alfa1-glikoproteina
Alfa1-glikoproteina, znana również jako orozomukoid (ORM) lub kwaśna alfa-1 glikoproteina (AGP), jest białkiem osocza zaliczanym do grupy białek ostrej fazy. Syntezowana głównie w wątrobie, stanowi około 1-3% wszystkich białek osocza w warunkach fizjologicznych, a jej stężenie może wzrosnąć nawet 2-5 krotnie podczas odpowiedzi ostrej fazy.
Pod względem budowy biochemicznej alfa1-glikoproteina jest wysoce glikozylowanym białkiem o masie cząsteczkowej około 41-43 kDa, przy czym około 45% stanowią węglowodany. Białko to charakteryzuje się kwaśnym punktem izoelektrycznym wynoszącym około 2,8-3,8, co jest związane z obecnością kwasu sialowego w łańcuchach oligosacharydowych.
W praktyce klinicznej alfa1-glikoproteina odgrywa istotną rolę jako marker stanu zapalnego, infekcji, uszkodzeń tkanek oraz nowotworów. Jej podwyższone stężenie obserwuje się również w przebiegu chorób autoimmunologicznych, po zabiegach chirurgicznych oraz w stanach stresu fizjologicznego. Warto zaznaczyć, że AGP ma zdolność wiązania wielu leków zasadowych, wpływając na ich farmakokinetykę, co może mieć znaczenie przy interpretacji stężeń terapeutycznych niektórych farmaceutyków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ritonavir Aurovitas 100 mg
Rytonawir, podawany w formie tabletek powlekanych 100 mg, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym z Tmax około 4 godzin i klirensem nerkowym poniżej 0,1 l/h. Po podaniu wielokrotnym obserwuje się indukcję enzymatyczną prowadzącą do zmniejszenia minimalnych stężeń leku, stabilizujących się po około 2 tygodniach terapii. Wartości Cmax wahają się od 0,84 ± 0,39 µg/ml przy dawce 100 mg raz na dobę do 11,2 ± 3,6 µg/ml przy dawce 600 mg dwa razy na dobę, a AUC od 6,2 do 77,5 µg·h/ml. Rytonawir wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98-99%) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A, z eliminacją głównie przez układ wątrobowo-żółciowy (około 86% wydalane z kałem). Pokarm o umiarkowanej i wysokiej zawartości tłuszczu zmniejsza AUC i Cmax o 20-23%. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami, a także w zależności od masy ciała czy wieku (50-70 lat). Klirens rytonawiru u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby (Child-Pugh A i B) nie różni się istotnie od zdrowych osób.
albumina surowicy, alfa1-glikoproteina, AUC, biodostępność leku, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, dawka wielokrotna, dysfagia, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka rytonawiru, indukcja enzymatyczna, inhibitor proteazy, izopropylotiazol, kapsułka elastyczna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, ośrodkowy układ nerwowy, parametry AUC, parametry farmakokinetyczne, rytonawir, stan stacjonarny, Tmax, układ wątrobowo-żółciowy