biodostępność amisulprydu
Biodostępność amisulprydu, atypowego leku przeciwpsychotycznego, wynosi około 48% po podaniu doustnym. Lek ten charakteryzuje się słabym wiązaniem z białkami osocza (17%), co wpływa na jego dystrybucję w organizmie.
Amisulpryd jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, co ma istotne znaczenie kliniczne przy dostosowywaniu dawki u pacjentów z niewydolnością nerek. Okres półtrwania leku wynosi około 12 godzin, co umożliwia stosowanie go w schemacie raz lub dwa razy na dobę.
Biodostępność amisulprydu może być zmniejszona przy jednoczesnym spożyciu pokarmu oraz niektórych leków zobojętniających. Warto zaznaczyć, że amisulpryd, w przeciwieństwie do wielu innych leków przeciwpsychotycznych, nie jest metabolizowany przez układ cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych związanych z tym szlakiem metabolicznym.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Amisulpryd, substancja czynna leku Symamis, charakteryzuje się dwufazowym profilem wchłaniania po podaniu doustnym, z pierwszym Tmax około 1 godziny i drugim Tmax po 3-4 godzinach. Maksymalne stężenia (Cmax) dla dawki 50 mg wynoszą odpowiednio 39±3 ng/ml i 54±4 ng/ml. Całkowita biodostępność leku wynosi 48%, a objętość dystrybucji to 5,8 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Amisulpryd wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (16%) oraz bardzo słaby metabolizm, z identyfikacją jedynie dwóch nieaktywnych metabolitów stanowiących 4% dawki. Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 12 godzin, a klirens nerkowy to 20 l/h (330 ml/min), z wydalaniem około 50% dawki w postaci niezmienionej z moczem, głównie w ciągu pierwszych 24 godzin.
AUC, biodostępność amisulprydu, Cmax, dializa, eliminacja amisulprydu, farmakokinetyka amisulprydu, interakcja lekowa, klirens nerkowy, łagodna niewydolność nerek, lek przeciwpsychotyczny, metabolit nieaktywny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w osoczu, Tmax, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie amisulprydu, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Amisulpryd, substancja czynna leku Amipryd, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 48% oraz dwufazowym profilem wchłaniania z dwoma szczytami stężenia w osoczu: pierwszym około 1 godziny (39±3 ng/ml) i drugim między 3 a 4 godziną (54±4 ng/ml) po podaniu dawki 50 mg. Objętość dystrybucji wynosi 5,8 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (16%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm amisulprydu jest nieznaczny (około 4% dawki), a lek jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym wynoszącym 20 l/godz. (330 ml/min) i okresem półtrwania około 12 godzin. Posiłki bogate w węglowodany obniżają parametry farmakokinetyczne, natomiast tłuszcze nie mają istotnego wpływu, choć znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
amisulpryd, AUC, biodostępność amisulprydu, Cmax, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka amisulprydu, hemodializa, klirens nerkowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, posiłki węglowodanowe, szczyt stężenia leku, Tmax, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Amisulpryd, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 200 mg i 400 mg (Masultab), charakteryzuje się podwójnym maksimum stężenia w osoczu: pierwsze około 1 godziny po podaniu (39±3 ng/mL przy dawce 50 mg), drugie po 3-4 godzinach (54±4 ng/mL). Biodostępność doustna wynosi 48%. Spożycie posiłków bogatych w węglowodany znacząco obniża AUC, Tmax i Cmax, podczas gdy tłuszcze nie wpływają na farmakokinetykę. Objętość dystrybucji wynosi 5,8 L/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (16%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm amisulprydu jest słaby, z 4% dawki przekształcanej do nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi około 12 godzin. Lek jest głównie wydalany przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 20 L/h (330 mL/min), a 50% dawki podanej dożylnie jest eliminowane z moczem, z 90% w ciągu pierwszych 24 godzin.
amisulpryd, biodostępność amisulprydu, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja leku, farmakokinetyka, klirens nerkowy, kumulacja leku, łagodna niewydolność nerek, maksymalne stężenie, metabolit nieaktywny, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, podanie dożylne, pole pod krzywą, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie amisulprydu, wiązanie z białkami osocza
