aktywność AlAT
Aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) to kluczowy parametr laboratoryjny oznaczany w diagnostyce chorób wątroby. Enzym ten występuje głównie w hepatocytach, a jego podwyższony poziom w surowicy wskazuje na uszkodzenie komórek wątrobowych.
Prawidłowe wartości AlAT mieszczą się zazwyczaj w zakresie 5-40 U/l u mężczyzn i 5-32 U/l u kobiet, choć normy mogą różnić się w zależności od laboratorium. Podwyższona aktywność AlAT obserwowana jest w wielu schorzeniach wątroby, takich jak wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowe i niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, toksyczne uszkodzenie wątroby czy choroby autoimmunologiczne.
Stosunek aktywności AST do AlAT (współczynnik De Ritisa) ma wartość diagnostyczną – wartość >2 sugeruje alkoholowe uszkodzenie wątroby, podczas gdy wartość <1 jest typowa dla wirusowego zapalenia wątroby. Interpretacja aktywności AlAT powinna uwzględniać kontekst kliniczny oraz wyniki innych badań diagnostycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ertapenem – Działania niepożądane
Ertapenem, karbapenemowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, stosowany jest w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych. W badaniach klinicznych obejmujących ponad 2200 pacjentów dorosłych (dawka 1 g) działania niepożądane przypisywane ertapenemowi wystąpiły u około 20% leczonych, a leczenie przerwano u 1,3% z powodu niepożądanych efektów. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka (4,8%), powikłania w miejscu podania (4,5%) oraz nudności (2,8%). W badaniach laboratoryjnych obserwowano podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych: AlAT i AspAT (po 4,6%), fosfatazy alkalicznej (3,8%) oraz trombocytozę (3,0%). Profil bezpieczeństwa u 384 pacjentów pediatrycznych (3 miesiące–17 lat) był zbliżony, z działaniami niepożądanymi u 20,8% i przerwaniem terapii u 0,5%. U dzieci najczęściej występowały biegunka (5,2%) i ból w miejscu infuzji (6,1%), a w badaniach laboratoryjnych – neutropenia (3,0%) oraz podwyższenie AlAT (2,9%) i AspAT (2,8%).
AGEP, aktywność AlAT, aktywność AspAT, bradykardia zatokowa, ciężka reakcja skórna, Clostridium difficile, drgawki, dysfagia, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, karbapenemy, krwotok, małopłytkowość, neutropenia, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, płytki krwi, powikłania żylne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie neurologiczne, zakażenie bakteryjne, zakażenie miejsca operowanego, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie zakrzepowe żył, zespół DRESS, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lamivudine Mylan 100 mg
Lamiwudyna (Lamivudine Mylan) jest wskazana do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i powinna być stosowana pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 100 mg doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków. U pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby zaleca się terapię skojarzoną z lekiem bez krzyżowej oporności na lamiwudynę, co zmniejsza ryzyko oporności i przyspiesza zahamowanie replikacji HBV. Czas leczenia zależy od statusu serologicznego: u HBeAg-dodatnich bez marskości terapia powinna trwać co najmniej 6-12 miesięcy po serokonwersji HBeAg, a u HBeAg-ujemnych do serokonwersji HBsAg lub utraty skuteczności. U pacjentów z marskością lub po przeszczepie wątroby leczenie nie powinno być przerywane. Po zakończeniu terapii konieczna jest okresowa kontrola w celu wykrycia nawrotu choroby.
aktywność AlAT, farmakokinetyka lamiwudyny, HBeAg, HBV DNA, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność wątroby, krzyżowa oporność, lamiwudyna, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, mutacja YMDD, nawrót zapalenia wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana choroba wątroby, przeszczepienie wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, serokonwersja HBeAg, serokonwersja HBsAg, ujemny wynik HBeAg, współzakażenie HIV, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zanik HBeAg - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Entecavir Fomed 0,5 mg
Entekawir, będący nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy, wykazuje wysoką specyficzność wobec polimerazy HBV, z wartością Ki dla entekawiru-trifosforanu wynoszącą 0,0012 µM. Mechanizm działania polega na konkurencyjnym hamowaniu inicjacji polimerazy, odwrotnej transkrypcji ujemnej nici DNA oraz syntezy nici dodatniej DNA HBV. Entekawir charakteryzuje się długim wewnątrzkomórkowym okresem półtrwania aktywnej formy (15 godzin), co zapewnia trwałe działanie przeciwwirusowe. W badaniach in vitro EC₅₀ dla dzikiego typu HBV wynosi 0,004 µM, natomiast dla szczepów opornych na lamiwudynę (rtL180M, rtM204V) mediana EC₅₀ wynosi 0,026 µM. Entekawir wykazuje również aktywność wobec HIV-1, choć w wyższych stężeniach (EC₅₀ od 0,026 do >10 µM), z możliwością indukcji mutacji M184I w warunkach mikromolowych. Nie stwierdzono antagonistycznego działania entekawiru w połączeniu z innymi NRTI, takimi jak abakawir, lamiwudyna czy tenofowir.
aktywność AlAT, analog guanozyny, antygen HBeAg, fosforylacja, marskość wątroby, miano DNA HBV, mitochondrialne DNA, niewyrównana czynność wątroby, NRTI, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkrypcja, odwrotna transkryptaza, oporność na lamiwudynę, polimeraza HBV, pregenomowe RNA, proces martwiczo-zapalny, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, skala Knodella, substytucja M184I, substytucje rtL180M i rtM204V, synteza DNA HBV, trifosforan deoksyguanozyny, trifosforan entekawiru, wirus zapalenia wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zmiany martwiczo-zapalne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Polpharma 1 mg
Entecavir Polpharma, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 0,5 mg i 1 mg, jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i powinien być stosowany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Dawkowanie zależy od historii leczenia i funkcji wątroby: u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów zaleca się 0,5 mg raz na dobę (przed lub po posiłku), u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo (co najmniej 2 godziny przed i po posiłku). U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania, np. dla klirensu 30-49 ml/min dawka wynosi 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów. W przypadku dawek poniżej 0,5 mg zalecany jest roztwór doustny entekawiru. U pacjentów poddawanych hemodializie lek należy podawać po zabiegu.
aktywność AlAT, analogi nukleozydów, antygen HBeAg, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, mutacje oporności na lamiwudynę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, oporność na lamiwudynę, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny entekawiru, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, terapia skojarzona entekawirem, wiremia, wyrównana czynność wątroby, zanik HBeAg - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entekavir Adamed 1 mg
Entekavir Adamed, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych u 1720 pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B z wyrównaną czynnością wątroby. Najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). Istotnym ryzykiem jest zaostrzenie zapalenia wątroby zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu, co wymaga okresowej kontroli czynności wątroby. W badaniach laboratoryjnych obserwowano m.in. wzrost aktywności aminotransferaz (AlAT) ponad 3-krotnie u 5% pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów oraz u 4% pacjentów opornych na lamiwudynę. Dodatkowo, u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby odnotowano m.in. obniżenie stężenia albumin poniżej 2,5 g/dl u 30% oraz zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 50 000/mm³ u 20% pacjentów.
aktywność AlAT, aktywność amylazy, aktywność lipazy, bezsenność, ból głowy, dekompensacja czynności wątroby, dyspepsja, entekawir jednowodny, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwwirusowy, liczba płytek krwi, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, skala Child-Turcotte-Pugh, stężenie bilirubiny całkowitej, wyrównana czynność wątroby, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawrót głowy, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pazopanib, stosowany w terapii nowotworów, wiąże się z ryzykiem hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych (AlAT, AspAT, bilirubina) przed i w trakcie leczenia. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami, 200 mg/dobę u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (bilirubina >1,5 do 3 × GGN), a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 × GGN) stosowanie jest niewskazane. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz >8 × GGN należy przerwać leczenie, a po powrocie do normy rozważyć wznowienie terapii w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności.
aktywność AlAT, aminotransferaza, białkomocz, bilirubina, bilirubina niesprzężona, ciężkie zakażenie, fosfataza zasadowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperglikemia, incydent krwotoczny, krwioplucie, krwotok mózgowy, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, parametr wątrobowy, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, PRES, próba wątrobowa, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, RPLS, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak tętnicy, torsade de pointes, transferaza UGT1A1, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Zentiva 1 mg
Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa opartym na danych z czterech badań klinicznych obejmujących 1720 pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). Rzadkie, ale poważne reakcje anafilaktoidalne wymagają natychmiastowej interwencji. W trakcie terapii obserwowano również ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z dekompensacją wątroby. W badaniach laboratoryjnych u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów odnotowano m.in. zwiększenie aktywności AlAT ponad 3-krotnie u 5% pacjentów oraz podwyższoną aktywność lipazy u 11%. U pacjentów opornych na lamiwudynę wzrost aktywności lipazy przekraczał 3-krotnie wartość początkową u 18% chorych. Zwiększenie aktywności AlAT powyżej 10-krotnej normy występowało u 2% pacjentów w obu grupach, z medianą czasu wystąpienia 4-5 tygodni, co wymaga monitorowania parametrów wątrobowych podczas terapii.
aktywność AlAT, albumina, aminotransferaza, amylaza, analog nukleozydowy, bezsenność, biegunka, bilirubina całkowita, ból głowy, dekompensacja czynności wątroby, dyspepsja, entekawir, klasyfikacja Child-Turcotte-Pugh, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, leczenie przeciwretrowirusowe, lipaza, łysienie, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, nudności, płytki krwi, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, wymioty, wyrównana czynność wątroby, wysypka, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawrót głowy, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Lamiwudyna – Dawkowanie i sposób podawania
Lamiwudyna jest stosowana w leczeniu zakażeń HIV oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZWB), a dawkowanie powinno być dostosowane przez lekarzy doświadczonych w tych dziedzinach. W terapii HIV lamiwudyna podawana jest zwykle w dawce 300 mg raz na dobę w preparatach z abakawirem lub 150 mg dwa razy na dobę w preparatach z zydowudyną lub jako monoterapia 150 mg dwa razy na dobę. U dzieci dawkowanie zależy od masy ciała, z różnicami w schematach dla pacjentów ważących od 14 do powyżej 25 kg, a u dzieci poniżej 14 kg zaleca się stosowanie składników oddzielnie. W leczeniu WZWB zalecana dawka wynosi 100 mg raz na dobę, z koniecznością stosowania lamiwudyny w skojarzeniu z innym lekiem u pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby, aby zmniejszyć ryzyko oporności. Czas leczenia jest uzależniony od statusu serologicznego i obecności marskości wątroby, z zaleceniem kontynuacji terapii co najmniej 6-12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do serokonwersji HBsAg.
aktywność AlAT, granulocyty obojętnochłonne, hemodializa przerywana, klirens kreatyniny, lamiwudyna, lamiwudyna i abakawir, lamiwudyna i zydowudyna, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, mutacja YMDD, mutant pre-core, objaw niepożądany, oporność krzyżowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBeAg, serokonwersja HBs, stężenie hemoglobiny, terapia przeciwretrowirusowa, ujemny wynik HBeAg, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hyzaar Forte 100 mg + 25 mg
HYZAAR Forte, zawierający losartan potasowy oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje profil działań niepożądanych wynikający z łącznego działania obu składników. W badaniach klinicznych nad leczeniem pierwotnego nadciśnienia tętniczego jedynym działaniem niepożądanym o częstości ≥1% wyższą niż placebo były zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano m.in. zapalenie wątroby (rzadko), hiperkaliemię i wzrost aktywności AlAT (rzadko). Profil działań niepożądanych losartanu obejmuje często ból brzucha, nudności, biegunkę, osłabienie, zmęczenie, ból głowy, zawroty głowy, kurcze mięśni, bezsenność, zaburzenia czynności nerek oraz objawy ze strony układu oddechowego. Rzadko obserwowano reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, a z częstością nieznaną małopłytkowość, hiponatremię i rabdomiolizę.
agranulocytoza, aktywność AlAT, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból pleców, hemoliza, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kurcz mięśni, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, plamica, plamica Schönleina-Henocha, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, skórna postać tocznia rumieniowatego, toksyczna martwica naskórka, udar naczyniowy mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach. W zakresie dawek 25-100 mg obserwuje się liniową zależność dawka-ekspozycja, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu dochodzi do kumulacji, z 3-4-krotnym wzrostem stężenia sunitynibu i 7-10-krotnym wzrostem stężenia jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu. Stan stacjonarny osiągany jest po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml, co odpowiada efektywnemu hamowaniu fosforylacji receptorów i wzrostu guzów. Sunitynib osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 6-12 godzinach, a jego biodostępność nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95% dla sunitynibu, 90% dla metabolitu) oraz dużą objętością dystrybucji (Vd = 2230 l), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek.
aktywność AlAT, AspAT, białko BCRP, białko oporności raka piersi, BSA, cytochrom P450, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, guz lity, hemodializa, inhibitor enzymu, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, kumulacja leku, kwestionariusz ECOG, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, silny induktor enzymu, stężenie maksymalne sunitynibu, sunitynib, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Zentiva 200 mg
Pazopanib Zentiva to doustny, silny inhibitor kinaz tyrozynowych, działający wielokierunkowo na receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje hamowanie autofosforylacji receptorów indukowanej przez ligandy oraz fosforylacji VEGFR-2 in vivo, co skutkuje zahamowaniem angiogenezy i wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworów. Meta-analiza farmakogenetyczna wykazała, że u 19% nosicieli allelu HLA-B*57:01 wystąpiło przekroczenie 5-krotnej górnej granicy normy aktywności AlAT (stopień 3. wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu, przy czym allel ten występował u 6% badanej populacji (133/2235 pacjentów).
aktywność AlAT, allel HLA-B*5701, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa, klasyfikacja MSKCC, ksenoprzeszczep nowotworu, leczenie cytokinami, pazopanib, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, skala ECOG - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone G.L. Pharma 250 mg
Lek Abiraterone G.L. Pharma jest wskazany w leczeniu hormonowrażliwego raka gruczołu krokowego z przerzutami (mHSPC) oraz opornego na kastrację raka gruczołu krokowego z przerzutami (mCRPC). Standardowa dawka wynosi 1000 mg (4 tabletki po 250 mg) raz na dobę, podawana na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). W terapii mHSPC stosuje się jednocześnie 5 mg prednizonu lub prednizolonu na dobę, natomiast w mCRPC 10 mg prednizonu lub prednizolonu na dobę. U pacjentów niekastrowanych chirurgicznie konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. W przypadku wystąpienia hepatotoksyczności dawkę można zmniejszyć do 500 mg (2 tabletki) raz na dobę, z intensywnym monitorowaniem parametrów wątrobowych. Leku nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) oraz u dzieci i młodzieży.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aminotransferazy w surowicy, analog gonadoliberyny, ciężka hepatotoksyczność, ciśnienie tętnicze, dysfagia, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, kastracja chirurgiczna, kastracja farmakologiczna, klasyfikacja Child-Pugh, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, parametry czynnościowe wątroby, potas w surowicy, prednizolon, prednizon, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tenofovir Zentiva 245 mg
Produkt leczniczy Tenofovir Zentiva, zawierający 245 mg tenofowiru dizoproksylu, jest wskazany do leczenia zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B u dorosłych i młodzieży (12–<18 lat, masa ciała ≥35 kg). Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, podawana doustnie podczas posiłku, co zwiększa biodostępność leku. Terapia u pacjentów z przewlekłym WZW B powinna być kontynuowana co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do serokonwersji HBsAg, z uwzględnieniem stanu klinicznego i serologicznego. Po zakończeniu leczenia konieczne jest monitorowanie aktywności AlAT i miana DNA HBV w surowicy w celu wykrycia nawrotu. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością przerwanie terapii jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby.
aktywność AlAT, biodostępność substancji czynnej, dysfagia, klirens kreatyniny, marskość wątroby, miano DNA HBV, modelowanie farmakokinetyczne, nawrót wirusologiczny, niewyrównana czynność wątroby, pacjent hemodializowany, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksyl, wyrównana czynność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entekavir Adamed 0,5 mg
Entekavir Adamed, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1720 pacjentów, z dawkami 0,5 mg/dobę u pacjentów wcześniej nieleczonych oraz 1 mg/dobę u pacjentów opornych na lamiwudynę. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) i nudności (3%). W trakcie terapii notowano również zaostrzenia zapalenia wątroby manifestujące się wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT), przekraczającym 3-krotnie wartość początkową u 5% pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów oraz u 4% pacjentów opornych na lamiwudynę. Długoterminowe stosowanie (do 96 tygodni) nie ujawniło nowych zagrożeń, a działania niepożądane były zgodne z profilem znanym z badań krótkoterminowych.
aktywność AlAT, aktywność amylazy, aktywność lipazy, bezsenność, biegunka, ból głowy, dekompensacja czynności wątroby, dyspepsja, entekawir, HAART, HBeAg, HBV, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, łysienie, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, nudności, płytki krwi, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, senność, stężenie albumin, stężenie bilirubiny całkowitej, wskaźnik Child-Turcotte-Pugh, wymioty, wyrównana czynność wątroby, wysypka, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawroty głowy, zmęczenie, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Bosutynib – Działania niepożądane
Bosutynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z chromosomem Philadelphia, zarówno u pacjentów nowo zdiagnozowanych, jak i tych z opornością lub nietolerancją na wcześniejsze terapie. W badaniu obejmującym 1372 pacjentów mediana czasu leczenia wyniosła 26,3 miesiąca. Działania niepożądane wystąpiły u 98,3% pacjentów, z czego 68,7% doświadczyło powikłań stopnia 3. lub 4. Najczęstsze objawy to biegunka (80,4%), nudności (41,5%), ból brzucha (35,6%), małopłytkowość (34,4%), wymioty (33,7%), wysypka (32,8%), zmęczenie (32,0%), podwyższenie aktywności AlAT (28,0%) i AspAT (22,5%), niedokrwistość (27,2%) oraz gorączka (23,4%). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3. lub 4. obejmowały małopłytkowość (19,7%), wzrost AlAT (14,6%), neutropenię (10,6%), biegunkę (10,6%) i niedokrwistość (10,3%).
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aktywność lipazy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból mięśniowy, ból pleców, ból stawowy, chromosom Philadelphia, duszność, dysfagia, faza akceleracji, faza przewlekła CML, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipofosfatemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa BCR-ABL, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk, obrzęk płuc, odwodnienie, ostra białaczka limfoblastyczna, ostre uszkodzenie nerek, płyn w jamie opłucnej, płyn w jamie osierdzia, polekowe uszkodzenie wątroby, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, szumy uszne, tabletka powlekana, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia smaku, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nosogardzieli, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gynoxin Uno 600 mg
Dane przedkliniczne dotyczące azotanu fentikonazolu, substancji czynnej leku Gynoxin Uno, potwierdzają jego względne bezpieczeństwo przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach toksyczności ostrej DL50 dla myszy wyniosła 3000 mg/kg mc. (doustnie) oraz około 1270 mg/kg mc. (dootrzewnowo), natomiast u szczurów DL50 wyniosła 3000 mg/kg mc. (doustnie), 750 mg/kg mc. (przezskórnie) oraz 309-440 mg/kg mc. (dootrzewnowo). Długoterminowe podawanie doustne przez 6 miesięcy w dawkach 40, 80 i 160 mg/kg mc./dobę wykazało dobrą tolerancję u szczurów i psów, z jedynie umiarkowanymi objawami toksyczności, takimi jak zwiększenie masy wątroby i przemijające podwyższenie aktywności AlAT. Badania mutagenności jednoznacznie wykluczyły działanie mutagenne fentikonazolu. Ponadto, testy na świnkach morskich, królikach oraz świniach karłowatych wykazały bardzo dobrą tolerancję miejscową, bez objawów uczulenia, fototoksyczności czy fotoalergii.
absorpcja ogólnoustrojowa, aktywność AlAT, aminotransferaza alaninowa, azotan fentikonazolu, badanie mutagenności, badanie toksyczności długoterminowej, badanie toksykologiczne, błona śluzowa pochwy, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fotoalergia, fototoksyczność, Gynoxin Uno, kapsułka dopochwowa, margines bezpieczeństwa, NOAEL, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie przezskórne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uczulenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Teriflunomid, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany na podstawie badań klinicznych z udziałem 2267 pacjentów, z medianą ekspozycji 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane przy dawce 14 mg to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie miało charakter łagodny do umiarkowanego, najczęściej rozlany, ustępujący u 87,1% pacjentów, jednak u dzieci i młodzieży częstość tego działania wzrasta do 22%. Zwiększenie aktywności AlAT (≤3-krotna wartość GGN) występowało u 8,0% pacjentów, głównie w pierwszych 6 miesiącach terapii, z możliwym powrotem do normy po odstawieniu leku. Teriflunomid może także podnosić ciśnienie tętnicze, z częstością skurczowego ciśnienia >140 mmHg u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo) oraz nadciśnienia tętniczego jako częstego działania niepożądanego.
aktywność AlAT, aminotransferaza alaninowa, astenia, białe krwinki, biegunka, ból głowy, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze krwi, dyslipidemia, enzymy wątrobowe, kinaza kreatynowa, leflunomid, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie wątroby, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, zakażenie oportunistyczne, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entekavir Adamed 0,5 mg
Leczenie preparatem Entekavir Adamed powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Dawkowanie u dorosłych z wyrównaną czynnością wątroby wynosi 0,5 mg raz na dobę u pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów, a 1 mg raz na dobę u pacjentów z opornością na lamiwudynę (LVDr), przy czym w tym ostatnim przypadku lek należy podawać na czczo. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, również na czczo. Terapia powinna trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularną oceną stanu pacjenta przy leczeniu dłuższym niż 2 lata. U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od masy ciała (≥32,6 kg: 0,5 mg tabletka; <32,6 kg: roztwór doustny), a leczenie rozpoczyna się przy trwałym podwyższeniu aktywności AlAT przez odpowiedni czas (6-12 miesięcy). U pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawki, natomiast u osób z upośledzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) konieczna jest redukcja dawki lub wydłużenie odstępów między podaniami, z dokładnym monitorowaniem odpowiedzi wirusologicznej.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, hemodializa, klirens entekawiru, klirens kreatyniny, marskość wątroby, mutacja warunkująca oporność na lamiwudynę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporny wirus zapalenia wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, terapia skojarzona entekawirem, wiremia, wyrównana czynność wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aregalu 14 mg
Teriflunomid w dawce 14 mg (Aregalu) jest stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym, a jego profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 2267 pacjentów, z medianą czasu leczenia 672 dni. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), wzrost aktywności ALAT (15%), nudności (10,7%) oraz nadmierne wypadanie włosów (13,5%), które miały przeważnie łagodny do umiarkowanego charakter i rzadko prowadziły do przerwania terapii. W badaniach kontrolowanych placebo odnotowano wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego >140 mm Hg u 19,9% pacjentów oraz rozkurczowego >90 mm Hg u 21,4%. Zwiększenie aktywności ALAT >3 x GGN wystąpiło u 8,0% pacjentów na teriflunomidzie, a ciężkie zakażenia nie były częstsze niż w grupie placebo (2,7% vs 2,2%). Neuropatia obwodowa występowała częściej u leczonych teriflunomidem (1,9%) niż u pacjentów na placebo (0,4%).
aktywność AlAT, białe krwinki, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, kinaza fosfokreatynowa, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, parestezje, płytki krwi, polineuropatia, posocznica, reakcje skórne, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane rzutowe, torbiel trzustki, zaburzenia limfoproliferacyjne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie nosowo-gardłowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Zentiva 0,5 mg
Terapia entekawirem powinna być prowadzona przez doświadczonego specjalistę w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z indywidualnym dostosowaniem dawki do stanu pacjenta i historii leczenia. U pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków. W przypadku oporności na lamiwudynę lub niewyrównanej czynności wątroby dawka wzrasta do 1 mg raz na dobę, przyjmowana na czczo (ponad 2 godziny przed i po posiłku). U pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min konieczna jest modyfikacja dawkowania, np. zmniejszenie dawki dobowej lub wydłużenie odstępów między podaniami, z uwzględnieniem hemodializy lub CAPD. Optymalny czas terapii nie jest jednoznacznie określony, jednak u pacjentów HBeAg-dodatnich leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe, a u HBeAg-ujemnych do serokonwersji HBs lub stwierdzenia nieskuteczności terapii.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, mutacja LVDr, mutacje oporności, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność wirusa HBV, pacjent HBeAg-dodatni, pacjent HBeAg-ujemny, przeciwciała anty-HBe, przeciwciała anty-HBs, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, terapia skojarzona, wiremia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lamivudine Aurovitas 100 mg
Terapia lamiwudyną w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B powinna być prowadzona przez doświadczonych specjalistów, z zalecaną dawką 100 mg raz na dobę u dorosłych. U pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby wskazane jest stosowanie terapii skojarzonej z drugim lekiem przeciwwirusowym bez krzyżowej oporności na lamiwudynę, co zmniejsza ryzyko oporności i przyspiesza supresję HBV. Czas trwania leczenia zależy od statusu serologicznego: u HBeAg-dodatnich bez marskości terapia powinna trwać co najmniej 6-12 miesięcy po serokonwersji HBeAg, natomiast u HBeAg-ujemnych do serokonwersji HBsAg lub utraty skuteczności terapii. U pacjentów z marskością wątroby lub po przeszczepie leczenie nie powinno być przerywane. Po zakończeniu terapii konieczne jest monitorowanie aktywności AlAT oraz miana HBV DNA w surowicy w celu wczesnego wykrycia nawrotu wirusologicznego.
aktywność AlAT, farmakokinetyka lamiwudyny, klirens kreatyniny, krzyżowa oporność, lamiwudyna, leczenie przeciwretrowirusowe, marskość wątroby, mutacja YMDD, mutant pre-core, nawrót wirusologiczny, niewyrównana choroba wątroby, oporność na lamiwudynę, przerywana hemodializa, przeszczep wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBeAg, serokonwersja HBsAg, supresja wirusa, zakażenie HIV - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Intas 150 mg
Lacosamide Eignapharma, stosowany w terapii padaczki, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, występujące u ≥10% pacjentów. W badaniach klinicznych ponad 60% pacjentów leczonych lakozamidem doświadczyło przynajmniej jednego działania niepożądanego, w porównaniu do 35% w grupie placebo. Działania te mają zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie i wykazują zależność od dawki, co umożliwia ich kontrolę poprzez modyfikację dawkowania. Istotnym aspektem jest wydłużenie odstępu PR w EKG, które może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego, omdleń czy bradykardii, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia. W populacji pediatrycznej (4–16 lat) oraz u osób starszych (≥65 lat) profil bezpieczeństwa jest zbliżony, choć u seniorów częściej obserwuje się upadki, drżenia i biegunki oraz wyższy odsetek przerwania terapii (21,0% vs. 9,2% u młodszych dorosłych). W trakcie leczenia należy monitorować funkcję wątroby, gdyż u 0,7% pacjentów odnotowano wzrost aktywności AlAT ≥3x ULN.
agranulocytoza, aktywność AlAT, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ból głowy, bolesny skurcz mięśni, bradykardia, częściowy napad padaczkowy, drgawki, drżenie, dyzartria, hipestezja, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, lakozamid, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, nadwrażliwość na lek, nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, oczopląs, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parametry wątrobowe, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, przewód pokarmowy, senność, stan splątania, stłuczenie, suchość w jamie ustnej, szumy uszne, trzepotanie przedsionków, upadek, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wydłużenie odstępu PR, wymioty, wysypka polekowa z eozynofilią, wzdęcia, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zaburzenia zachowania, zaburzenie psychotyczne, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszony apetyt - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Capecitabinum Glenmark 500 mg
Farmakokinetyka kapecytabiny została szczegółowo zbadana w dawkach od 502 do 3514 mg/m² pc. na dobę, wykazując stabilne stężenia kapecytabiny oraz metabolitów 5′-DFCR i 5′-DFUR między 1. a 14. dniem terapii, przy jednoczesnym wzroście AUC 5-FU o 30-35% w dniu 14. Kapecytabina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, a jej metabolity osiągają maksymalne stężenia (Cmax) odpowiednio: kapecytabina 4,67 µg/ml, 5′-DFCR 3,05 µg/ml, 5′-DFUR 12,1 µg/ml, 5-FU 0,95 µg/ml i FBAL 5,46 µg/ml, z czasem Tmax od 1,5 do 3,34 godziny. Wiązanie z białkami osocza jest zróżnicowane: kapecytabina 54%, 5′-DFUR 62%, natomiast 5-FU i 5′-DFCR około 10%. Metabolizm kapecytabiny przebiega wieloetapowo, z aktywacją do 5-FU głównie w tkankach nowotworowych, co potwierdza wyższe stężenia 5-FU w guzach jelita grubego (stosunek 3,2 do tkanek zdrowych i 21,4 do surowicy). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi od 0,66 h (5′-DFUR) do 3,23 h (FBAL), a wydalanie odbywa się głównie przez nerki (95,5% dawki), z FBAL jako głównym metabolitem (57% dawki). Redukcja dawki kapecytabiny powoduje nieproporcjonalne zmniejszenie ekspozycji na 5-FU, co ma znaczenie kliniczne.
5′-deoksy-5-fluorocytydyna, 5′-deoksy-5-fluorourydyna, aktywność AlAT, aktywność AspAT, badanie farmakokinetyczne, biodostępność leku, dehydrogenaza pirymidynowa, dezaminaza cytydyny, dihydro-5-fluorouracyl, dihydropirymidynaza, działanie antyproliferacyjne, esteraza karboksylowa, fosforylaza tymidynowa, kapecytabina, klirens kreatyniny, kwas 5-fluoroureidopriopionowy, niewydolność nerek, przerzuty w wątrobie, rak jelita grubego, skala Karnofsky’ego, stężenie bilirubiny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, α-fluoro-β-alanina, β-ureido-propionaza - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Dawkowanie i sposób podawania
Tenofowir dizoproksyl w dawce 245 mg jest stosowany w leczeniu zakażenia HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat o masie ciała ≥35 kg. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, doustnie, z posiłkiem, co zwiększa biodostępność leku. W przypadku pominięcia dawki, jeśli minęło mniej niż 12 godzin, należy ją jak najszybciej przyjąć; jeśli więcej niż 12 godzin, pominiętej dawki nie podaje się. Wymioty w ciągu 1 godziny od podania wymagają powtórzenia dawki. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie wymaga modyfikacji w zależności od klirensu kreatyniny: 50-80 ml/min – 245 mg raz na dobę, 30-49 ml/min – 245 mg co 48 godzin, <30 ml/min – 245 mg co 72-96 godzin, a u pacjentów poddawanych hemodializie – 245 mg co 7 dni po zabiegu. Dawkowanie u osób powyżej 65 lat i z zaburzeniami czynności wątroby nie wymaga zmian, jednak u dzieci poniżej 12 lat stosuje się inne postacie i dawki leku, a u dzieci z zaburzeniami nerek stosowanie tenofowiru nie jest zalecane.
aktywność AlAT, biodostępność, emtrycytabina, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, miano DNA HBV, niewyrównana czynność wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, tenofowir dizoproksyl, toksyczność, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Entecavir Synoptis
Entekawir Synoptis wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania oraz ścisłe monitorowanie odpowiedzi wirusologicznej. W przebiegu przewlekłego WZW B obserwuje się zaostrzenia z przejściowym wzrostem aktywności AlAT, które u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby nie prowadzą do dekompensacji, natomiast u chorych z marskością ryzyko to jest znacznie wyższe. Po zakończeniu terapii zaleca się kontrolę stanu klinicznego i badań laboratoryjnych przez minimum 6 miesięcy ze względu na ryzyko zaostrzeń, szczególnie u pacjentów z ujemnym HBeAg. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (CTP C) obserwuje się zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym kwasicy mleczanowej i zespołu wątrobowo-nerkowego, co wymaga intensywnego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, dekompensacja wątroby, DNA HBV, entekawir, hepatomegalia, koinfekcja HIV i HBV, kwasica mleczanowa, marskość wątroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oporność na lamiwudynę, skala Child-Turcotte-Pugh, stężenie bilirubiny, stłuszczenie wątroby, terapia HAART, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wirusowe zapalenie wątroby typu D, wyrównana czynność wątroby, zaawansowana choroba wątroby, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Entecavir Synoptis
Entekawir wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania, choć zalecenia opierają się na ograniczonych danych klinicznych, co wymaga ścisłego monitorowania odpowiedzi wirusologicznej. Zaostrzenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) są częste i manifestują się przemijającym wzrostem aktywności AlAT, zwykle po 4-5 tygodniach terapii entekawirem, z ryzykiem dekompensacji u pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby lub marskością. Po zakończeniu leczenia obserwuje się ryzyko zaostrzeń, szczególnie u pacjentów z ujemnym HBeAg, które mogą wystąpić średnio po 23-24 tygodniach i wymagają monitorowania przez co najmniej 6 miesięcy. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (zwłaszcza stopień C wg Child-Turcotte-Pugh) istnieje zwiększone ryzyko ciężkich zdarzeń niepożądanych, w tym kwasicy mleczanowej i zespołu wątrobowo-nerkowego, co wymaga dokładnej obserwacji klinicznej i laboratoryjnej. W przypadku gwałtownego wzrostu aminotransferaz, powiększenia wątroby lub kwasicy metabolicznej należy przerwać terapię analogami nukleozydów, ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, takich jak zapalenie trzustki, niewydolność wątroby i nerek.
Mutacje polimerazy HBV związane z opornością na lamiwudynę zwiększają ryzyko rozwoju oporności na entekawir (ETVr), z rosnącym skumulowanym prawdopodobieństwem oporności genotypowej od 6% w 1. roku do 51% po 5 latach leczenia. U pacjentów z historią oporności na lamiwudynę zaleca się częste monitorowanie wirusologiczne i rozważenie terapii skojarzonej z lekami bez oporności krzyżowej. U dzieci i młodzieży z wysokim mianem DNA HBV (≥8,0 log₁₀ j.m./mL) obserwuje się mniejszą skuteczność wirusologiczną, dlatego entekawir stosuje się tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko. U pacjentów po przeszczepie wątroby stosujących cyklosporynę lub takrolimus konieczne jest monitorowanie czynności nerek. Entekawir nie jest zalecany u pacjentów z jednoczesnym zakażeniem HIV i HBV bez terapii HAART ze względu na ryzyko rozwoju oporności HIV. Produkt zawiera laktozę (122 mg w dawce 0,5 mg i 242 mg w dawce 1 mg) oraz maltodekstrynę (0,6 mg w dawce 1 mg), co jest istotne u pacjentów z rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi. Pacjentów należy informować, że leczenie entekawirem nie zmniejsza ryzyka przeniesienia HBV na inne osoby, dlatego konieczne jest zachowanie środków ostrożności.
aktywność AlAT, dekompensacja czynności wątroby, HAART, hepatomegalia, klasyfikacja Child-Turcotte-Pugh, koinfekcja HIV-HBV, kwasica mleczanowa, leczenie skojarzone, marskość wątroby, mutacja polimerazy HBV, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność genotypowa, oporność krzyżowa, oporność na entekawir, oporność na lamiwudynę, przełom wirusologiczny, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, stłuszczenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zaawansowana choroba wątroby, zapalenie trzustki, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Accord 400 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC(0-24) pazopanibu o 66% i Cmax o 45%, co wymaga zmniejszenia dawki pazopanibu do 400 mg/dobę. Podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu lapatynibu (1500 mg), który podnosi AUC i Cmax pazopanibu o 50-60%. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku, dlatego zaleca się unikanie ich stosowania. Pazopanib hamuje także CYP1A2, CYP3A4, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2E1 oraz transportery OATP1B1 i UGT1A1, co może zwiększać ekspozycję na leki takie jak paklitaksel (AUC +26%, Cmax +31%) i SN-38 (metabolit irynotekanu, ekspozycja +20%). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu statyn, zwłaszcza symwastatyny, ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >3× GGN u 27% pacjentów). Pazopanib należy przyjmować na czczo, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, gdyż jedzenie podwaja AUC i Cmax leku.
aktywność AlAT, antagonista receptora H2, atazanawir, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, biodostępność, cetuksymab, dekstrometorfan, działanie niepożądane, esomeprazol, farmakokinetyka, fluwastatyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lapatynib, midazolam, nelfinawir, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm UGT1A1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, statyna, symwastatyna, telitromycyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, warfaryna, worykonazol - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Aurovitas 0,5 mg
Leczenie entekawirem powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Dostępne dawki to tabletki powlekane 0,5 mg i 1 mg, dawkowanie dostosowuje się indywidualnie w zależności od wcześniejszego leczenia i stanu klinicznego pacjenta. U pacjentów nieleczonych analogami nukleozydów zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłku. U pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. W przypadku oporności na lamiwudynę rozważa się terapię skojarzoną z innym lekiem przeciwwirusowym. Optymalny czas terapii nie jest ściśle określony, jednak zaleca się kontynuację leczenia minimum 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do serokonwersji HBsAg, z regularną oceną skuteczności, szczególnie przy terapii dłuższej niż 2 lata. Przerwanie leczenia nie jest zalecane u pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, badanie histologiczne, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, mutacja warunkująca oporność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, przeciwciało anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, terapia skojarzona, wyrównana czynność wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Vipharm 25 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując porównywalny profil w obu grupach. Po podaniu doustnym w dawkach od 25 do 100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po 6-12 godzinach. Sunitynib wykazuje kumulację przy podawaniu wielokrotnym, prowadząc do 3-4-krotnego wzrostu stężenia leku i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego podstawowego czynnego metabolitu, osiągając stan stacjonarny między 10 a 14 dniem terapii. Łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada stężeniu hamującemu fosforylację receptorów i wzrost guzów. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosforylacja receptorów, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stężenie maksymalne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entecavir Synoptis 0,5 mg
Terapia entekawirem (Entecavir Synoptis) powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z indywidualnym doborem dawki uwzględniającym stan kliniczny, wcześniejsze leczenie oraz funkcję wątroby i nerek. U dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby zalecana dawka to 0,5 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo. W przypadku mutacji LVDr rozważa się terapię skojarzoną z innym lekiem przeciwwirusowym. Dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała: ≥32,6 kg – 0,5 mg raz na dobę, <32,6 kg – preferowany roztwór doustny; lek nie jest zalecany u dzieci <10 kg i <2 lat. Modyfikacja dawki jest konieczna u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 mL/min, z podziałem na konkretne zakresy (np. 0,25 mg raz na dobę lub 0,5 mg co 48 godzin przy klirensie 30-49 mL/min). Nie wymaga się zmiany dawki ze względu na wiek, płeć czy rasę, natomiast u pacjentów dializowanych entekawir podaje się po hemodializie.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, antygen HBeAg, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporny wirus zapalenia wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) zwiększają stężenia pazopanibu w osoczu o 66% (AUC) i 45% (Cₘₐₓ), co wymaga redukcji dawki do 400 mg/dobę. Podobny efekt wykazuje lapatynib (50-60% wzrost AUC i Cₘₐₓ). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenia leku, dlatego ich stosowanie należy unikać. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (esomeprazol) zmniejszają biodostępność pazopanibu o około 40%, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków. Pazopanib hamuje również enzymy CYP (m.in. CYP3A4, CYP2D6) i transportery (OATP1B1), co wpływa na farmakokinetykę innych leków, np. zwiększając AUC midazolamu o 30% oraz AUC i Cₘₐₓ paklitakselu o 26% i 31%. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z symwastatyną, która zwiększa ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >3× GGN u 27% pacjentów vs 14% bez statyn).
aktywność AlAT, antagonista receptora H2, atazanawir, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cetuksymab, dekstrometorfan, esomeprazol, fluwastatyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lapatynib, midazolam, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm UGT1A1, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prawastatyna, rozuwastatyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, warfaryna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ictady 245 mg
Lek Ictady zawiera 245 mg tenofowiru dizoproksylu i jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B oraz zakażeń HIV u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat o masie ciała ≥35 kg. Zalecana dawka to 245 mg raz na dobę, podawana doustnie z posiłkiem. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem specjalisty z doświadczeniem w leczeniu tych zakażeń. U pacjentów z dodatnim HBeAg bez marskości leczenie trwa co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBe, natomiast u pacjentów z ujemnym HBeAg – do serokonwersji HBs lub utraty skuteczności, z możliwością przerwania po stabilnej supresji wirusologicznej trwającej minimum 3 lata. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością leczenie nie powinno być przerywane. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymaga modyfikacji w zależności od klirensu kreatyniny: 245 mg raz na dobę przy 50-80 ml/min, co 48 godzin przy 30-49 ml/min, co 72-96 godzin przy <30 ml/min, a u pacjentów dializowanych co 7 dni po hemodializie. Modyfikacje dawkowania nie są potwierdzone klinicznie, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek i odpowiedzi na leczenie.
aktywność AlAT, DNA HBV, dysfagia, hemodializa, klirens kreatyniny, marskość wątroby, nawrót wirusologiczny, niewyrównana czynność wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusa, supresja wirusologiczna, tabletka powlekana, tenofowir dizoproksyl, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir Zentiva
Przed rozpoczęciem terapii Tenofovir Zentiva u pacjentów z zakażeniem HBV konieczne jest wykonanie badań przesiewowych w kierunku HIV oraz świadomość, że lek nie zapobiega transmisji HBV. Unika się jednoczesnego stosowania z innymi preparatami zawierającymi tenofowiru dizoproksyl lub alafenamid oraz adefowirem dipiwoksylem, a także dydanozyną ze względu na ryzyko niepowodzenia terapii i oporności. Tenofovir jest eliminowany głównie przez nerki, co wiąże się z ryzykiem nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii i zespołu Fanconiego. Zaleca się monitorowanie czynności nerek poprzez ocenę klirensu kreatyniny i stężenia fosforanów w surowicy przed leczeniem, po 2-4 tygodniach, po 3 miesiącach oraz co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. W przypadku fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest ponowna ocena w ciągu tygodnia, a przy dalszym pogorszeniu rozważa się przerwanie terapii.
adefowir dipiwoksylu, aktywność AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, martwica kości, miano DNA HBV, nadmiar mleczanów, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stężenie fosforanów, stężenie kreatyniny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wirus HBV, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności mitochondriów, zakażenie HBV, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej, zwiększone stężenie lipazy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Entekavir Adamed 1 mg
Entekavir Adamed jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 0,5 mg i 1 mg. Dawkowanie u dorosłych zależy od wcześniejszego leczenia i stanu czynności wątroby: 0,5 mg raz na dobę u pacjentów nieleczonych uprzednio analogami nukleozydów z wyrównaną czynnością wątroby, 1 mg raz na dobę na czczo u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby. U dzieci i młodzieży dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę przy masie ciała ≥ 32,6 kg, a dla mniejszych mas ciała zalecany jest roztwór doustny. Leczenie powinno być prowadzone przez co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularną kontrolą aktywności AlAT i wiremii. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby lub marskością nie zaleca się zaprzestania terapii.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, badanie histologiczne, CAPD, dializa otrzewnowa, DNA HBV, HBeAg, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, marskość wątroby, monoterapia entekawirem, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność krzyżowa, oporność na lamiwudynę, oporny wirus zapalenia wątroby, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, wiremia, wyrównana czynność wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg
HYZAAR to preparat zawierający 50 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno efekty charakterystyczne dla losartanu, jak i hydrochlorotiazydu. W badaniach klinicznych jedynym działaniem niepożądanym występującym częściej niż w grupie placebo u ≥1% pacjentów były zawroty głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie przypadki zapalenia wątroby, hiperkaliemii oraz wzrostu aktywności AlAT, specyficzne dla kombinacji składników.
agranulocytoza, aktywność AlAT, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, cholestaza wewnątrzwątrobowa, dławica piersiowa, hemoliza, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jadłowstręt, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, plamica Schönleina-Henocha, rabdomioliza, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty, toksyczna martwica naskórka, udar naczyniowy mózgu, wybroczyny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie krtani, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie ślinianki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Entekawir – Dawkowanie i sposób podawania
Entekawir jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, z dawkowaniem dostosowanym do wcześniejszego leczenia analogami nukleozydów, odpowiedzi na lamiwudynę oraz stanu czynności wątroby. U pacjentów nieleczonych uprzednio analogami nukleozydów zaleca się dawkę 0,5 mg raz na dobę podawaną niezależnie od posiłków, natomiast u pacjentów z opornością na lamiwudynę lub niewyrównaną czynnością wątroby dawka wynosi 1 mg raz na dobę, podawana na czczo (ponad 2 godziny przed i po posiłku). U dzieci i młodzieży dawkowanie zależy od masy ciała: ≥32,6 kg – 0,5 mg/dobę w formie tabletki, <32,6 kg – roztwór doustny. Leczenie powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do uzyskania serokonwersji HBs, z regularnym monitorowaniem aktywności AlAT i miana DNA HBV.
aktywność AlAT, analog nukleozydu, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, DNA HBV, entekawir, hemodializa, klirens kreatyniny, lamiwudyna, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, mutacja oporności, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, odpowiedź wirusologiczna, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, roztwór doustny, serokonwersja HBe, serokonwersja HBs, supresja wirusologiczna, ujemny HBeAg, wiremia, wyrównana czynność wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bosutinib Zentiva 500 mg
Profil bezpieczeństwa bosutynibu został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 1372 pacjentów z białaczką, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę leku w monoterapii, z medianą czasu leczenia wynoszącą 26,3 miesiąca (zakres 0,03–170,49 miesiąca). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (≥20% pacjentów) były biegunka (80,4%), nudności (41,5%), ból brzucha (35,6%), małopłytkowość (34,4%), wymioty (33,7%), wysypka (32,8%), wzrost aktywności AlAT (28,0%), niedokrwistość (27,2%), gorączka (23,4%), wzrost aktywności AspAT (22,5%), zmęczenie (32,0%) oraz ból głowy (20,3%). Działania niepożądane stopnia 3. lub 4. wystąpiły u 68,7% pacjentów, z najczęstszymi zdarzeniami takimi jak małopłytkowość (19,7%), wzrost aktywności AlAT (14,6%), neutropenia (10,6%), biegunka (10,6%) i niedokrwistość (10,3%). Mediana czasu do wystąpienia niedokrwistości wynosiła 29 dni, neutropenii 56 dni, a małopłytkowości 28 dni, z medianą czasu trwania zdarzeń od 15 do 22 dni. Zgłoszono także rzadkie przypadki polekowego uszkodzenia wątroby (0,1%) oraz reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B, które mogły prowadzić do ciężkich powikłań.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aktywność lipazy, białaczka, biegunka, ból brzucha, bosutynib, chromosom Philadelphia, dysfagia, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hepatotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra niewydolność wątroby, ostre uszkodzenie nerek, piorunujące zapalenie wątroby, płyn w jamie opłucnej, polekowe uszkodzenie wątroby, przeszczepienie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, trądzik, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nosogardzieli, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Ranbaxy 0,5 mg
Entekawir, stosowany w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych z udziałem 1720 pacjentów, w tym 862 leczonych entekawirem (0,5 mg/dobę u pacjentów wcześniej nieleczonych nukleozydami oraz 1 mg/dobę u pacjentów opornych na lamiwudynę). Najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) i nudności (3%). Zaostrzenia zapalenia wątroby manifestujące się wzrostem aktywności AlAT (u 2% pacjentów wzrost >10-krotnej GGN i >2-krotnej wartości początkowej) występują zarówno w trakcie terapii, jak i po jej zakończeniu (6% u pacjentów wcześniej nieleczonych nukleozydami, mediana 23-24 tygodnie po terapii). W badaniach pediatrycznych (n=195, mediana leczenia 99 tygodni) profil działań niepożądanych był zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem bardzo częstej neutropenii. U pacjentów z niewyrównaną czynnością wątroby (n=102) obserwowano dodatkowo zmniejszenie stężenia wodorowęglanów (2%) oraz wysoką śmiertelność (23%) i częstość ciężkich zdarzeń niepożądanych (69%), głównie związanych z chorobą podstawową.
aktywność AlAT, albumina, amylaza, antygen HBeAg, bilirubina całkowita, dyspepsja, entekawir, HAART, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, lipaza, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, płytki krwi, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, skala Child-Turcotte-Pugh, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zaostrzenie zapalenia wątroby