nadżerka skórna
Nadżerka skórna (erosio) to płytki, powierzchowny ubytek naskórka, który nie przekracza warstwy podstawnej. Charakteryzuje się wilgotną, lekko sączącą powierzchnią oraz brakiem krwawienia. W przeciwieństwie do owrzodzeń, nadżerki zwykle goją się bez pozostawienia blizny, gdyż nie dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej.
Nadżerki mogą powstawać w wyniku mechanicznego uszkodzenia (np. otarcia, zadrapania), infekcji (bakteryjnych, wirusowych, grzybiczych), chorób autoimmunologicznych (np. pęcherzyca, pemfigoid) lub pęknięcia pęcherzy w chorobach pęcherzowych. Często towarzyszą również dermatozom zapalnym jak wyprysk czy łuszczyca.
W diagnostyce różnicowej nadżerek skórnych istotne jest ustalenie ich przyczyny, co determinuje wybór odpowiedniego leczenia. Postępowanie terapeutyczne obejmuje zwykle eliminację czynnika wywołującego, ochronę uszkodzonej powierzchni oraz stosowanie preparatów przyspieszających regenerację naskórka, a w przypadkach infekcji – odpowiednią antybiotykoterapię lub leczenie przeciwgrzybicze.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Zanamiwir – Działania niepożądane
Zanamiwir, stosowany w dawce 5 mg/proszek do inhalacji (Relenza), wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego, takimi jak astma czy POChP. Najpoważniejsze reakcje obejmują ostry skurcz oskrzeli i ciężkie pogorszenie funkcji oddechowej, które mogą wystąpić także u osób bez wcześniejszych schorzeń oddechowych, choć rzadko. Objawy takie jak duszność, uczucie napięcia lub zaciskania w gardle wymagają natychmiastowej oceny klinicznej i mogą wskazywać na rozwijające się powikłania. Ponadto zanamiwir może wywoływać reakcje alergiczne, od obrzęku jamy ustnej i gardła (częstość niezbyt często) po ciężkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk twarzy (rzadko), które stanowią zagrożenie życia i wymagają pilnej interwencji. Wysypka jest najczęstszą reakcją skórną, natomiast rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka, wymagają natychmiastowego odstawienia leku i leczenia szpitalnego.
bradykardia, choroba układu oddechowego, drgawki, grypa, lek przeciwwirusowy, majaczenie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadżerka skórna, niewydolność oddechowa, obrzęk gardła, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, POChP, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, Relenza, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zanamiwir, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Baikaderm (1,33 g + 1 g)/100 g
Krem Baikaderm zawiera 1,33 g/100 g zespołu flawonów (75% bajkaliny) izolowanych z korzenia Scutellaria baicalensis oraz 1,00 g/100 g alantoiny. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancje czynne (bajkalina, alantoina) lub substancje pomocnicze, w tym alkohol stearylowy (2,5 g/100 g) i benzoesan sodu (0,2 g/100 g), które mogą wywoływać reakcje alergiczne, takie jak kontaktowe zapalenie skóry. Krem nie powinien być aplikowany na uszkodzoną skórę (rany, otarcia, pęknięcia) ze względu na ryzyko nasilenia miejscowego stanu zapalnego oraz na zmiany skórne w okresie ostrego stanu zapalnego z obecnością zmian sączących (np. pęcherze, nadżerki, owrzodzenia), gdyż może to pogorszyć stan kliniczny pacjenta.