zespół reaktywacji immunologicznej
Zespół reaktywacji immunologicznej (IRIS – Immune Reconstitution Inflammatory Syndrome) to stan kliniczny obserwowany u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności, najczęściej w przebiegu zakażenia HIV, którzy rozpoczynają skuteczne leczenie antyretrowirusowe. Charakteryzuje się paradoksalnym pogorszeniem stanu klinicznego pomimo poprawy parametrów immunologicznych.
Patofizjologia IRIS związana jest z gwałtownym odbudowaniem funkcji układu immunologicznego, co prowadzi do nasilonej odpowiedzi zapalnej skierowanej przeciwko patogenom oportunistycznym lub ich antygenom, które wcześniej nie wywoływały istotnej reakcji immunologicznej. Najczęściej IRIS rozwija się w ciągu pierwszych 3 miesięcy od rozpoczęcia skutecznego leczenia antyretrowirusowego.
Klinicznie zespół może manifestować się różnorodnymi objawami, zależnie od patogenu wywołującego infekcję oportunistyczną. Najczęściej spotykane są przypadki IRIS związane z gruźlicą, kryptokokozą, infekcjami cytomegalowirusem, wirusem JC (postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia) oraz zakażeniami Mycobacterium avium complex. Objawy mogą obejmować gorączkę, powiększenie węzłów chłonnych, pogorszenie zmian skórnych, nasilenie objawów neurologicznych czy zaburzenia oddechowe.
Leczenie IRIS wymaga zwykle kontynuacji terapii antyretrowirusowej oraz odpowiedniego leczenia infekcji oportunistycznej. W ciężkich przypadkach stosuje się leki przeciwzapalne, w tym kortykosteroidy. Profilaktyka polega głównie na wczesnym rozpoznawaniu i leczeniu infekcji oportunistycznych przed włączeniem terapii antyretrowirusowej u pacjentów z głębokim niedoborem odporności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ictady 245 mg
Ictady 245 mg, zawierający tenofowir dizoproksylu w postaci bursztynianu, jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Profil bezpieczeństwa leku różni się w zależności od leczonej jednostki chorobowej: działania niepożądane występują u około 33% pacjentów z HIV-1 i 25% z HBV, najczęściej o łagodnym nasileniu. Najczęstsze objawy to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności 5,4%, biegunka, wymioty), zawroty głowy, ból głowy, wysypka, astenia i zmęczenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na nefrotoksyczność – rzadkie, ale poważne zaburzenia czynności nerek, w tym zespół Fanconiego, które mogą prowadzić do osteomalacji i złamań. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby 7% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, a 9% doświadczyło wzrostu stężenia kreatyniny o ≥0,5 mg/dl lub hipofosfatemii. U osób starszych (>65 lat) i dzieci konieczne jest szczegółowe monitorowanie funkcji nerek i gęstości mineralnej kości (BMD).
BMD, ból głowy, gęstość mineralna kości, HBV, hipofosfatemia, hipokaliemia, kwasica mleczanowa, martwica kości, miopatia, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, niewydolność nerek, niewyrównana czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rabdomioliza, stężenie kreatyniny, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksylu, wskaźnik Child-Pugh-Turcotte, zaburzenie czynności kanalika bliższego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atazanavir Zentiva
Atazanawir, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej, wykazuje skuteczną supresję wirusa HIV, jednak istnieje marginalne ryzyko przeniesienia zakażenia drogą płciową, co wymaga przestrzegania krajowych wytycznych profilaktycznych. Skojarzone stosowanie atazanawiru z rytonawirem w dawkach rytonawiru powyżej 100 mg/dobę nie było klinicznie oceniane i może zwiększać ryzyko kardiotoksyczności oraz hiperbilirubinemii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, obserwuje się podwyższone stężenia leku i zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej modyfikacji terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak atazanawir nie jest zalecany u osób poddawanych hemodializie. W badaniach klinicznych odnotowano bezobjawowe, zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień podczas terapii inhibitorami proteazy, w tym atazanawirem.
atazanawir, atorwastatyna, blok przedsionkowo-komorowy, dyslipidemia, efawirenz, flutikazon, hemofilia, hiperbilirubinemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor PDE5, inhibitor pompy protonowej, kamica nerkowa, kamica żółciowa, martwica kości, newirapina, priapizm, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, rytonawir, salmeterol, supresja wirusa, toksyczny wykwit skórny, transferaza UDP-glukuronozylowa, wirusowe zapalenie wątroby, worykonazol, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abacavir + Lamivudine Sandoz 600 mg + 300 mg
Profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Abacavir + Lamivudine Sandoz (600 mg + 300 mg, tabletki powlekane) jest zgodny z dotychczas znanymi działaniami niepożądanymi abakawiru i lamiwudyny stosowanych osobno. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości na abakawir, manifestujące się gorączką i/lub wysypką (często plamisto-grudkową lub pokrzywkową), a także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (ból głowy), oraz ogólne (letarg, uczucie zmęczenia). W bardzo rzadkich przypadkach odnotowano poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają trwałego odstawienia abakawiru. Ponadto, rzadko obserwowano kwasicę mleczanową, neuropatię obwodową, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby oraz rabdomiolizę. Warto podkreślić, że ponowne podanie abakawiru po wystąpieniu reakcji nadwrażliwości może prowadzić do gwałtownego nawrotu objawów z ryzykiem zagrażającego życiu obniżenia ciśnienia tętniczego i zgonu.
anafilaksja, aplazja czerwonokrwinkowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bezsenność, biegunka, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, gorączka, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, kwasica mleczanowa, letarg, limfadenopatia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości, nadwrażliwość na abakawir, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, patogen oportunistyczny, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, rozpad mięśni, rumień wielopostaciowy, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, wysypka, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atazanavir Accord
Atazanawir, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje lekowe. Nie zaleca się przekraczania dawki rytonawiru powyżej 100 mg/dobę w skojarzeniu z atazanawirem, z wyjątkiem sytuacji współpodawania z efawirenzem, gdzie dawkę rytonawiru można zwiększyć do 200 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, istnieje podwyższone ryzyko ciężkich działań hepatotoksycznych, co wymaga intensywnej obserwacji i ewentualnego przerwania terapii. Atazanawir nie wymaga modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak jest przeciwwskazany u osób poddawanych hemodializie. W badaniach klinicznych odnotowano bezobjawowe, zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia serca oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień, co sugeruje konieczność informowania tej grupy o ryzyku.
atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bilirubina pośrednia, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, CYP3A4, dyslipidemia, hemodializa, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor PDE5, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, kamica nerkowa, kamica żółciowa, leczenie przeciwretrowirusowe, martwica kości, nietolerancja galaktozy, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja zapalna, rumień wielopostaciowy, rytonawir, terapia przeciwretrowirusowa, transferaza UDP-glukuronozylowa, wydłużenie odstępu PR, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wysypki polekowej - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Emtrycytabina, jako nukleozydowy analog cytydyny, jest kluczowym składnikiem terapii przeciwretrowirusowej HIV-1, jednak jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności. Nie zaleca się jednoczesnego podawania emtrycytabiny z innymi lekami zawierającymi tę samą substancję czynną lub analogami cytydyny (np. lamiwudyną), a także z dydanozyną, tenofowirem alafenamidem oraz preparatami sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru ze względu na ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Emtrycytabina jest głównie wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga modyfikacji dawki, której nie można precyzyjnie dostosować w przypadku leków złożonych. Monitorowanie czynności nerek (klirens kreatyniny, stężenie fosforanów w surowicy) powinno odbywać się regularnie, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka nefrotoksyczności, a w przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest ponowna ocena w ciągu tygodnia. Przerwanie terapii należy rozważyć przy dalszym pogorszeniu parametrów nerkowych lub stężeniu fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l).
analog cytydyny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, dydanozyna, emtrycytabina, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, hiperlaktatemia, immunosupresja, klirens kreatyniny, koinfekcja HIV-HBV, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwhistaminowy, marskość wątroby, martwica kości, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nukleozydowy analog cytydyny, osteomalacja, osteoporoza, Pneumocystis jirovecii, sofosbuwir, tenofowir alafenamid, terapia przeciwretrowirusowa, wirus cytomegalii, zaburzenie czynności mitochondriów, zaburzenie czynności nerek, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Tenofowir dizoproksyl jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które występują u około 33% pacjentów z HIV-1 i 25% z HBV. Najczęściej obserwuje się łagodne do umiarkowanych zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, nudności (5,4%) i wymioty. Istotnym problemem klinicznym są nefrotoksyczność i zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki, w tym zespół Fanconiego, które mogą prowadzić do hipofosfatemii, hipokaliemii, kwasicy mleczanowej oraz zmian kostnych, w tym rozmiękania kości i zwiększonego ryzyka złamań. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów z HIV-1 i HBV monitorowano funkcję nerek, a u dzieci i młodzieży obserwowano zmniejszenie mineralnej gęstości kości (BMD), co jest szczególnie istotne w populacji pediatrycznej. Kwasica mleczanowa, choć rzadka, stanowi poważne powikłanie, zwłaszcza u pacjentów ze zdekompensowaną chorobą wątroby lub stosujących inne leki wywołujące kwasicę.
hipofosfatemia, hipokaliemia, kwasica mleczanowa, martwica kanalików nerkowych, martwica kości, mineralna gęstość kości, miopatia, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rabdomioliza, rozmiękanie kości, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, zaburzenie czynności kanalika bliższego nerki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie nerek, zapalenie trzustki, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zmniejszenie gęstości kości, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atazanavir Accord 150 mg
Analiza bezpieczeństwa stosowania Atazanaviru Accord (kapsułki 150 mg, 200 mg, 300 mg) opiera się na danych z badań klinicznych oraz doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu, uwzględniając dawki 400 mg raz na dobę oraz 300 mg z rytonawirem 100 mg raz na dobę. Najczęstsze działania niepożądane to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13% przy 400 mg atazanawiru; 19% przy 300 mg z rytonawirem), z żółtaczką i podwyższonym stężeniem bilirubiny całkowitej (do 87% pacjentów, w tym 37% stopnia 3-4) występującymi częściej w schemacie z rytonawirem. Zgłaszano także przypadki przewlekłej choroby nerek, szczególnie przy łącznym stosowaniu atazanawiru i rytonawiru, niezależnie od ekspozycji na tenofowir, co wymaga stałego monitorowania funkcji nerek. Działania niepożądane obejmują również wysypki (często), rzadziej poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona, a także zaburzenia metaboliczne, w tym wzrost masy ciała i lipidów.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, ginekomastia, granulocyt obojętnochłonny, hiperbilirubinemia, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, krwiomocz, martwica kości, miopatia, nudności, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczny wykwit skórny, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg
Tenofowir dizoproksyl jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od choroby: u pacjentów z HIV-1 działania niepożądane występują u około 33%, głównie jako łagodne lub umiarkowane zaburzenia żołądkowo-jelitowe, a u 1% leczenie jest przerywane z tego powodu. U chorych na WZW B działania niepożądane pojawiają się u około 25%, najczęściej nudności (5,4%). Szczególną uwagę należy zwrócić na nefrotoksyczność, w tym zaburzenia czynności kanalika bliższego nerek i zespół Fanconiego, które mogą wymagać monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. W badaniach klinicznych u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby odnotowano 7% przerwań leczenia z powodu działań niepożądanych oraz 9% przypadków potwierdzonego wzrostu stężenia kreatyniny ≥0,5 mg/dl lub hipofosfatemii (<2 mg/dl). U dzieci i młodzieży obserwowano podobny profil działań niepożądanych, w tym zmniejszenie gęstości mineralnej kości (BMD).
działanie nefrotoksyczne, efawirenz, hipofosfatemia, hipokaliemia, HIV-1, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, martwica kości, miopatia, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, nefrotoksyczność, niewyrównana czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, rabdomioliza, rak wątrobowokomórkowy, rozmiękanie kości, skala CPT, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie trzustki, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tenofowir dizoproksyl, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii oraz zespołu Fanconiego. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić klirens kreatyniny, a następnie monitorować czynność nerek (klirens kreatyniny i stężenie fosforanów w surowicy) po 2-4 tygodniach, 3 miesiącach oraz co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. W przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest powtórna ocena, a przy wartości fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l) lub klirensie <50 ml/min leczenie należy przerwać. Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi produktami zawierającymi tenofowir dizoproksyl, analogami cytydyny (np. lamiwudyną), adefowirem dipiwoksylem, tenofowirem alafenamidem oraz dydanozyną. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) oraz NLPZ, z koniecznością cotygodniowego monitorowania funkcji nerek w takich przypadkach.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, aminotransferaza, analog cytydyny, analog nukleotydu, analog nukleozydu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biomarker kośćca, choroba Gravesa-Basedowa, cydofowir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, fosforany w surowicy, foskarnet, gancyklowir, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, immunosupresja, inhibitor proteazy, interleukina-2, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, miłorząb dwuklapowy, nadmiar mleczanów, neutropenia, niedobór immunologiczny, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, pentamidyna, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, sofosbuwir, stężenie kreatyniny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wankomycyna, welpataswir, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, woksylaprewir, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności układu krwiotwórczego, zaburzenie mitochondrialne, zakażenie HIV, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Działania niepożądane
Tenofowir dizoproksyl, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, jest szeroko stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany i obejmuje działania niepożądane o różnej częstości, zależnie od wskazania. W leczeniu HIV-1 działania niepożądane występują u około 33% pacjentów, głównie jako zaburzenia żołądkowo-jelitowe, z 1% odsetkiem przerwania terapii z tego powodu. W terapii HBV działania niepożądane dotyczą około 25% pacjentów, najczęściej nudności (5,4%). Profil bezpieczeństwa w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) jest zbliżony, z bólem głowy u 1% pacjentów. Najpoważniejsze działania niepożądane to nefrotoksyczność (w tym uszkodzenie kanalika bliższego, zespół Fanconiego, ostra i przewlekła niewydolność nerek), zmniejszenie gęstości mineralnej kości (osteomalacja, zwiększone ryzyko złamań), kwasica mleczanowa oraz zaburzenia czynności wątroby, w tym zaostrzenia zapalenia wątroby po przerwaniu terapii u pacjentów z HBV.
astenia, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, choroba Gravesa-Basedowa, dializa otrzewnowa, emtrycytabina, gęstość mineralna kości, hemodializa, hipofosfatemia, hipokaliemia, kwasica mleczanowa, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, profilaktyka przedekspozycyjna, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rabdomioliza, rak wątrobowokomórkowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie wątroby, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atazanavir Accord
Atazanavir Accord, inhibitor proteazy HIV-1, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na potencjalne działania niepożądane i interakcje lekowe. Nie zaleca się przekraczania dawki rytonawiru 100 mg/dobę w skojarzeniu z atazanawirem, z wyjątkiem sytuacji stosowania efawirenzu, gdzie dawkę rytonawiru można zwiększyć do 200 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu. Metabolizm wątrobowy atazanawiru powoduje wzrost stężenia leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, a bezpieczeństwo u chorych z ciężkimi schorzeniami wątroby nie jest ustalone. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C istnieje ryzyko ciężkich działań hepatotoksycznych, co wymaga regularnej obserwacji i ewentualnego przerwania terapii. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek nie wymaga modyfikacji, jednak lek nie jest zalecany u osób poddawanych hemodializie. Atazanavir może powodować bezobjawowe wydłużenie odstępu PR, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia serca oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, blok pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, cytochrom CYP3A4, hemodializa, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, kamica nerkowa, kamica żółciowa, martwica kości, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, ostra niewydolność nerek, Pneumocystis jirovecii, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy, terapia przeciwretrowirusowa, transferaza UDP-glukuronozylowa, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV-1, zakażenie wirusem cytomegalii, zespół Cushinga, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Lamiwudyna – Działania niepożądane
Lamiwudyna, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, stosowana w terapii zakażeń HIV oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle głowy, bezsenność, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), wysypkę, łysienie oraz bóle stawów i mięśni. Istotne są również zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, niedokrwistość i trombocytopenia, które wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krwiotwórczego lub stosujących leki mielosupresyjne. Rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu powikłania to kwasica mleczanowa, zapalenie trzustki (z podwyższoną aktywnością amylazy), rabdomioliza oraz obrzęk naczynioruchowy. Lamiwudyna może także powodować przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), zaostrzenia zapalenia wątroby, zmiany metaboliczne (hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, insulinooporność, hiperglikemia) oraz zespół reaktywacji immunologicznej u pacjentów z HIV.
amylaza w surowicy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, czysta aplazja układu czerwonokrwinkowego, enzym wątrobowy, enzymy wątrobowe, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, kwasica mleczanowa, leczenie przeciwretrowirusowe, lek mielosupresyjny, lipodystrofia, martwica kości, morfologia krwi, neutropenia, niewydolność nerek, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, obwodowa neuropatia, parestezja, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, rabdomioliza, stłuszczenie wątroby, toksyczność mitochondrialna, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie hematologiczne, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir Zentiva
Przed rozpoczęciem terapii Tenofovir Zentiva u pacjentów z zakażeniem HBV konieczne jest wykonanie badań przesiewowych w kierunku HIV oraz świadomość, że lek nie zapobiega transmisji HBV. Unika się jednoczesnego stosowania z innymi preparatami zawierającymi tenofowiru dizoproksyl lub alafenamid oraz adefowirem dipiwoksylem, a także dydanozyną ze względu na ryzyko niepowodzenia terapii i oporności. Tenofovir jest eliminowany głównie przez nerki, co wiąże się z ryzykiem nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii i zespołu Fanconiego. Zaleca się monitorowanie czynności nerek poprzez ocenę klirensu kreatyniny i stężenia fosforanów w surowicy przed leczeniem, po 2-4 tygodniach, po 3 miesiącach oraz co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. W przypadku fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest ponowna ocena w ciągu tygodnia, a przy dalszym pogorszeniu rozważa się przerwanie terapii.
adefowir dipiwoksylu, aktywność AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, martwica kości, miano DNA HBV, nadmiar mleczanów, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stężenie fosforanów, stężenie kreatyniny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wirus HBV, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności mitochondriów, zakażenie HBV, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zwiększone stężenie lipazy - Leksykon substancji czynnych
Abakawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Abakawir, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej, wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości (HSR), które mogą być zagrażające życiu, szczególnie u pacjentów z obecnością alleli HLA-B*5701. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest badanie genotypu HLA-B*5701; u pacjentów z dodatnim wynikiem lub z historią reakcji nadwrażliwości na abakawir leczenie jest przeciwwskazane. Objawy HSR pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 6 tygodni terapii (mediana 11 dni) i obejmują gorączkę, wysypkę, objawy ze strony układu oddechowego (duszność, ból gardła, kaszel) oraz żołądkowo-jelitowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha). W przypadku podejrzenia HSR leczenie należy natychmiast przerwać, a ponowne podanie abakawiru jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego nawrotu objawów, w tym zagrażającego życiu spadku ciśnienia tętniczego. Monitorowanie parametrów metabolicznych, takich jak stężenia lipidów i glukozy, jest zalecane, gdyż leczenie może powodować ich wzrost. U pacjentów z klirensem kreatyniny 30-49 ml/min obserwuje się 1,6-3,3-krotny wzrost ekspozycji na lamiwudynę, co wymaga monitorowania hematologicznego i ewentualnej modyfikacji dawki.
allel HLA-B*5701, analog nukleozydu, choroba wątroby, HBV, klirens kreatyniny, leczenie przeciwretrowirusowe, martwica kości, neutropenia i niedokrwistość, niepowodzenie wirusologiczne, obniżenie ciśnienia tętniczego, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości na abakawir, stężenie lipidów we krwi, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie mitochondrialne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie HIV, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka i jelit, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tenofowir dizoproksyl jest stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV), jednak wymaga ścisłego monitorowania ze względu na potencjalne działania niepożądane, zwłaszcza nefrotoksyczność i zaburzenia mineralizacji kości. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić klirens kreatyniny, a następnie regularnie kontrolować czynność nerek oraz stężenie fosforanów w surowicy, szczególnie jeśli stężenie fosforanów spadnie poniżej 1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirens kreatyniny poniżej 50 ml/min. W takich przypadkach konieczna jest ponowna ocena funkcji nerek, a przy dalszym pogorszeniu rozważyć przerwanie terapii. Tenofowir dizoproksyl nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi tenofowir lub adefowirem dipiwoksylem, a także niezalecane jest łączenie z dydanozyną. U pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby lub marskością przerwanie terapii może prowadzić do dekompensacji, dlatego wymagana jest szczególna ostrożność.
adefowir dipiwoksyl, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, gęstość mineralna kości, HBV, HCV, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lamiwudyna i abakawir, ledipaswir/sofosbuwir, marskość wątroby, martwica kości, mutacja K65R, nadmiar mleczanów, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, Pneumocystis jirovecii, profilaktyka przedekspozycyjna, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, sofosbuwir/welpataswir, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wirus zapalenia wątroby typu C, woksylaprewir, zaburzenia czynności mitochondriów, zakażenia przenoszone drogą płciową, zakażenie HIV-1, zakażenie prątkami, zaostrzenie zapalenia wątroby, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Atazanawir, inhibitor proteazy HIV, wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na liczne potencjalne interakcje lekowe i działania niepożądane. Standardowo stosowany jest w dawce 400 mg raz na dobę wzmocniony rytonawirem 100 mg, co zapewnia optymalne parametry farmakokinetyczne i supresję wirusologiczną. Nie zaleca się stosowania rytonawiru w dawkach powyżej 100 mg/dobę, z wyjątkiem sytuacji łącznego podawania z efawirenzem, gdzie dawka rytonawiru może być zwiększona do 200 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, obserwuje się podwyższone stężenia atazanawiru i zwiększone ryzyko ciężkich działań hepatotoksycznych, co wymaga regularnego monitorowania i ewentualnego przerwania terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie nie wymaga modyfikacji, jednak atazanawir nie jest zalecany u osób poddawanych hemodializie. W trakcie terapii obserwowano bezobjawowe wydłużenie odstępu PR, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia serca oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp PR lub QT.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, choroba Gravesa-Basedowa, dyslipidemia, działanie niepożądane wątroby, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor PDE5, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, kamica nerkowa, kamica żółciowa, martwica kości, nietolerancja galaktozy, ostra niewydolność nerek, Pneumocystis jirovecii, priapizm, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy, transferaza UDP-glukuronozylowa, wydłużenie odstępu PR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wysypki polekowej - Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Działania niepożądane
Atazanawir, inhibitor proteazy HIV, stosowany jest w terapii skojarzonej zakażenia HIV, dostępny w dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg. Profil bezpieczeństwa opiera się na badaniach klinicznych u 1806 dorosłych pacjentów, gdzie dawki wynosiły 400 mg atazanawiru raz dziennie lub 300 mg atazanawiru z 100 mg rytonawiru. Najczęstsze działania niepożądane to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13-19%), z wyższą częstością żółtaczki u pacjentów stosujących atazanawir z rytonawirem (19% vs 13%). Istotnym problemem jest bardzo częste (87%) zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, głównie pośredniej, z 37% pacjentów doświadczających stopnia 3-4, a u 6% stopnia 4. Wzrost aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) stopnia 3-4 wraz ze wzrostem bilirubiny stopnia 3-4 występował u 2% pacjentów, co może wskazywać na poważne uszkodzenie wątroby. Dodatkowo, u pacjentów z współistniejącym zakażeniem HBV lub HCV obserwowano częstsze zwiększenie aktywności aminotransferaz, bez różnic w częstości hiperbilirubinemii.
aminotransferazy, amylaza, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, działanie niepożądane, HIV, inhibitor proteazy HIV, kamica nerkowa, kamica żółciowa, krwiomocz, lek przeciwretrowirusowy, martwica kości, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, rytonawir, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsades de pointes, wydłużenie odcinka QT, wykwit skórny, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby typu B, zastój żółci, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tenofovir Synoptis 245 mg
Tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg, stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV), charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazań i populacji pacjentów. U chorych na HIV-1 działania niepożądane występują u około 33% pacjentów, głównie jako łagodne lub umiarkowane zaburzenia żołądkowo-jelitowe, z 1% odsetkiem przerwania terapii. U pacjentów z HBV działania niepożądane dotyczą około 25%, najczęściej nudności (5,4%), a istotnym ryzykiem jest zaostrzenie zapalenia wątroby podczas i po terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby, zwłaszcza z wysokim wynikiem w skali Child-Pugh-Turcotte, ze względu na zwiększone ryzyko poważnych działań niepożądanych. Najpoważniejszym zagrożeniem są zaburzenia czynności nerek, w tym ostra niewydolność nerek, zespół Fanconiego oraz zwiększone stężenie kreatyniny, które mogą ustępować po odstawieniu leku, choć u niektórych pacjentów zmniejszony klirens kreatyniny utrzymuje się.
aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, działania niepożądane, gęstość mineralna kości, HBV, hipofosfatemia, hipokaliemia, klirens kreatyniny, kwasica mleczanowa, lek nefrotoksyczny, martwica kanalików nerkowych, martwica kości, miopatia, moczówka prosta, niewydolność nerek, niewyrównana czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rozmiękanie kości, skala Child-Pugh-Turcotte, skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, wirus HIV-1, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenia czynności kanalika bliższego nerki, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas
Produkt leczniczy Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje farmakologiczne oraz specyficzne działania niepożądane. Nie zaleca się stosowania go jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi te same substancje czynne (emtrycytabinę, dizoproksyl tenofowiru, efawirenz), analogami cytydyny, a także z lekami takimi jak dydanozyna, sofosbuwir/welpataswir oraz wyciągami z miłorzębu dwuklapowego. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby produkt jest przeciwwskazany w ciężkich przypadkach, a w umiarkowanych niezalecany; u osób z lekkimi zaburzeniami należy zachować ostrożność, monitorując enzymy wątrobowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, u których odstawienie leku może prowadzić do ciężkiego zaostrzenia choroby wątroby. Efawirenz może wydłużać odstęp QTc i wywoływać poważne zaburzenia psychiczne, w tym ciężką depresję, psychozy i myśli samobójcze, zwłaszcza u osób z historią chorób psychicznych.
aminotransferazy, analog nukleozydu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytochrom P450, depresja, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, kwasica mleczanowa, martwica kości, osteomalacja, pneumocystozowe zapalenie płuc, rumień wielopostaciowy, torsade de pointes, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia mitochondrialne, zakażenia oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zawroty głowy, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir disoproxil Aurovitas
Przed rozpoczęciem terapii tenofowirem dizoproksylu (Tenofovir disoproxil Aurovitas) u pacjentów z zakażeniem HBV należy obligatoryjnie wykonać test na obecność przeciwciał HIV, aby wykluczyć współzakażenie i dobrać odpowiedni schemat leczenia. Produkt nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi tenofowir dizoproksyl lub alafenamid, a także z adefowirem dipiwoksylem i dydanozyną ze względu na ryzyko niepowodzenia terapii i wczesnego rozwoju oporności. Kluczowe jest monitorowanie funkcji nerek, w tym klirensu kreatyniny i stężenia fosforanów w surowicy, szczególnie w pierwszych tygodniach i miesiącach leczenia oraz okresowo co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. Przerwanie terapii należy rozważyć, gdy klirens kreatyniny spadnie poniżej 50 ml/min lub stężenie fosforanów w surowicy obniży się do <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l). Należy unikać jednoczesnego stosowania leków nefrotoksycznych oraz zachować szczególną ostrożność przy podawaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych i inhibitorów proteazy wzmocnionych rytonawirem lub kobicystatem, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.
adefowir dipiwoksyl, aktywność AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, inhibitor proteazy, klasyfikacja Childa-Pugha-Turcotte’a, klirens kreatyniny, ledipaswir/sofosbuwir, lek nefrotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, schemat leczenia przeciwretrowirusowego, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, sofosbuwir/welpataswir, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności mitochondriów, zakażenie HBV, zapalenie siatkówki, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abacavir + Lamivudine Sandoz
Produkt Abacavir + Lamivudine Sandoz (600 mg + 300 mg) wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości na abakawir, które mogą być zagrażające życiu, szczególnie u pacjentów z allelem HLA-B*5701. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie statusu HLA-B*5701, a u nosicieli tego allelu lub pacjentów z wcześniejszymi reakcjami na abakawir leczenie jest przeciwwskazane. Objawy nadwrażliwości pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 6 tygodni (mediana 11 dni) i obejmują gorączkę, wysypkę, objawy ze strony układu oddechowego i pokarmowego. W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości lek należy natychmiast odstawić, a ponowne podanie abakawiru jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich, zagrażających życiu powikłań. Ponadto, leczenie może powodować wzrost masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy, co wymaga regularnej kontroli parametrów metabolicznych. U pacjentów z klirensem kreatyniny 30-49 ml/min obserwuje się 1,6-3,3-krotny wzrost ekspozycji na lamiwudynę, co zwiększa ryzyko toksyczności hematologicznej i wymaga monitorowania oraz ewentualnej zmiany schematu terapeutycznego.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, ciężki niedobór odporności, klirens kreatyniny, martwica kości, neutropenia i niedokrwistość, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, reakcja nadwrażliwości na abakawir, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczność hematologiczna, zaburzenie czynności mitochondriów, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zapalenie żołądkowo-jelitowe, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abacavir Accord 300 mg
Abacavir Accord (300 mg, tabletki powlekane) jest związany z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, z których najistotniejszą jest potencjalnie zagrażająca życiu reakcja nadwrażliwości. Objawy tej reakcji obejmują gorączkę, wysypkę (plamisto-grudkową lub pokrzywkową), nudności, wymioty, biegunkę, duszność, bóle głowy, limfopenię oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek. Reakcja nadwrażliwości może prowadzić do ciężkiego obniżenia ciśnienia tętniczego i zgonu, a ponowne podanie abakawiru po jej wystąpieniu powoduje szybki i cięższy nawrót objawów. Inne często obserwowane działania niepożądane to brak łaknienia, ból głowy, nudności, wymioty, biegunka, wysypka bez objawów ogólnych, gorączka, letarg oraz rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak kwasica mleczanowa, zapalenie trzustki, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
abakawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, fosfokinaza kreatynowa, kwasica mleczanowa, limfadenopatia, limfopenia, martwica kości, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozpad mięśni, rumień wielopostaciowy, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zakażenie HIV, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atazanavir Zentiva 300 mg
Atazanavir Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg, zawiera atazanawir w formie siarczanu i jest stosowany w terapii przeciwretrowirusowej. W badaniach klinicznych obejmujących 1806 dorosłych pacjentów, stosowano dawkę 400 mg raz na dobę lub 300 mg atazanawiru z 100 mg rytonawiru raz na dobę, z medianą leczenia odpowiednio 52 i 96 tygodni. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13% w monoterapii, 19% w terapii skojarzonej z rytonawirem), pojawiająca się zwykle w ciągu kilku dni do miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Istotnym problemem jest zwiększone ryzyko przewlekłej choroby nerek, powiązane z ekspozycją na atazanawir i rytonawir, niezależnie od stosowania tenofowiru dizoproksylu. Wśród działań niepożądanych odnotowano także reakcje alergiczne, zaburzenia metaboliczne, psychiczne, neurologiczne, kardiologiczne (w tym torsades de pointes i wydłużenie QT), a także zmiany skórne, w tym rzadkie, ale poważne zespoły jak Stevens-Johnson i DRESS.
aftowe zapalenie jamy ustnej, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biegunka, bilirubina całkowita, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, choroby autoimmunologiczne, duszność, ginekomastia, granulocyty obojętnochłonne, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, lipaza, martwica kości, neuropatia obwodowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsades de pointes, wydłużenie odcinka QT, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie woreczka żółciowego, zastój żółci, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Zydowudyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Zydowudyna, stosowana w terapii przeciwretrowirusowej zakażenia HIV, wiąże się z ryzykiem istotnych działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych, takich jak niedokrwistość, neutropenia i leukopenia, które pojawiają się zwykle po 4-6 tygodniach leczenia. Szczególnie narażeni są pacjenci z zaawansowanym zakażeniem HIV oraz niską rezerwą szpikową. Monitorowanie parametrów hematologicznych powinno być dostosowane do stadium choroby: co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc u pacjentów z zaawansowanym zakażeniem, oraz co 1-3 miesiące u pacjentów we wczesnym stadium. Modyfikacja dawkowania jest wskazana przy stężeniu hemoglobiny < 9 g/dl (5,59 mmol/l) lub liczbie granulocytów obojętnochłonnych < 1,0 × 10^9/l, a w przypadku wartości krytycznych (Hb 7,5-9 g/dl, neutrofile 0,75-1,0 × 10^9/l) zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwy w leczeniu. Wystąpienie ciężkiej niedokrwistości może wymagać transfuzji krwi.
analog nukleozydu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, gospodarka lipidowa, granulocyt obojętnochłonny, hepatomegalia, immunosupresja, kladrybina, klirens kreatyniny, kwasica mleczanowa, lek przeciwretrowirusowy, leukopenia, lipoatrofia, martwica kości, nadmiar mleczanów, neutropenia, niedokrwistość, odnowa szpiku kostnego, parametr hematologiczny, patogen oportunistyczny, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, rezerwa szpikowa, rybawiryna, stawudyna, stężenie hemoglobiny, stężenie lipazy, stężenie lipidów, stłuszczenie wątroby, supresja szpiku, supresja wirusa, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczność mitochondrialna, wirus cytomegalii, zaburzenie czynności mitochondriów, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół reaktywacji immunologicznej, zydowudyna