metoda immunohistochemiczna
Metoda immunohistochemiczna (IHC) to technika laboratoryjna wykorzystywana w diagnostyce medycznej do identyfikacji określonych białek lub antygenów w komórkach tkanek. Polega na zastosowaniu przeciwciał znakowanych enzymami lub fluorochromami, które wiążą się specyficznie z poszukiwanymi antygenami, umożliwiając ich wizualizację pod mikroskopem.
W praktyce klinicznej IHC jest niezbędnym narzędziem w diagnostyce onkologicznej, pozwalającym na określenie typu nowotworu, jego pochodzenia, a także ekspresji specyficznych markerów istotnych dla wyboru terapii. Metoda ta umożliwia identyfikację receptorów hormonalnych (ER, PR), białek HER2, markerów proliferacji (Ki-67) oraz wielu innych białek mających znaczenie prognostyczne i predykcyjne.
Zastosowanie metody immunohistochemicznej wykracza poza onkologię – jest również wykorzystywana w diagnostyce chorób zakaźnych, neurodegeneracyjnych oraz autoimmunologicznych. Pozwala na precyzyjną lokalizację i półilościową ocenę ekspresji antygenów, dostarczając kluczowych informacji diagnostycznych przy zachowaniu morfologii tkanki, co stanowi jej istotną przewagę nad innymi metodami molekularnymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dur brzuszny – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka duru brzusznego (typhus) wymaga kompleksowego podejścia łączącego ocenę kliniczną, wywiad epidemiologiczny oraz badania laboratoryjne. Kluczową rolę odgrywają testy serologiczne, zwłaszcza pośredni test immunofluorescencyjny (IFA), który jest złotym standardem i wymaga wykazania czterokrotnego wzrostu miana przeciwciał między próbkami pobranymi w odstępie 2-3 tygodni. Testy ELISA wykrywają przeciwciała IgM i IgG z czułością i swoistością powyżej 90%, natomiast test Weila-Felixa cechuje niska czułość (do 50%). Metody molekularne, takie jak PCR, umożliwiają wykrycie materiału genetycznego bakterii we wczesnej fazie choroby, przed pojawieniem się przeciwciał, z wysoką swoistością i zmienną czułością zależną od czasu pobrania próbki i fazy choroby. Diagnostyka immunohistochemiczna (IHC) pozwala na wykrycie antygenów Rickettsia w tkankach, szczególnie w wycinkach skóry z escharu. Wartości odcięcia w testach serologicznych powinny być lokalnie walidowane, a pojedynczy wynik serologiczny ma ograniczoną wartość diagnostyczną ze względu na utrzymywanie się przeciwciał po przebytej infekcji.
antybiotykoterapia, choroba Brilla-Zinssera, diagnostyka molekularna, dur brzuszny, dur endemiczny, dur epidemiczny, dur krzaczasty, enzymy wątrobowe, eschar, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia, małopłytkowość, metoda immunohistochemiczna, objaw kliniczny, Orientia tsutsugamushi, powikłanie, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, reakcja łańcuchowa polimerazy, Rickettsia prowazekii, Rickettsia typhi, sekwencjonowanie nowej generacji, test ELISA, test immunochromatograficzny, test immunofluorescencyjny, test point-of-care, wartość odcięcia, wstrząs septyczny, wysypka plamisto-grudkowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Apo-Nastrol 1 mg
Lek Apo-Nastrol zawiera 1 mg anastrozolu, będącego inhibitorem aromatazy, który hamuje konwersję androgenów do estrogenów, co jest kluczowe w terapii hormonozależnego raka piersi u kobiet po menopauzie. Wskazania do stosowania obejmują leczenie zaawansowanego raka piersi z obecnością receptorów estrogenowych (ER+), terapię uzupełniającą wczesnego raka piersi oraz leczenie sekwencyjne po 2-3 latach terapii tamoksyfenem. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie statusu menopauzalnego oraz obecności receptorów estrogenowych w tkance nowotworowej, zwykle metodą immunohistochemiczną. Tabletki są białe lub prawie białe, dwuwypukłe i zawierają 91 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentek z nietolerancją laktozy.
anastrozol, biopsja, inhibitor aromatazy, laktoza jednowodna, leczenie hormonalne, leczenie sekwencyjne, leczenie uzupełniające, metoda immunohistochemiczna, nietolerancja laktozy, nowotwór hormonozależny, przerzutowy rak piersi, rak piersi, receptor estrogenowy, status menopauzalny, tamoksyfen, terapia adjuwantowa, wczesny rak piersi, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Paclitaxelum Accord 6 mg/ml
Paclitaxelum Accord to cytotoksyczny lek zawierający paklitaksel w stężeniu 6 mg/ml, stosowany w leczeniu zaawansowanych nowotworów, w tym raka jajnika, raka piersi, niedrobnokomórkowego raka płuc (NDRP) oraz mięsaka Kaposiego w przebiegu AIDS. W raku jajnika jest wskazany zarówno w chemioterapii pierwszego rzutu (w skojarzeniu z cisplatyną u pacjentek z resztkowym nowotworem >1 cm po laparotomii), jak i drugiego rzutu (po nieskuteczności terapii pochodnymi platyny). W raku piersi stosowany jest w leczeniu uzupełniającym po schemacie AC (antracyklina + cyklofosfamid), w terapii wstępnej miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi (w skojarzeniu z antracyklinami lub trastuzumabem u pacjentek z ekspresją HER-2 3+), a także jako monoterapia u pacjentek po nieskutecznym leczeniu antracyklinami lub niekwalifikujących się do takiego leczenia. W NDRP jest stosowany w skojarzeniu z cisplatyną u pacjentów niekwalifikujących się do leczenia chirurgicznego lub radioterapii. W mięsaku Kaposiego w przebiegu AIDS jest opcją po nieskuteczności liposomalnych antracyklin, choć dane skuteczności są ograniczone.
chemioterapia drugiego rzutu, chemioterapia pierwszego rzutu, cyklofosfamid, ekspresja receptora HER-2, etanol bezwodny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, laparotomia, leczenie skojarzone z cisplatyną, leczenie uzupełniające, leczenie wstępne, lek cytotoksyczny, makrogologlicerolu rycynooleinian, metoda immunohistochemiczna, mięsak Kaposiego, monoterapia, niedrobnokomórkowy rak płuc, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór złośliwy, paklitaksel, pochodna platyny, przebieg AIDS, przerzut do węzłów chłonnych, rak jajnika, rak jajnika z przerzutami, rak piersi, reakcja nadwrażliwości, skojarzenie z trastuzumabem, stadium miejscowo zaawansowane, zaawansowany rak jajnika - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja wirusem cytomegalii – Diagnostyka i diagnoza
Infekcja wirusem cytomegalii (CMV) jest istotnym problemem klinicznym, szczególnie u noworodków z zakażeniem wrodzonym oraz u pacjentów z upośledzoną odpornością. Diagnostyka CMV opiera się na metodach serologicznych (ocena przeciwciał IgG, IgM oraz awidności IgG), molekularnych (PCR jakościowy, ilościowy i cyfrowy dPCR), testach antygenemii pp65 oraz klasycznych metodach hodowlanych i badaniach histopatologicznych. W diagnostyce prenatalnej złotym standardem jest PCR płynu owodniowego, wykonywany po 21. tygodniu ciąży, z czułością 78-98% i swoistością 92-98%. U noworodków do potwierdzenia zakażenia wrodzonego stosuje się PCR śliny i moczu pobranych w ciągu pierwszych 3 tygodni życia. Monitorowanie wiremii CMV za pomocą ilościowego PCR jest kluczowe w ocenie przebiegu zakażenia i odpowiedzi na leczenie, zwłaszcza u pacjentów po przeszczepach oraz u noworodków z objawowym zakażeniem.
amniocenteza, cidofowir, cyfrowy PCR, foskarnet, gancyklowir, hodowla komórkowa, hybrydyzacja in situ, infekcja wirusem cytomegalii, kwas nukleinowy, lek przeciwwirusowy, metoda immunohistochemiczna, niedosłuch czuciowo-nerwowy, oporność na leki, płyn owodniowy, płyn ustrojowy, przeciwciało anty-CMV, przeciwciało klasy IgG, przeciwciało klasy IgM, reakcja łańcuchowa polimerazy, serokonwersja, sucha kropla krwi, test awidności IgG, test ELISA, test serologiczny, walgancyklowir, wiremia, wrodzone zakażenie CMV, zakażenie CMV, zapalenie jelita grubego, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki