zaburzenia czynności ślimaka
Zaburzenia czynności ślimaka to patologie dotyczące części ucha wewnętrznego odpowiedzialnej za przetwarzanie fal dźwiękowych na impulsy nerwowe. Ślimak stanowi kluczowy element narządu słuchu, zawierający komórki rzęsate przekształcające drgania mechaniczne w sygnały elektryczne przekazywane do mózgu.
Dysfunkcje ślimaka mogą prowadzić do niedosłuchu odbiorczego (czuciowo-nerwowego), charakteryzującego się obniżeniem progu słyszenia, zaburzeniami rozumienia mowy, szczególnie w hałasie, oraz często towarzyszącymi szumami usznymi. Przyczyny tych zaburzeń są różnorodne i obejmują uszkodzenia wywołane hałasem, procesy starzenia (presbyacusis), infekcje, urazy głowy, choroby układowe, toksyczne działanie leków ototoksycznych oraz wady wrodzone.
Diagnostyka zaburzeń czynności ślimaka opiera się na badaniach audiometrycznych (audiometria tonalna, słowna, nadprogowa), otoemisji akustycznej (OAE), potencjałach wywołanych pnia mózgu (ABR) oraz testach elektrofizjologicznych. Leczenie zależy od etiologii i może obejmować farmakoterapię, protezy słuchowe lub implanty ślimakowe w przypadkach głębokiego niedosłuchu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Targocid 200 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne teikoplaniny wykazały, że wielokrotne podawanie pozajelitowe u szczurów i psów powoduje zależny od dawki, przejściowy wpływ na funkcję nerek, który ustępuje po zakończeniu terapii, co sugeruje odwracalność zmian nerkowych. W badaniach ototoksyczności u świnek morskich zaobserwowano możliwe lekkie zaburzenia czynności ślimaka i przedsionka bez morfologicznych uszkodzeń ucha wewnętrznego. W zakresie funkcji rozrodczych, podskórne podawanie teikoplaniny szczurom w dawkach do 40 mg/kg mc./dobę nie wpływało negatywnie na płodność ani przebieg ciąży. Nie stwierdzono teratogenności przy dawkach do 200 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 15 mg/kg mc./dobę u królików, jednak dawki ≥100 mg/kg mc./dobę wiązały się ze zwiększoną częstością poronień oraz dawka 200 mg/kg mc./dobę ze zwiększoną śmiertelnością noworodków. Badania okołoporodowe i poporodowe nie wykazały wpływu na płodność pokolenia F1 i rozwój F2 przy dawkach do 40 mg/kg mc./dobę.
badanie okołoporodowe, badanie przedkliniczne, miejscowe działanie drażniące, płodność, poronienie, potencjał ototoksyczny, potencjał teratogenny, reakcja immunologiczna, rozwój płodu, śmiertelność noworodków, Targocid, teikoplanina, toksyczność dawkowania, toksyczność wielokrotnego dawkowania, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, właściwość antygenowa, właściwość genotoksyczna, wpływ na nerki, wpływ na rozrodczość, zaburzenia czynności ślimaka, zaburzenie słuchu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teikoplaniny wykazały, że lek charakteryzuje się profilem toksykologicznym zależnym od dawki, ze szczególnym wpływem na funkcję nerek, który jest przemijający i wymaga monitorowania u pacjentów stosujących wysokie dawki lub terapię długoterminową. W badaniach na świnkach morskich stwierdzono lekki potencjał ototoksyczny, objawiający się zaburzeniami czynności ślimaka i przedsionka, jednak bez uszkodzeń morfologicznych ucha wewnętrznego, co wskazuje na niższe ryzyko ototoksyczności w porównaniu do innych antybiotyków glikopeptydowych. W zakresie wpływu na funkcje rozrodcze, podskórne podawanie teikoplaniny szczurom w dawkach do 40 mg/kg mc./dobę nie wpływało negatywnie na płodność, a badania teratogenności nie wykazały wad rozwojowych przy dawkach do 200 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 15 mg/kg mc./dobę u królików. Jednak dawki ≥100 mg/kg mc./dobę u szczurów wiązały się ze zwiększoną częstością poronień oraz wzrostem śmiertelności noworodków przy dawce 200 mg/kg mc./dobę, co sugeruje istnienie progu toksyczności rozwojowej.
antybiotyk glikopeptydowy, badania okołoporodowe, działanie drażniące, genotoksyczność, nefrotoksyczność, ototoksyczność, płodność, poronienie, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, śmiertelność noworodków, teikoplanina, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego dawkowania, właściwość antygenowa, zaburzenia czynności ślimaka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Targocid 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teikoplaniny, substancji czynnej Targocidu, wykazały dawkozależny, odwracalny wpływ na nerki u szczurów i psów po wielokrotnym podaniu pozajelitowym. Badania ototoksyczności u świnki morskiej wskazały na możliwe łagodne zaburzenia funkcji ślimaka i przedsionka bez morfologicznych uszkodzeń ucha wewnętrznego. Podawanie teikoplaniny podskórnie w dawkach do 40 mg/kg mc./dobę nie wpływało negatywnie na płodność szczurów, a dawki do 200 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 15 mg/kg mc./dobę u królików nie wykazały teratogenności. Jednak dawki ≥100 mg/kg mc./dobę u szczurów wiązały się ze zwiększoną częstością poronień i śmiertelnością noworodków, co wskazuje na istnienie progu toksyczności rozwojowej.
antybiotyk glikopeptydowy, działanie drażniące, genotoksyczność, narząd słuchu, nefrotoksyczność, okres okołoporodowy, ototoksyczność, podanie pozajelitowe, poronienie, przedsionek ucha, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność noworodków, świnka morska, Targocid, teikoplanina, teratogenność, toksyczność wielokrotnego podania, ucho wewnętrzne, wada rozwojowa, właściwości antygenowe, zaburzenia czynności ślimaka, zdolność rozrodcza