudyna, leczenie przeciwretrowirusowe, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, oporność na lamiwudynę, płytki krwi, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, stężenie wodorowęglanów, terapia HAART, wskaźnik Child-Turcotte-Pugh, wyrównana czynność wątroby, zaostrzenie zapalenia wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Entecavir Zentiva 1 mg
Entecavir Zentiva, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg, jest przeciwwskazany wyłącznie u pacjentów z nadwrażliwością na entekawir lub substancje pomocnicze. Tabletki zawierają laktozę jednowodną w ilościach 71,8 mg (0,5 mg tabletka) oraz 143,5 mg (1 mg tabletka), co wymaga ostrożności u pacjentów z ciężką nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Linia podziału na tabletce 1 mg nie służy do dzielenia dawki, co jest istotne przy planowaniu terapii.
entekawiir jednowodny, funkcja wątroby, klirens kreatyniny, koinfekcja HIV-HBV, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oporność na leki, przeszczepienie wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, tabletki powlekane, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy