wirus poliomyelitis
Wirus poliomyelitis (wirus polio) to patogen z rodziny Picornaviridae, rodzaju Enterovirus, będący czynnikiem etiologicznym choroby Heinego-Medina (poliomyelitis). Występuje w trzech serotypach (1, 2 i 3), z których typ 2 został uznany za całkowicie wyeliminowany w 2015 roku. Wirus charakteryzuje się małą, nieotoczkową strukturą z kapsydem ikozaedrycznym i genomem składającym się z pojedynczej nici RNA o dodatniej polarności.
Transmisja wirusa odbywa się drogą fekalno-oralną, poprzez zanieczyszczoną wodę lub żywność. Po wniknięciu do organizmu wirus namnaża się w tkance limfatycznej gardła i jelita cienkiego, a następnie może przedostać się do krwiobiegu. W rzadkich przypadkach (ok. 1% zakażeń) wirus atakuje układ nerwowy, powodując porażenia wiotkie, głównie kończyn dolnych, w wyniku zniszczenia neuronów ruchowych rogów przednich rdzenia kręgowego.
Dzięki globalnemu programowi eradykacji polio, prowadzonemu przez WHO od 1988 roku, zachorowalność na poliomyelitis zmniejszyła się o ponad 99%. Podstawą profilaktyki jest szczepienie szczepionką inaktywowaną (IPV, typu Salk) lub żywą atenuowaną (OPV, typu Sabina). W Polsce od 2016 roku stosuje się wyłącznie szczepionkę inaktywowaną. Obecnie dziki wirus polio występuje endemicznie jedynie w Afganistanie i Pakistanie, jednak zagrożeniem pozostają przypadki polio wywołanego szczepem szczepionkowym (VDPV) w krajach o niskim poziomie wyszczepienia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO, zawierająca inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (szczep Mahoney), 2 (szczep MEF-1) oraz 3 (szczep Saukett), może być stosowana w okresie ciąży, jednak zalecana jest jedynie w sytuacjach wysokiego ryzyka ekspozycji na wirusa polio, np. w rejonach endemicznych lub podczas podróży do takich obszarów. Nie wykazano negatywnego wpływu szczepienia na przebieg laktacji ani na zdrowie dziecka karmionego piersią, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu w tym okresie. Brak jest natomiast danych dotyczących wpływu szczepionki na płodność zarówno u kobiet, jak i mężczyzn, co należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjentów do szczepienia.
charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, fenyloalanina, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, karmienie piersią, laktacja, nadwrażliwość na substancje, neomycyna, płodność, polimyksyna B, ryzyko zakażenia, streptomycyna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, wirus poliomyelitis, wirus poliomyelitis typ 1, wirus poliomyelitis typ 2, wirus poliomyelitis typ 3, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka DULTAVAX jest inaktywowaną, adsorbowaną szczepionką przeciw błonicy, tężcowi oraz poliomyelitis, zawierającą zmniejszoną ilość antygenów. Standardowa dawka przypominająca wynosi 0,5 ml i zawiera minimum 2 j.m. toksoidu błoniczego, 20 j.m. toksoidu tężcowego oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1, 2 i 3 w ilościach odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D¹. Szczepionka jest przeznaczona do podania domięśniowego, preferencyjnie w mięsień naramienny, z zachowaniem przeciwwskazań dotyczących drogi podania. W przypadku nieznanej historii szczepień lub długiego odstępu od ostatniej dawki, możliwe jest podanie drugiej dawki po minimum miesiącu, zwłaszcza przy ryzyku zakażenia błonicą. Szczepionka zawiera także około 10 μg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne dla pacjentów z fenyloketonurią.
dawka przypominająca, fenyloalanina, fenyloketonuria, inaktywacja wirusa, komórki Vero, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podanie śródskórne, program immunizacji, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zakażenie błonicą - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Imovax Polio
Szczepionka IMOVAX POLIO, będąca inaktywowanym preparatem przeciw poliomyelitis, wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa podczas podawania domięśniowego, z wykluczeniem podania donaczyniowego ze względu na ryzyko poważnych powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z trombocytopenią lub zaburzeniami krzepnięcia, a także u wcześniaków urodzonych przed 28. tygodniem ciąży, u których istnieje ryzyko bezdechu – w ich przypadku wskazane jest monitorowanie czynności oddechowej przez 48-72 godziny po szczepieniu. U osób z niedoborami odporności lub poddanych terapii immunosupresyjnej odpowiedź immunologiczna może być osłabiona, jednak szczepienie jest zalecane, gdyż korzyści przewyższają ryzyko. W dokumentacji medycznej należy odnotować nazwę i numer serii szczepionki dla celów monitorowania bezpieczeństwa. W trakcie podania konieczne jest zapewnienie natychmiastowego dostępu do leczenia anafilaksji, mimo że reakcje te są rzadkie.
bezdech, biologiczny produkt leczniczy, dawka przypominająca, fenyloalanina, fenyloketonuria, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, iniekcja domięśniowa, komórki Vero, neomycyna, niedobór odporności, niedojrzały wcześniak, odpowiedź psychogenna, omdlenie, polimyksyna B, poliomyelitis, przewlekły niedobór odporności, reakcja anafilaktyczna, streptomycyna, terapia immunosupresyjna, trombocytopenia, wirus poliomyelitis, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie HIV, zestaw przeciwwstrząsowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO, będąca inaktywowanym preparatem przeciw poliomyelitis (zawierającym inaktywowane wirusy typów 1, 2 i 3), charakteryzuje się ograniczonym profilem interakcji farmakologicznych. Dotychczasowe dane kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z innymi standardowymi szczepionkami, jednak zaleca się podawanie ich w oddzielnych miejscach ciała i za pomocą oddzielnych strzykawek, aby uniknąć miejscowych reakcji krzyżowych. Szczepionka zawiera śladowe ilości neomycyny, streptomycyny, polimyksyny B, fenyloalaniny (12,5 μg) oraz etanolu (2 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na aminoglikozydy lub fenyloketonurią. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami przeciwgorączkowymi, przeciwbólowymi oraz większością antybiotyków poza aminoglikozydami, gdzie teoretycznie może dochodzić do sumowania działań niepożądanych.
aminoglikozyd, antybiotyki aminoglikozydowe, antygen szczepionkowy, cytostatyk, etanol, fenyloalanina, fenyloketonuria, gentamycyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwbólowy, lek przeciwgorączkowy, niepożądany odczyn poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, strzykawka, szczepionka żywa, terapia immunosupresyjna, układ odpornościowy, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd haemophilus influenzae typ b – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Polisacharyd Haemophilus influenzae typ b, obecny w szczepionce PENTAXIM w dawce 10 mikrogramów i skoniugowany z toksoidem tężcowym, stanowi kluczowy element immunoprofilaktyki u dzieci. Preparat ten jest dedykowany wyłącznie populacji pediatrycznej i zawiera również toksoid błoniczy (≥20 j.m.), toksoid tężcowy (≥40 j.m.), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1, 2 i 3 (odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D). Ze względu na brak badań dotyczących wpływu na płodność oraz fakt, że szczepionka nie jest przeznaczona dla osób w wieku reprodukcyjnym, nie istnieją dane kliniczne dotyczące jej stosowania w ciąży i laktacji.
Bordetella pertussis, charakterystyka produktu leczniczego, Haemophilus influenzae typ b, hemaglutynina włókienkowa, immunoprofilaktyka, polisacharyd Haemophilus influenzae typ b, populacja pediatryczna, szczepienie ochronne, toksoid, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Interakcje
Inaktywowany wirus poliomyelitis stosowany w szczepionkach takich jak IMOVAX POLIO, DULTAVAX oraz PENTAXIM charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa i minimalnym ryzykiem interakcji farmakologicznych. Szczepionki te mogą być podawane jednocześnie z innymi standardowymi szczepionkami, np. M-M-RVAXPRO (przeciw odrze, śwince i różyczce) oraz HBVAXPRO (przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B), pod warunkiem stosowania oddzielnych strzykawek i podawania w różne miejsca ciała. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne fałszywie dodatnie wyniki badań moczu w kierunku zakażenia Haemophilus influenzae typu b (Hib) w ciągu 1-2 tygodni po podaniu szczepionki PENTAXIM, co wymaga potwierdzenia diagnostycznego. Warto również pamiętać, że IMOVAX POLIO zawiera 2 mg etanolu na dawkę, co jest istotne u pacjentów z chorobami wątroby lub uzależnionych od alkoholu.
antagonista TNF-α, badanie laboratoryjne, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, immunosupresja, inaktywowany wirus poliomyelitis, interakcja farmakodynamiczna, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwodrzutowy, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, szczepionka przeciwko poliomyelitis, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie Hib - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka Pentaxim, zawierająca toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf), tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowany wirus poliomyelitis typów 1, 2 i 3 (odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D) oraz polisacharyd Haemophilus influenzae typu b (10 µg, skoniugowany z toksoidem tężcowym), jest przeznaczona wyłącznie do stosowania w populacji pediatrycznej. Ze względu na brak badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią, preparat nie jest wskazany dla tych grup pacjentek. W związku z tym nie ma konieczności oceny wpływu szczepionki na płodność, ciążę czy laktację.
błonica tężec krztusiec, Bordetella pertussis, fenyloalanina, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, haemophilus typ b skoniugowana, hemaglutynina włókienkowa, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowana, polisacharyd Haemophilus influenzae, streptomycyna, szczepionka Pentaxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
W przypadku szczepionki DULTAVAX, zawierającej toksoidy błoniczy (≥2 j.m.) i tężcowy (≥20 j.m.) adsorbowane na wodorotlenku glinu (0,35 mg Al³⁺) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis (typ 1 – 29 j.a.D., typ 2 – 7 j.a.D., typ 3 – 26 j.a.D.), standardowe badania farmakokinetyczne nie są przeprowadzane. Wynika to z charakteru działania szczepionki, której celem jest indukcja odpowiedzi immunologicznej, a nie osiągnięcie określonych stężeń substancji czynnej w osoczu. Adsorpcja antygenów na wodorotlenku glinu powoduje powolne uwalnianie w miejscu podania, co wzmacnia i wydłuża odpowiedź immunologiczną.
- Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Właściwości farmakodynamiczne
Wirus poliomyelitis, wykorzystywany w szczepionkach inaktywowanych, obejmuje trzy typy antygenowe: typ 1 (szczep Mahoney, 29 jednostek antygenu D), typ 2 (szczep MEF-1, 7 jednostek antygenu D) oraz typ 3 (szczep Saukett, 26 jednostek antygenu D). Wirusy namnażane są w komórkach linii Vero, oczyszczane i inaktywowane formaldehydem, co zapewnia bezpieczeństwo i zachowanie immunogenności. Za ochronny poziom przeciwciał uznaje się miano ≥ 5 w teście seroneutralizacji. Badania kliniczne potwierdzają wysoką skuteczność szczepionek, takich jak Pentaxim i Imovax Polio, w indukowaniu odpowiedzi immunologicznej u dzieci i dorosłych, z seroprotekcją sięgającą 99-100% po pełnym cyklu szczepień i dawce przypominającej.
dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, immunoprofilaktyka, inaktywacja, inaktywacja formaldehydem, indukowanie odpowiedzi immunologicznej, jednostka antygenu D, komórki linii Vero, miano przeciwciał, ochronny poziom przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, pamięć immunologiczna, szczepienie pierwotne, szczepionka inaktywowana, szczepionka monowalentna, szczepionka skojarzona, test seroneutralizacji, wirus poliomyelitis, właściwość immunogenna, wskaźnik seroprotekcji - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Przedawkowanie
Przedawkowanie inaktywowanego wirusa poliomyelitis w szczepionkach takich jak IMOVAX POLIO, DULTAVAX i PENTAXIM nie jest udokumentowane ani uznawane za klinicznie istotne, co potwierdzają Charakterystyki Produktów Leczniczych (ChPL) tych preparatów. Wirus poliomyelitis występuje w trzech serotypach: typ 1 (szczep Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) – 7 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) – 26 jednostek antygenu D, co odpowiada wcześniejszym oznaczeniom 40-8-32 jednostek antygenu D. Szczepionki zawierają wirusa namnażanego w komórkach VERO, a ich inaktywowana forma eliminuje ryzyko replikacji i wywołania aktywnego zakażenia, co stanowi podstawę wysokiego profilu bezpieczeństwa tych preparatów. W praktyce klinicznej brak jest przypadków przedawkowania, a podawanie szczepionek w ściśle określonych dawkach minimalizuje ryzyko nadmiernej ekspozycji na antygeny.
antygen D, charakterystyka produktu leczniczego, Dultavax, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, komórki Vero, limfadenopatia, Pentaxim, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja poszczepienna, serotyp, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, wirus poliomyelitis, złe samopoczucie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Ocena wpływu szczepionki IMOVAX POLIO na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn nie została potwierdzona dedykowanymi badaniami klinicznymi. Preparat zawiera inaktywowane wirusy poliomyelitis trzech typów w dawkach antygenowych: 29 jednostek D (typ 1), 7 jednostek D (typ 2) oraz 26 jednostek D (typ 3). W składzie znajdują się również minimalne ilości antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B) oraz substancji pomocniczych, takich jak fenyloalanina (12,5 µg) i etanol (2 mg w dawce 0,5 ml), których stężenia nie powinny klinicznie wpływać na funkcje psychomotoryczne. Pomimo braku specyficznych danych, możliwe działania niepożądane, takie jak gorączka, bóle głowy czy zawroty głowy, mogą tymczasowo obniżyć zdolność do prowadzenia pojazdów, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności i powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn w przypadku wystąpienia tych objawów.
ampułko-strzykawka, antygen D, ból głowy, działanie niepożądane, etanol, fenyloalanina, funkcja psychomotoryczna, gorączka, inaktywowana szczepionka, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, streptomycyna, wirus poliomyelitis, zawiesina do wstrzykiwań, zawrót głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM to pięcioskładnikowa, adsorbowana szczepionka skojarzona, zawierająca toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf), tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid i hemaglutynina włókienkowa po 25 µg każdy), inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek) i 3 (26 jednostek) oraz polisacharyd Haemophilus influenzae typu b (10 µg, skoniugowany z toksoidem tężcowym). Szczepionka dostępna jest w formie proszku i zawiesiny do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań (0,5 ml dawka po rekonstytucji). Zawiera śladowe ilości glutaraldehydu, antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B) oraz fenyloalaninę (12,5 µg/dawka), co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów, zwłaszcza z fenyloketonurią.
Bordetella pertussis, fenoksyetanol, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, Haemophilus influenzae typ b, haemophilus typ b, hemaglutynina włókienkowa, krztusiec, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, streptomycyna, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka skoniugowana, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
W kontekście bezpieczeństwa pacjenta, szczególnie w odniesieniu do zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, szczepionka PENTAXIM, stosowana wyłącznie w populacji pediatrycznej, nie wpływa bezpośrednio na te funkcje. Produkt ten zawiera toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf) i tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf) adsorbowane na wodorotlenku glinu, antygeny Bordetella pertussis (toksoid i hemaglutynina włókienkowa po 25 µg), inaktywowany wirus poliomyelitis (typ 1: 29 jednostek antygenu D, typ 2: 7 jednostek, typ 3: 26 jednostek) oraz polisacharyd Haemophilus influenzae typu b (10 µg, skoniugowany z toksoidem tężcowym). Zawiera także 0,3 mg Al³⁺ jako adjuwant oraz śladowe ilości antybiotyków i fenyloalaninę (12,5 µg), co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią. Ze względu na wiek pacjentów, kwestia wpływu na prowadzenie pojazdów jest formalnie wyłączona.
adjuwant, błonica, Bordetella pertussis, działanie niepożądane, fenyloalanina, fenyloketonuria, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae typ b, hemaglutynina włókienkowa, krztusiec, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, polisacharyd Haemophilus influenzae, reakcja poszczepienna, sprawność psychomotoryczna, streptomycyna, szczepionka pediatryczna, szczepionka pięciowalentna, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd haemophilus influenzae typ b – Przedawkowanie
Przedawkowanie polisacharydu Haemophilus influenzae typ b, stanowiącego składnik szczepionki Pentaxim w dawce 10 mikrogramów skoniugowanych z toksoidem tężcowym, jest zjawiskiem niezwykle rzadko opisywanym w literaturze medycznej. W dotychczasowych badaniach i raportach nie udokumentowano przypadków nadmiernego podania tej substancji ani związanych z tym objawów klinicznych. Teoretycznie, przedawkowanie mogłoby prowadzić do nasilenia typowych reakcji poszczepiennych, takich jak zaczerwienienie, obrzęk i ból w miejscu iniekcji, a także do zwiększonego ryzyka reakcji ogólnoustrojowych (gorączka, rozdrażnienie, senność) oraz alergicznych, w tym anafilaktycznych. Jednak brak konkretnych danych uniemożliwia precyzyjne określenie dawki wywołującej takie objawy.
antygen Bordetella pertussis, immunogenność, niepożądany odczyn poszczepienny, objawy kliniczne, odpowiedź immunologiczna, polisacharyd Haemophilus influenzae typ b, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, reakcja niepożądana, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja poszczepienna, szczepionka Pentaxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkty lecznicze zawierające inaktywowany wirus poliomyelitis (typy 1, 2 i 3) nie były poddawane specyficznym badaniom oceniającym wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Przykładowo, szczepionka IMOVAX POLIO w dawce 0,5 ml zawiera 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typu 1 (szczep Mahoney), 7 jednostek antygenu D typu 2 (szczep MEF-1) oraz 26 jednostek antygenu D typu 3 (szczep Saukett), jednak brak jest dedykowanych badań dotyczących wpływu na funkcje psychomotoryczne. Podobnie preparat DULTAVAX, łączący szczepionkę przeciw błonicy, tężcowi i poliomyelitis, nie posiada danych w tym zakresie, choć w dokumentacji odnotowano występowanie zawrotów głowy po szczepieniu, co może istotnie zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wpływ na koncentrację i ocenę sytuacji drogowej. W przypadku szczepionki PENTAXIM, stosowanej wyłącznie u dzieci, kwestia ta jest klinicznie nieistotna ze względu na brak prowadzenia pojazdów przez populację docelową, jednak należy pamiętać o możliwych działaniach niepożądanych wpływających na inne czynności wymagające koncentracji, jak jazda na rowerze czy aktywność sportowa.
błonica, Dultavax, działanie niepożądane, haemophilus typ b, immunizacja, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, jednostka antygenu D, krztusiec, kwalifikacja do szczepienia, Pentaxim, preparat immunologiczny, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka monowalentna, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciwko polio, szczepionka skojarzona, tężec, wirus poliomyelitis, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inaktywowany wirus poliomyelitis, stosowany w szczepionkach takich jak Imovax Polio, Dultavax oraz Pentaxim, występuje w trzech serotypach: typ 1 (szczep Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) – 7 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) – 26 jednostek antygenu D. Wirus jest namnażany w liniach komórkowych Vero. Przedkliniczne badania farmakologiczne wykazały brak istotnej toksyczności ostrej oraz przewlekłej po podaniu wielokrotnym, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa. Ponadto, ocena tolerancji miejscowej nie wykazała znaczących reakcji niepożądanych w miejscu iniekcji, a badania nadwrażliwości przeprowadzone dla preparatu Dultavax nie wskazały na zwiększone ryzyko reakcji alergicznych lub nadwrażliwości.
badanie farmakologiczne, choroba Heinego-Medina, Dultavax, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, komórki Vero, nadwrażliwość, Pentaxim, preparat skojarzony, reakcja alergiczna, szczepionka monowalentna, szczepionka przeciwko poliomyelitis, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, wirus poliomyelitis - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM jest preparatem skojarzonym, zawierającym antygeny przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (bezkomórkowa), poliomyelitis (inaktywowana) oraz Haemophilus influenzae typu b (skoniugowana). W jednej dawce 0,5 ml po rekonstytucji zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥40 j.m. (10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg i hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowane wirusy poliomyelitis typ 1 (29 jednostek antygenu D), typ 2 (7 jednostek antygenu D), typ 3 (26 jednostek antygenu D) oraz 10 µg polisacharydu Hib skoniugowanego z toksoidem tężcowym. Składniki aktywne są adsorbowane na 0,3 mg uwodnionego wodorotlenku glinu, który pełni funkcję adjuwantu, przedłużając kontakt antygenów z układem immunologicznym i wzmacniając odpowiedź immunologiczną. Nie określono farmakokinetyki szczepionki, gdyż klasyczne parametry farmakokinetyczne nie mają zastosowania w przypadku szczepionek.
adjuwant, antygeny Bordetella pertussis, błonica, fenyloalanina, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, koniugacja z toksoidem tężcowym, krztusiec, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowana, polisacharyd Haemophilus influenzae, streptomycyna, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, układ immunologiczny, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, wodorotlenek glinu uwodniony - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka Pentaxim (DTaP-IPV/Hib) jest pięciowalentnym preparatem przeznaczonym do profilaktyki błonicy, tężca, krztuśca, poliomyelitis oraz inwazyjnych zakażeń Haemophilus influenzae typu b (Hib). Wskazana jest do stosowania u niemowląt od 6. tygodnia życia w schemacie pierwotnym oraz jako szczepienie uzupełniające w drugim roku życia, rok po szczepieniu pierwotnym. Jedna dawka (0,5 ml) zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥40 j.m. (10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid i hemaglutynina włókienkowa po 25 µg), inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1, 2 i 3 (odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D) oraz 10 µg polisacharydu Hib skoniugowanego z toksoidem tężcowym. Preparat zawiera wodorotlenek glinu (0,3 mg Al³⁺) jako adiuwant oraz śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny i polimyksyny B, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z alergiami. Zawartość fenyloalaniny wynosi 12,5 µg na dawkę, co należy uwzględnić u pacjentów z fenyloketonurią.
adiuwant, Bordetella pertussis, fenyloketonuria, Haemophilus influenzae typ b, hemaglutynina włókienkowa, nadwrażliwość, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, polisacharyd Haemophilus influenzae, posocznica, rekonstytucja, szczepienie pierwotne, szczepienie uzupełniające, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, zakażenie Hib, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM jest przeznaczona do profilaktyki błonicy, tężca, krztuśca (bezkomórkowa), poliomyelitis (inaktywowana) oraz zakażeń Haemophilus influenzae typu b (skoniugowana). Schemat szczepienia obejmuje trzy dawki pierwotne podawane w odstępach 1-2 miesięcy oraz dawkę uzupełniającą po roku od zakończenia szczepienia pierwotnego, zwykle między 16 a 18 miesiącem życia dziecka. Szczepionka podawana jest domięśniowo, u niemowląt w przednio-boczną część uda, a u starszych dzieci w mięsień naramienny. Jedna dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥40 j.m. (10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowany wirus poliomyelitis typów 1, 2 i 3 oraz 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typu b skoniugowanego z toksoidem tężcowym.
błonica, Bordetella pertussis, droga domięśniowa, fenyloalanina, fenyloketonuria, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, kalendarz szczepień, krztusiec, mięsień naramienny, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis, przeciwwskazanie, reakcja alergiczna, rekonstytucja, streptomycyna, szczepienie pierwotne, szczepienie uzupełniające, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
DULTAVAX to adsorbowana szczepionka inaktywowana przeciw błonicy, tężcowi oraz poliomyelitis, o zmniejszonej zawartości antygenów, podawana w dawce 0,5 ml. Zawiera minimum 2 j.m. toksoidu błoniczego, 20 j.m. toksoidu tężcowego oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek antygenu D) i 3 (26 jednostek antygenu D), adsorbowane na 0,35 mg uwodnionego wodorotlenku glinu. Szczepionka zawiera około 10 μg fenyloalaniny na dawkę oraz substancje pomocnicze takie jak fenoksyetanol, etanol bezwodny, formaldehyd, kwas octowy i podłoże Hanksa 199. Produkt występuje w ampułko-strzykawkach po 0,5 ml, dostępnych w opakowaniach po 1 lub 10 sztuk, z igłami lub bez, wymagającymi dołączenia przed podaniem.
adsorbent, ampułko-strzykawka, badanie zgodności, chlorobutyl, fenoksyetanol, fenyloalanina, formaldehyd, hodowla komórkowa, inaktywacja, jednostka antygenu D, komórki Vero, kontrola wzrokowa, substancja pomocnicza, szczepionka przeciw błonicy tężcowi i poliomyelitis, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zamrażanie, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie inaktywowanego wirusa poliomyelitis (IPV) w szczepionkach jest precyzyjnie dostosowane do wieku pacjenta oraz typu preparatu, zgodnie z aktualnymi zaleceniami WHO i krajowymi wytycznymi. U dzieci po ukończeniu 6. tygodnia lub 2. miesiąca życia podaje się 3 dawki po 0,5 ml w odstępach 1-2 miesięcy, z dawką przypominającą po 6-12 miesiącach. Szczepionka PENTAXIM zawiera 29 jednostek antygenu D typu 1, 7 jednostek typu 2 oraz 26 jednostek typu 3, podawana jest w schemacie 3 dawek pierwotnych i dawki uzupełniającej między 16 a 18 miesiącem życia. U dorosłych nieszczepionych zaleca się 2 dawki po 0,5 ml w odstępie 1-2 miesięcy oraz dawkę przypominającą po 6-12 miesiącach. Szczepionki podaje się głównie domięśniowo, z zalecanym miejscem podania w zależności od wieku: u niemowląt i małych dzieci środkowo-boczna powierzchnia uda, u starszych dzieci i dorosłych mięsień naramienny. Wyjątkowo dopuszczalne jest podskórne podanie szczepionki IMOVAX POLIO.
charakterystyka produktu leczniczego, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, droga domięśniowa, inaktywowany wirus poliomyelitis, jednostka antygenu D, komórki Vero, metoda immunochemiczna, mięsień naramienny, ochrona immunologiczna, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podanie śródskórne, rekonstytucja, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie pierwotne, szczepionka DULTAVAX, szczepionka IMOVAX POLIO, szczepionka monowalentna, szczepionka Pentaxim, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Przeciwwskazania stosowania
Wirus poliomyelitis, występujący w trzech serotypach (typ 1 – szczep Mahoney, typ 2 – szczep MEF-1, typ 3 – szczep Saukett) i namnażany w komórkach Vero, jest składnikiem inaktywowanych szczepionek stosowanych w profilaktyce choroby Heinego-Medina. Podstawowym przeciwwskazaniem do ich stosowania jest nadwrażliwość na składniki szczepionki, w tym antybiotyki stosowane w produkcji (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B). Szczególną ostrożność należy zachować przy szczepionce Pentaxim, zawierającej komponent krztuścowy, gdzie przeciwwskazaniem jest także nadwrażliwość na antygeny krztuśca oraz glutaraldehyd. Szczepienie powinno być odroczone u pacjentów z gorączką lub ostrą chorobą, natomiast łagodne infekcje górnych dróg oddechowych nie stanowią przeciwwskazania.
Dultavax, encefalopatia postępująca, fenyloketonuria, glutaraldehyd, infekcja górnych dróg oddechowych, komórki Vero, komponent krztuścowy, neomycyna, Pentaxim, polimyksyna B, poliomyelitis, reakcje poszczepienne, streptomycyna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka inaktywowana, szczepionka wieloskładnikowa, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zaburzenia neurologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO (IPV) to inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, zawierająca inaktywowane wirusy trzech typów: Typ 1 (Mahoney, 29 jednostek antygenu D*), Typ 2 (MEF-1, 7 jednostek) oraz Typ 3 (Saukett, 26 jednostek). Preparat jest przeznaczony do stosowania w profilaktyce pierwotnej u niemowląt i dzieci, a także jako dawki przypominające i uzupełniające u dzieci, młodzieży oraz dorosłych, zwłaszcza u osób niezaszczepionych w dzieciństwie lub z obniżoną odpornością. Szczepionka jest podawana w dawce 0,5 ml w formie wstrzyknięcia, zgodnie z obowiązującymi krajowymi programami szczepień, i spełnia wymagania Farmakopei Europejskiej oraz rekomendacje WHO.
antygen D, choroba Heinego-Medina, dawka przypominająca, Farmakopea Europejska, fenyloalanina, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, inaktywowany wirus poliomyelitis, kalendarz szczepień, komórki Vero, nadwrażliwość na substancje, neomycyna, obniżona odporność, poliomyelitis, schemat szczepień ochronnych, szczepienie podstawowe, szczepienie uzupełniające, szczepionka inaktywowana, układ immunologiczny, wirus poliomyelitis, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO to trójskładnikowa, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, zawierająca wirusy typu 1 (szczep Mahoney, 29 jednostek antygenu D), typu 2 (szczep MEF-1, 7 jednostek antygenu D) oraz typu 3 (szczep Saukett, 26 jednostek antygenu D). Produkt jest przygotowywany na komórkach linii Vero i spełnia wymagania Farmakopei Europejskiej oraz rekomendacje WHO. Po zakończeniu pierwotnego schematu szczepienia (3 dawki) wskaźniki seroprotekcji wynoszą 100% dla typów 1 i 3 oraz 99-100% dla typu 2. Podanie dawki uzupełniającej (4. dawka) u niemowląt podnosi wskaźniki seroprotekcji do 97,5-100% dla wszystkich typów, a długoterminowe badania potwierdzają utrzymanie ochronnego poziomu przeciwciał u 94-99% zaszczepionych przez 4-5 lat po dawce uzupełniającej.
antygen D, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, Farmakopea Europejska, formaldehyd, immunogenność, inaktywacja wirusa, inaktywowany wirus poliomyelitis, komórki Vero, linia komórkowa Vero, odporność poszczepienna, odpowiedź immunologiczna, pamięć immunologiczna, poliomyelitis, przeciwciała ochronne, seroprotekcja, skuteczność szczepionki, szczepienie pierwotne, szczepionka inaktywowana, szczepionka monowalentna, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Inaktywowany wirus poliomyelitis (IPV), stosowany w szczepionkach takich jak IMOVAX POLIO, DULTAVAX i PENTAXIM, jest produkowany na bazie szczepów Mahoney (typ 1), MEF-1 (typ 2) oraz Saukett (typ 3) namnażanych w komórkach VERO i inaktywowanych w celu zapewnienia bezpieczeństwa i immunogenności. W okresie ciąży szczepionka DULTAVAX, zawierająca również toksoidy błoniczy i tężcowy, nie jest zalecana pomimo braku dowodów na działanie teratogenne; w sytuacjach ryzyka zakażenia tężcem preferuje się monowalentną szczepionkę przeciw tężcowi. IMOVAX POLIO może być stosowana u kobiet ciężarnych wyłącznie przy wysokim ryzyku zakażenia, po indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka. PENTAXIM, przeznaczona wyłącznie dla dzieci, nie jest stosowana w ciąży. Karmienie piersią nie stanowi przeciwwskazania do stosowania DULTAVAX i IMOVAX POLIO, które mogą być bezpiecznie podawane w okresie laktacji.
antybiotyk, badanie kliniczne, działanie teratogenne, fenyloalanina, immunizacja, inaktywowany wirus poliomyelitis, karmienie piersią, laktacja, neomycyna, polimyksyna B, poliowirus, przeciwwskazanie do szczepienia, streptomycyna, substancja pomocnicza, sytuacja epidemiologiczna, szczepionka adsorbowana, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wirus poliomyelitis typu 1, wirus poliomyelitis typu 2, wirus poliomyelitis typu 3, zakażenie tężcem - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd haemophilus influenzae typ b – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Polisacharyd Haemophilus influenzae typu b, stosowany w szczepionce Pentaxim w dawce 10 mikrogramów na 0,5 ml, jest skoniugowany z toksoidem tężcowym, co zwiększa jego immunogenność. Przeprowadzone badania przedkliniczne obejmujące toksyczność ostrą, toksyczność po podaniu wielokrotnym oraz ocenę tolerancji miejscowej nie wykazały istotnych działań niepożądanych ani zagrożeń dla pacjentów. Wyniki te potwierdzają akceptowalny profil bezpieczeństwa polisacharydu w formie skoniugowanej, co jest kluczowe dla jego stosowania w profilaktyce zakażeń wywołanych przez Haemophilus influenzae typu b.
badania toksykologiczne, Bordetella pertussis, immunogenność, polisacharyd Haemophilus influenzae typu b, profilaktyka zakażeń, reakcja w miejscu podania, stan zapalny, szczepionka Pentaxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa, wirus poliomyelitis - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka Pentaxim, zawierająca toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf), tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowany wirus poliomyelitis (typ 1 – 29 jednostek antygenu D, typ 2 – 7 jednostek, typ 3 – 26 jednostek) oraz polisacharyd Haemophilus influenzae typu b (10 µg skoniugowany z toksoidem tężcowym), nie wykazuje udokumentowanych przypadków przedawkowania. Standardowa dawka wynosi 0,5 ml po rekonstytucji i zawiera adiuwant wodorotlenek glinu (0,3 mg Al³⁺) oraz śladowe ilości potencjalnie alergennych substancji pomocniczych (glutaraldehyd, neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B) oraz fenyloalaninę (12,5 µg). Brak danych klinicznych dotyczących objawów przedawkowania, jednak potencjalne ryzyko dotyczy nadwrażliwości na składniki szczepionki i reakcje na adiuwant lub antybiotyki śladowe.
błonica tężec krztusiec, Bordetella pertussis, fenyloalanina, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, haemophilus typ b, hemaglutynina włókienkowa, nadwrażliwość, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowana, reakcja poszczepienna, rekonstytucja, streptomycyna, szczepionka Pentaxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Boostrix Polio 0,5 ml (1 dawka)
Szczepionka Boostrix Polio to skojarzony preparat adsorbowany, zawierający toksoidy błoniczy (≥2 j.m., 2,5 Lf), tężcowy (≥20 j.m., 5 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 8 µg, hemaglutynina włókienkowa 8 µg, pertaktyna 2,5 µg) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (40 jednostek antygenu D), 2 (8 jednostek antygenu D) i 3 (32 jednostki antygenu D). Antygeny adsorbowane są na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) i fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co zapewnia odpowiednią immunogenność. Preparat jest wskazany głównie do szczepień przypominających (booster) u osób powyżej 3. roku życia, mających na celu wzmocnienie odporności po szczepieniu podstawowym przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Ponadto, szczepionka jest stosowana u kobiet w ciąży w celu biernej ochrony niemowląt przed krztuścem poprzez transfer przeciwciał przez łożysko.
booster, Bordetella pertussis, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, immunogenność szczepionki, inaktywowany poliowirus, krztusiec, kwas para-aminobenzoesowy, łożysko, neomycyna, ochrona bierna, ognisko epidemiczne, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciała, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Właściwości farmakokinetyczne
Inaktywowany wirus poliomyelitis (IPV), stosowany jako składnik szczepionek takich jak Imovax Polio, Dultavax oraz Pentaxim, nie podlega klasycznym procesom farmakokinetycznym (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wydalanie). Wirusy trzech serotypów: typ 1 (szczep Mahoney), typ 2 (szczep MEF-1) oraz typ 3 (szczep Saukett) są namnażane w komórkach linii Vero, a następnie inaktywowane, co eliminuje ich zdolność do replikacji, zachowując immunogenność. Zawartość antygenów jest standaryzowana i wyrażona w jednostkach antygenu D: 29 jednostek dla typu 1, 7 jednostek dla typu 2 oraz 26 jednostek dla typu 3, co odpowiada wcześniejszym wartościom 40-8-32 jednostek antygenu D, przy zmienionej metodologii pomiaru.
adiuwant, ADME, Dultavax, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, jednostka antygenu D, komórki linii Vero, odpowiedź immunologiczna, parametry ADME, Pentaxim, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy i tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka DULTAVAX, zawierająca toksoidy błoniczy (≥2 j.m.) i tężcowy (≥20 j.m.) adsorbowane na wodorotlenku glinu (0,35 mg Al³⁺) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (40 j. antygenu D), 2 (8 j. antygenu D) i 3 (32 j. antygenu D), jest podawana w dawce 0,5 ml jako zawiesina do wstrzykiwań. Charakterystyka produktu leczniczego nie przewiduje ryzyka przedawkowania, co wynika z kontrolowanego schematu dawkowania oraz formy podania, które minimalizują możliwość podania dawki większej niż zalecana. W literaturze medycznej brak jest opisów objawów czy dawek toksycznych związanych z nadmiernym podaniem tej szczepionki.
adiuwant, antygen D, bezpieczeństwo farmakoterapii, błonica, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, fenyloalanina, inaktywowany wirus polio, leczenie objawowe, poliomyelitis, szczepionka DULTAVAX, szczepionka przeciw błonicy tężcowi i poliomyelitis, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Wskazania do stosowania
Wirus poliomyelitis, wykorzystywany w inaktywowanych szczepionkach (IPV), stanowi podstawę profilaktyki poliomyelitis, obejmując ochronę przed trzema typami wirusa: typ 1 (szczep Mahoney), typ 2 (szczep MEF-1) oraz typ 3 (szczep Saukett). Szczepy te są namnażane w komórkach VERO i inaktywowane, co zapewnia bezpieczeństwo i immunogenność preparatów. Szczepionki takie jak IMOVAX POLIO stosowane są w szczepieniu podstawowym i przypominającym u niemowląt, dzieci, młodzieży i dorosłych, natomiast PENTAXIM, szczepionka skojarzona, jest wskazana do pierwotnej immunizacji niemowląt od 6. tygodnia życia oraz jako dawka uzupełniająca w drugim roku życia. DULTAVAX, zawierający zmniejszoną ilość antygenów, jest przeznaczony wyłącznie do dawek przypominających u dzieci powyżej 6. roku życia, nastolatków i dorosłych. Standaryzowane ilości antygenu D w szczepionkach wynoszą: typ 1 – 29 jednostek (wcześniej 40), typ 2 – 7 jednostek (wcześniej 8), typ 3 – 26 jednostek (wcześniej 32), co wynika ze zmiany metody pomiaru immunochemicznego.
choroba Heinego-Medina, dawka przypominająca, Haemophilus influenzae typ b, inaktywowany wirus poliomyelitis, inwazyjne zakażenie, jednostka antygenu D, komórki Vero, odpowiedź immunologiczna, posocznica, sytuacja epidemiologiczna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie podstawowe, szczepienie uzupełniające, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
W kontekście bezpieczeństwa farmakoterapii, szczególnie istotne jest uwzględnienie wpływu produktów leczniczych na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Szczegółowe informacje na ten temat zawarte są w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL) i powinny być integralną częścią procesu kwalifikacji pacjenta oraz edukacji terapeutycznej. Na przykładzie szczepionki Dultavax, zawierającej toksoid błoniczy (≥2 j.m.), toksoid tężcowy (≥20 j.m.) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typ 1 (29 j. antygenu D), typ 2 (7 j. antygenu D) i typ 3 (26 j. antygenu D), odnotowano w okresie porejestracyjnym przypadki zawrotów głowy. Objaw ten może negatywnie wpływać na sprawność psychomotoryczną, co stanowi potencjalne zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi maszyn.
antygen D, błonica, charakterystyka produktu leczniczego, Dultavax, działanie niepożądane, farmakoterapia, immunizacja, objaw neurologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, poliomyelitis, sprawność psychomotoryczna, symptom, szczepionka skojarzona, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa szczepionki IMOVAX POLIO, zawierającej inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (szczep Mahoney, 29 jednostek antygenu D), 2 (szczep MEF-1, 7 jednostek antygenu D) oraz 3 (szczep Saukett, 26 jednostek antygenu D), wykazały brak negatywnego wpływu na funkcje fizjologiczne organizmu. Badania farmakologiczne nie ujawniły działań niepożądanych, a testy toksyczności ostrej potwierdziły brak istotnych efektów toksycznych po jednorazowym podaniu dawki testowej. Ponadto, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały kumulacji toksyczności, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania szczepionki w wielodawkowych schematach immunizacji.
antygen D, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, inaktywowany wirus poliomyelitis, profil bezpieczeństwa, reakcja miejscowa, schemat immunizacji, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka przeciw poliomyelitis, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, wirus poliomyelitis, zawiesina do wstrzykiwań