maksymalna zalecana dawka
Maksymalna zalecana dawka to najwyższa ilość substancji leczniczej, która może być bezpiecznie podana pacjentowi w określonym czasie, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i wytycznymi. Jest to parametr kluczowy dla bezpieczeństwa farmakoterapii, ustalany na podstawie badań klinicznych i analizy stosunku korzyści do ryzyka.
Określenie maksymalnej zalecanej dawki wynika z badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, uwzględniających metabolizm leku, jego wydalanie, potencjalne działania niepożądane oraz toksyczność. Dawki te mogą różnić się w zależności od wieku pacjenta, masy ciała, funkcji nerek i wątroby, chorób współistniejących oraz interakcji z innymi lekami.
Przekroczenie maksymalnej zalecanej dawki zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym reakcji toksycznych, które mogą zagrażać życiu pacjenta. W praktyce klinicznej lekarze powinni regularnie weryfikować stosowane dawki leków, szczególnie u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, jak osoby starsze czy pacjenci z niewydolnością narządową.
Maksymalne zalecane dawki są publikowane w Charakterystykach Produktów Leczniczych, kompendium leków oraz wytycznych towarzystw naukowych. Znajomość tych wartości jest niezbędnym elementem bezpiecznej praktyki medycznej i farmaceutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlonor 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały istotny wpływ na procesy rozrodcze u zwierząt, zwłaszcza przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności wyniki były zróżnicowane: podawanie amlodypiny w dawce 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej wg mg/m²) nie wpływało na płodność, natomiast w innym protokole, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg) przez 30 dni u samców szczurów, stwierdzono obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalne zaburzenia spermatogenezy.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie płodności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, przeżywalność potomstwa, spermatogeneza, spermatyda, testosteron, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levetiracetam Aurovitas 500 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Levetiracetam Aurovitas, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo, obejmujące farmakologię, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość i rozwój. U gryzoni zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, jednak zmiany te nie wystąpiły w badaniach klinicznych u ludzi. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę, przy czym najwyższa dawka wiązała się z nieznacznym zmniejszeniem masy płodu i marginalnymi zmianami szkieletowymi, bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka NOAEL, enzymy wątrobowe, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, Levetiracetam Aurovitas, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, potencjał rakotwórczy, powiększenie wątroby, przerost zrazika, punkt końcowy, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodkowa, toksyczność ciążowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nintedanib STADA 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne nintedanibu wykazały niewielką toksyczność po jednorazowej dawce u szczurów i myszy, natomiast po wielokrotnym podaniu zaobserwowano charakterystyczne, nieodwracalne zmiany w szkliwie i zębinie szybko rosnących siekaczy u młodych szczurów oraz odwracalne pogrubienie chrząstek nasadowych. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i wymioty, występowały u zwierząt innych niż gryzonie, co prowadziło do zmniejszenia masy ciała. Nie stwierdzono istotnego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych u szczurów i psów, a u makaków rezus odnotowano jedynie łagodne zwiększenie enzymów bez poważnych działań niepożądanych. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały mutagennego ani kancerogennego działania nintedanibu, co potwierdza jego akceptowalny profil bezpieczeństwa w tych aspektach.
badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, chrząstka nasadowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, enzym wątrobowy, inhibitor VEGFR-2, letalność zarodkowa, maksymalna zalecana dawka, nintedanib, potencjał genotoksyczny, przenikanie do mleka, przewód pokarmowy, rozwój pre- i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, szkielet osiowy, układ sercowo-naczyniowy, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prestozek Combi 4 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Prestozek Combi, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu doustnym. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności peryndoprylu. Ponadto, peryndopryl nie wykazywał działania embriotoksycznego ani teratogennego u różnych gatunków zwierząt, choć inhibitory ACE jako grupa mogą powodować opóźnienie rozwoju płodu, uszkodzenia nerek oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego peryndoprylu.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, in vitro, in vivo, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, nerka, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność okołoporodowa, spermatyda, testosteron, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dilatrend 12,5 mg
Przedkliniczne badania karwedylolu, substancji czynnej leku Dilatrend, nie wykazały istotnych działań niepożądanych o znaczeniu klinicznym. W testach rakotwórczości na szczurach i myszach stosowano dawki do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) oraz do 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD) bez wykrycia potencjału rakotwórczego. Badania mutagenności in vitro i in vivo również nie potwierdziły działania genotoksycznego. W zakresie wpływu na płodność, u samic szczurów zaobserwowano zaburzenia reprodukcyjne jedynie przy dawkach toksycznych ≥ 200 mg/kg (≥ 100-krotność MRHD), obejmujące osłabienie aktywności seksualnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia implantacji zarodków. Badania teratogenności na szczurach i królikach (do 200 mg/kg i 75 mg/kg odpowiednio) nie wykazały wad rozwojowych, choć dawki powyżej 60 mg/kg (> 30-krotność MRHD) indukowały embriotoksyczność i opóźnienia rozwojowe potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, implantacja zarodka, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, teratogenność, wada rozwojowa, zagnieżdżenie zarodka, zgon po implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvetrend 3,125 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne karwedylolu wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów i myszy przy dawkach do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) oraz 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD). Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły genotoksyczności substancji. W badaniach na samicach szczurów podawanie karwedylolu w dawkach ≥ 200 mg/kg (≥ 100-krotność MRHD) skutkowało istotnymi zaburzeniami płodności, w tym osłabieniem aktywności reprodukcyjnej, redukcją liczby ciałek żółtych oraz zaburzeniami implantacji zarodka.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, ciałko żółte, dane przedkliniczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, model zwierzęcy, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, wada rozwojowa, zaburzenie płodności, zagnieżdżenie zarodka, zgon po implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vetira 500 mg
Lewetyracetam, substancja czynna Vetira, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych obejmujących farmakologię, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na płodność i rozwój. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie (zwiększenie masy, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe, podwyższenie enzymów wątrobowych) przy dawkach odpowiadających ekspozycji u ludzi, jednak bez klinicznie istotnej toksyczności. Brak negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję potwierdzono przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD). W rozwoju zarodkowo-płodowym u szczurów dawka NOAEL wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę dla samic (12× MRHD) i 1200 mg/kg mc./dobę dla płodów (4× MRHD), z jedynie marginalnym zmniejszeniem masy płodu i nieprawidłowościami szkieletowymi przy najwyższej dawce.
badanie przedkliniczne, dawka NOAEL, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, płodność i reprodukcja, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przerost zrazika wątrobowego, rakotwórczość, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ciążowa, toksyczność matczyna, Vetira - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranozek 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ranolazyny wykazały, że przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę kliniczną (2 g/dobę) u ludzi, u szczurów i psów obserwowano drgawki oraz zwiększoną śmiertelność. Toksyczność przewlekła u szczurów przy dawkach nieznacznie wyższych niż kliniczne wiązała się ze zmianami w nadnerczach i podwyższonym stężeniem cholesterolu, jednak u ludzi nie stwierdzono podobnych efektów ani wpływu na oś korowo-nadnerczową. Badania rakotwórczości na myszach (do 50 mg/kg/dobę, 0,1x dawki ludzkiej) i szczurach (do 150 mg/kg/dobę, 0,8x dawki ludzkiej) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. W zakresie płodności, doustne podawanie ranolazyny szczurzym samcom i samicom przy ekspozycji odpowiednio 3,6- i 6,6-krotnie wyższej niż u ludzi nie wpłynęło na zdolności rozrodcze.
badanie przedkliniczne, dawka kliniczna, drgawka, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, maksymalna zalecana dawka, nadnercze, neurotoksyczność, opóźnienie kostnienia, oś korowo-nadnerczowa, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, ranolazyna, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu w osoczu, toksyczność poporodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Epilantin 200 mg
Lakozamid, stosowany w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w preparacie Epilantin, wymaga szczególnej uwagi u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Lekarz powinien przeprowadzić szczegółową konsultację dotyczącą planowania rodziny i stosowania antykoncepcji, a w przypadku ciąży dokładnie rozważyć zasadność kontynuacji terapii, uwzględniając indywidualną sytuację kliniczną. Badania epidemiologiczne wskazują na 2-3-krotnie wyższe ryzyko wad rozwojowych u dzieci kobiet leczonych przeciwpadaczkowo, szczególnie przy terapii wielolekowej, choć nie jest jasne, czy ryzyko wynika z leczenia czy choroby podstawowej. Lakozamid przenika do mleka matki, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią podczas terapii, chyba że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla noworodka. W badaniach na zwierzętach nie wykazano teratogenności, jednak obserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic, co podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu leku w ciąży.
działanie teratogenne, ekspozycja na lakozamid, epilantin, karmienie piersią, kontrola neurologiczna, lakozamid, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, maksymalna zalecana dawka, napad padaczkowy, padaczka, przenikanie do mleka matki, suplementacja kwasem foliowym, terapia wielolekowa, toksyczność, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levetiracetam Teva 1500 mg
Lewetyracetam wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń genotoksycznych ani rakotwórczych. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, jednak nie potwierdzono ich klinicznego znaczenia. W zakresie reprodukcji i płodności, dawki do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD) nie wywołały negatywnych efektów u szczurów. Badania rozwoju zarodkowo-płodowego wykazały, że u szczurów dawka NOAEL wynosiła 3600 mg/kg mc./dobę dla samic oraz 1200 mg/kg mc./dobę dla płodów, przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z marginalnym zmniejszeniem masy płodu i drobnymi zmianami szkieletowymi bez wpływu na śmiertelność zarodków.
działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność i rakotwórczość, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, MRHD, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, NOAEL, płodność i reprodukcja, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, przerost zrazika wątrobowego, punkt końcowy, reakcja adaptacyjna, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, toksyczność ciążowa, toksyczność matczyna, wada rozwojowa, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Bluefish 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że stosowanie tego leku w dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną u ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg lub mg/m² powierzchni ciała) może prowadzić do istotnych zaburzeń rozrodczych u szczurów i myszy, takich jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż u ludzi), nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak krótsze ekspozycje u samców wykazały obniżenie stężenia hormonów (FSH, testosteron), zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby komórek Sertoliego i dojrzałych spermatyd, co może wskazywać na potencjalne ryzyko przy długotrwałym stosowaniu lub wyższych dawkach.
amlodypina, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, spermatyda, testosteron - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lackepila 150 mg
Lek Lackepila zawierający lakozamid, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane epidemiologiczne wskazują na 2-3-krotnie zwiększone ryzyko wad rozwojowych u dzieci kobiet z padaczką stosujących leki przeciwpadaczkowe, przy czym ryzyko to jest wyższe w terapii wielolekowej. Brak jest jednoznacznych danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży, a badania przedkliniczne wykazały toksyczność zarodkową u zwierząt przy dawkach toksycznych dla samic, bez działania teratogennego. Z tego względu lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Przerwanie skutecznej terapii przeciwpadaczkowej jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby i negatywnego wpływu na matkę i płód.
AUC, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, ekspozycja na lakozamid, farmakoterapia, karmienie piersią, Lackepila, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, maksymalna zalecana dawka, model zwierzęcy, padaczka, przenikanie do mleka matki, tabletka powlekana, terapia wielolekowa, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Testavan 20 mg/g
Testavan to żel przezskórny zawierający 20 mg testosteronu na gram preparatu, z dawką początkową 23 mg testosteronu (1 uruchomienie pompki dozującej) stosowaną raz na dobę w terapii zastępczej u dorosłych mężczyzn z hipogonadyzmem. Stężenie testosteronu w surowicy należy kontrolować 2-4 godziny po aplikacji, około 14. i 35. dnia terapii lub po zmianie dawki, aby utrzymać poziom eugonadalny. Dawkę można zwiększyć lub zmniejszyć o 23 mg (1 uruchomienie pompki) w zależności od stężenia testosteronu: poniżej 17,3 nmol/l (500 ng/dl) – zwiększyć dawkę, powyżej 36,4 nmol/l (1050 ng/dl) – zmniejszyć dawkę. Maksymalna dawka to 69 mg testosteronu na dobę (3 uruchomienia pompki). Pacjenci w podeszłym wieku stosują dawkę jak dorośli, z uwzględnieniem fizjologicznego spadku testosteronu, a osoby z zaburzeniami nerek i wątroby wymagają ostrożności ze względu na brak specjalistycznych badań.
aplikator, badanie laboratoryjne, dostosowanie dawki, dysfunkcja nerek, hipogonadyzm, maksymalna zalecana dawka, niedobór testosteronu, niewydolność nerek, objawy podmiotowe i przedmiotowe, pacjent w podeszłym wieku, podanie przezskórne, pompka dozująca, poziom eugonadalny, stężenie testosteronu w surowicy, terapia zastępcza testosteronem, testosteronowa terapia zastępcza, wchłanianie testosteronu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żel przezskórny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normeg 750 mg
Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Normeg, przeszedł szeroki zakres badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania, obejmujących farmakologię, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Nie wykazano istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, które nie pojawiły się w badaniach klinicznych. Wpływ na płodność i zdolności rozrodcze szczurów był nieistotny przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4-krotność MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, laktacja, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, płodność, potencjał rakotwórczy, praktyka kliniczna, przerost wątroby, przerost zrazika wątrobowego, przeżywalność, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, substancja czynna, toksyczność, wada rozwojowa, zmiana wątrobowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normodipine 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny, substancji czynnej preparatu Normodipine, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku. W badaniach na gryzoniach przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (przeliczone na mg/kg masy ciała) zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W ocenie płodności szczurów dawki do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większe od maksymalnej dawki dla ludzi 10 mg w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazały negatywnego wpływu. Jednakże, w innym badaniu u samców szczurów podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalny wpływ na parametry płodności przy dawkach klinicznych.
amlodypina, bezylan, działania niepożądane leku, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, Normodipine, opóźnienie porodu, parametry płodności, płodność, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin Combi 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Vilpin Combi zawiera peryndopryl tozylan oraz amlodypiny bezylan, których dane przedkliniczne wskazują na specyficzny profil bezpieczeństwa. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek w badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów i małp, bez działania mutagennego in vitro i in vivo oraz bez potencjału embriotoksycznego czy teratogennego. Niemniej, jako inhibitor konwertazy angiotensyny, może powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zgon płodu, wady wrodzone, zmiany nerkowe oraz zwiększoną umieralność okołoporodową. Peryndopryl nie wpływa negatywnie na płodność u szczurów, a długoterminowe badania nie wykazały jego potencjału rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, amlodypiny bezylan, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie teratogenne, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, mutagenność punktowa, peryndopryl tozylan, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność peryndoprylu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Requip 0,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu (Requip) wykazały, że lek wpływa na płodność u samic szczurów poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, co skutkuje zaburzeniami implantacji. W badaniach toksyczności rozwojowej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów przy dawce 60 mg/kg/dobę (AUC około 2-krotnie większe niż przy maksymalnej zalecanej dawce dla człowieka – MRHD), zwiększone obumieranie płodów przy 90 mg/kg/dobę (3× AUC vs MRHD) oraz wady wrodzone palców przy 150 mg/kg/dobę (5× AUC vs MRHD). Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawce 120 mg/kg/dobę (4× AUC vs MRHD). U królików nie zaobserwowano wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (9,5× Cmax vs MRHD), jednak podawanie ropinirolu w dawce 10 mg/kg (4,8× Cmax vs MRHD) wraz z L-dopą nasilało wady wrodzone palców. Profil toksyczności obejmuje efekty związane z działaniem na receptory dopaminergiczne, takie jak hipoprolaktynemia, obniżenie ciśnienia tętniczego, zwolnienie czynności serca, opadanie powiek oraz ślinienie się. Długoterminowo u szczurów albinosów przy dawce 50 mg/kg/dobę zaobserwowano degenerację siatkówki, prawdopodobnie związaną z ekspozycją na światło i specyfiką gatunkową.
autonomiczny układ nerwowy, badanie in vitro, badanie in vivo, ciśnienie tętnicze krwi, czynność serca, degeneracja siatkówki, działanie agonistyczne, działanie naczyniorozszerzające, działanie teratogenne, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, L-DOPA, maksymalna zalecana dawka, mechanizm działania, organogeneza, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, receptor D2, receptor dopaminergiczny, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finamlox 5 mg
Badania przedkliniczne amlodypiny wykazały, że podawanie leku w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) u gryzoni powodowało istotne zaburzenia w przebiegu ciąży, takie jak opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach nad płodnością u szczurów, amlodypina podawana w dawkach do 10 mg/kg/dobę (osiem razy wyższych niż dawka dla ludzi przeliczona na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazała negatywnego wpływu na płodność, jednak w innym badaniu podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg) skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, a także zmniejszeniem liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
amlodypina, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powierzchnia ciała, profil bezpieczeństwa, rozwój potomstwa, spermatyda, testosteron, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normeg 250 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Normeg, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo farmakologiczne, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki nie wskazały na ryzyko dla ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu. Badania reprodukcyjne na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i zdolności rozrodcze przy dawkach do 1800 mg/kg/dobę (6-krotność MRHD w mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego na szczurach dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg/dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg/dobę (4-krotność MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków czy częstość wad rozwojowych.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, enzym wątrobowy, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, płodność, potencjał genotoksyczny, rozwój okołoporodowy, rozwój potomstwa, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, wada rozwojowa, zrazik wątrobowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvetrend 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne karwedylolu (Carvetrend) wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów i myszy przy dawkach odpowiednio do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) oraz 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD). Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału mutagennego substancji. W zakresie wpływu na rozrodczość, wysokie dawki karwedylolu (≥200 mg/kg, ≥100-krotność MRHD) u samic szczurów indukowały zaburzenia płodności, takie jak osłabienie aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia zagnieżdżania zarodka. Nie stwierdzono jednak teratogenności, choć dawki przekraczające 60 mg/kg (>30-krotność MRHD) powodowały opóźnienia w fizycznym wzroście i rozwoju potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo genetyczne, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, potencjał mutagenny, ryzyko onkogenne, toksyczność karwedylolu, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaburzenie płodności, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ralik 500 mg
Badania przedkliniczne ranolazyny, substancji czynnej leku Ralik, wykazały, że przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie wyższych niż po maksymalnej dawce klinicznej (2 g/dobę) u ludzi, u szczurów i psów obserwowano drgawki oraz zwiększoną śmiertelność, co nie występowało w badaniach klinicznych. Przewlekłe podawanie ranolazyny w dawkach nieznacznie przekraczających kliniczne u szczurów powodowało zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, jednak bez wpływu na oś korowo-nadnerczową u ludzi. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach przy dawkach do 50 mg/kg/dobę (150 mg/m²/dobę) i 150 mg/kg/dobę (900 mg/m²/dobę) nie wykazały istotnego wzrostu częstości nowotworów, co odpowiadało do 0,8-krotności maksymalnej dawki u ludzi.
badanie toksyczności, dawka kliniczna, dawka tolerowana, drgawki, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, ekspozycja terapeutyczna, guz nowotworowy, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, objawy neurologiczne, opóźnienie kostnienia, oś korowo-nadnerczowa, ostre działanie toksyczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie leku do mleka, rakotwórczość, ranolazyna, rozwój płodu, śmiertelność, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wpływ toksyczny, zmiany w nadnerczach - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atram 25 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne karwedylolu, substancji czynnej leku Atram, wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (75 mg/kg mc./dobę u szczurów – 38-krotność, 200 mg/kg mc./dobę u myszy – 100-krotność). Kompleksowe testy in vivo i in vitro potwierdziły brak uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach wpływu na płodność u samic szczura zaobserwowano zaburzenia reprodukcyjne przy dawkach toksycznych ≥ 200 mg/kg mc. (około 100-krotność dawki ludzkiej), obejmujące osłabioną aktywność reprodukcyjną, zmniejszoną liczbę ciałek żółtych oraz zaburzone zagnieżdżanie zarodka.
badania toksykologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, badanie teratogenności, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, funkcje rozrodcze, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, wady rozwojowe, zaburzenia rozwojowe, zagnieżdżanie zarodka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Trelema 10 mg/ml
Stosowanie lakozamidu (Trelema, 10 mg/ml, syrop) u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących wymaga szczegółowej oceny ryzyka i korzyści. Lekarz powinien prowadzić regularne konsultacje dotyczące planowania rodziny i stosowania antykoncepcji, a w przypadku planowanej ciąży dokonać wnikliwej analizy zasadności kontynuacji terapii. U kobiet ciężarnych z padaczką ryzyko wad rozwojowych u potomstwa jest 2-3-krotnie wyższe (około 3%) niż w populacji ogólnej, szczególnie przy terapii wielolekowej. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży, a badania przedkliniczne wykazały brak teratogenności u zwierząt, choć przy toksycznych dawkach obserwowano toksyczność zarodkową. Lakozamid należy stosować w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a przerwanie skutecznego leczenia jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia padaczki.
dawkowanie lakozamidu, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję czynną, lakozamid, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, maksymalna zalecana dawka, padaczka, płodność, przenikanie do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, terapia wielolekowa, toksyczność zarodkowa, Trelema, wada rozwojowa, wiek rozrodczy - Leksykon substancji czynnych
Naratryptan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa naratryptanu, substancji czynnej leku Naramig, wykazały, że toksyczność ostra i przewlekła pojawia się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę dobową (MRDD) 5 mg stosowaną u ludzi. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie potwierdziły potencjału kancerogennego. W badaniach teratogenności na ciężarnych szczurach i królikach nie stwierdzono bezpośredniego działania teratogennego, jednak obserwowano toksyczność rozwojową potomstwa, związana z toksycznością matczyną, objawiającą się m.in. poronieniami poimplantacyjnymi, zmianami szkieletowymi i trzewiowymi oraz zahamowaniem wzrostu potomstwa.
badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, maksymalna ekspozycja, maksymalna zalecana dawka, naratryptan, poronienie poimplantacyjne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, poziom narażenia, test genotoksyczności, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ toksyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach i małpach szerokonosych przez okres do 6 miesięcy, nie wykazały przeciwwskazań do stosowania terapeutycznego u ludzi. Głównym narządem docelowym była nerka, gdzie przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotności MRHD walsartanu i 1,2-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) obserwowano nefropatię z bazofilią kanalikową, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu. Wysokie dawki (100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów oraz 30 mg/kg/dobę + 9 mg/kg/dobę u małp) powodowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). U małp szerokonosych stwierdzono także uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, Co-Valsacor, dysfunkcja nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, maksymalna zalecana dawka, małpy szerokonose, mocznik i kreatynina, nefropatia z bazofilią kanalikowa, objętość moczu, parametry czerwonokrwinkowe, rozwój embrionalny płodowy, skojarzenie walsartanu z hydrochlorotiazydem, stężenie potasu, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uwalnianie reniny, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvedilol Orion 25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne karwedylolu nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa substancji. W badaniach farmakologicznych, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz ocenie potencjalnego działania rakotwórczego nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak przy bardzo wysokich dawkach (200 mg/kg u szczurów, co stanowi około 38-krotność MRHD, oraz 75 mg/kg u królików, około 100-krotność MRHD) zaobserwowano toksyczne efekty na rozwój płodu, takie jak zwiększona śmiertelność po implantacji zarodka, zmniejszona masa płodów oraz opóźniony rozwój szkieletowy.
bezpieczeństwo farmakologiczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, implantacja zarodka, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, płodność, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozwój płodu, rozwój szkieletowy, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dopegyt 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metyldopy, substancji czynnej leku Dopegyt, wykazały brak działania karcynogennego w długoterminowych testach na myszach i szczurach, przy dawkach odpowiednio do 1800 mg/kg mc./dobę (30-krotnie wyższej niż maksymalna dawka ludzka) oraz 240 mg/kg mc./dobę (4-krotnie wyższej). Test Amesa oraz badania na aberracje chromosomalne potwierdziły brak mutagenności metyldopy, zarówno w warunkach z egzogenną aktywacją metaboliczną, jak i bez niej. Ocena wpływu na płodność u szczurów wykazała, że dawka 100 mg/kg mc./dobę (1,7-krotnie wyższa niż dawka ludzka) nie wpływa negatywnie na funkcje rozrodcze obu płci.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, dawka terapeutyczna, Dopegyt, działanie karcynogenne, efekt genotoksyczny, liczba plemników, maksymalna zalecana dawka, metyldopa, mutagenność, parametry reprodukcyjne, potencjał rakotwórczy, późne spermatydy, profil bezpieczeństwa, ruchliwość plemników, test Amesa, test genotoksyczności, wpływ na płodność, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levetiracetam Aurovitas 250 mg
Lewetyracetam wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi, obejmującymi farmakologię, genotoksyczność, karcinogenność oraz wpływ na rozrodczość i rozwój. W badaniach na szczurach i myszach, przy ekspozycji odpowiadającej dawkom stosowanym u ludzi, zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, bez cech toksyczności bezpośredniej. Brak negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję potwierdzono przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę (12x MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4x MRHD), przy czym odnotowano jedynie nieznaczne zmniejszenie masy płodu i marginalne zmiany szkieletowe bez zwiększonej śmiertelności zarodków.
badania przedkliniczne, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, farmakologia, genotoksyczność, hepatocyt, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, MRHD, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, NOAEL, płodność, przerost wątroby, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, właściwości rakotwórcze, wpływ na rozrodczość, zrazik wątrobowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoAmlo 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że stosowanie dawek około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) u gryzoni powodowało opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach dotyczących płodności, podawanie amlodypiny szczurom w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż maksymalna dawka dla ludzi 10 mg w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazało negatywnego wpływu na płodność. Jednakże w innym badaniu, przy dawkach porównywalnych do ludzkich (mg/kg), u samców szczurów zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
amlodypina wpływ na rozród, badania przedkliniczne, bezylan, dawka tolerowana, dojrzałe spermatydy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, opóźnienie porodu, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, wykazały brak istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Rozuwastatyna nie wykazała działania genotoksycznego ani rakotwórczego, choć nie badano jej wpływu na kanał hERG. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu u zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie, wpływ na pęcherzyk żółciowy oraz toksyczne działanie na jądra przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. Wpływ na reprodukcję u szczurów objawiał się zmniejszeniem wielkości miotu, masy ciała i przeżycia nowo narodzonych przy dawkach toksycznych, kilkukrotnie przekraczających poziom terapeutyczny stosowany u ludzi.
działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał hERG, komórki Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, opóźnienie porodu, pęcherzyk żółciowy, płodność, przeżywalność potomstwa, repolaryzacja komórek mięśnia sercowego, rozuwastatyna i amlodypina, spermatydy, testosteron, toksyczne działanie na jądra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ, wielkość miotu, wpływ na reprodukcję, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lacosamide Neuraxpharm 200 mg
Lacosamide Neuraxpharm jest dostępny w formie tabletek powlekanych o mocach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie dawki do masy ciała pacjenta oraz schematu terapeutycznego. Lek podaje się dwa razy na dobę w odstępach około 12 godzin, co zapewnia stabilne stężenie leku w organizmie. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien ją przyjąć natychmiast, chyba że do kolejnej dawki pozostało mniej niż 6 godzin – wtedy dawkę pomija się, nie stosując podwójnej dawki. Dawkowanie różni się w zależności od wieku, masy ciała oraz rodzaju terapii (monoterapia vs. terapia wspomagająca).
dawka dobowa, dawka maksymalna, dawka początkowa, dawkowanie na kilogram masy ciała, dostosowanie dawki, lakozamid, maksymalna zalecana dawka, monoterapia, podwójna dawka leku, pominięta dawka, postać farmaceutyczna, poziom leku w organizmie, schemat dawkowania, skuteczność terapeutyczna, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, tolerancja leku, zwiększanie dawki - Leksykon substancji czynnych
Dapagliflozyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dapagliflozyna przeszła kompleksowe badania przedkliniczne obejmujące ocenę bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach karcynogenności prowadzonych przez 2 lata na myszach i szczurach nie wykazano wzrostu ryzyka nowotworów przy stosowanych dawkach. W badaniach reprodukcyjnych i rozwojowych zaobserwowano jednak istotne zmiany nerkowe u potomstwa, takie jak rozszerzenie miedniczek i kanalików nerkowych, zarówno po bezpośrednim podaniu dapagliflozyny młodym szczurzym (21-90 doba życia) przy ekspozycji ≥15-krotnej względem maksymalnej dawki u ludzi, jak i po pośredniej ekspozycji w okresie okołoporodowym (od 6 dnia ciąży do 21 dnia po porodzie) przy ekspozycji u matek 1415-krotnej, a u młodocianych 137-krotnej. Zmiany te miały charakter trwały i wiązały się ze zwiększeniem masy nerek oraz makroskopowym rozrostem narządu.
badanie toksyczności, dapagliflozyna, działanie letalne na zarodek, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, farmakologiczne badanie bezpieczeństwa, genotoksyczność, maksymalna zalecana dawka, organogeneza, potencjał karcynogenny, poziom dawkowania bez obserwowanego działania niepożądanego, rozwój przed- i poporodowy, toksyczność macierzyńska, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zilibra 50 mg
Preparat Zilibra (lakozamid) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania lakozamidu w ciąży są niewystarczające; badania na zwierzętach (szczury, króliki) nie wykazały działania teratogennego, jednak zaobserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic. W związku z tym, lakozamid nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Należy podkreślić, że wady rozwojowe u dzieci kobiet leczonych lekami przeciwpadaczkowymi występują 2-3 razy częściej niż w populacji ogólnej (około 3%), szczególnie przy terapii wielolekowej. Przerwanie skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby, które może być szkodliwe zarówno dla matki, jak i płodu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lepsitam 750 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewetyracetamu, substancji czynnej leku Lepsitam, wykazały adaptacyjne zmiany w wątrobie szczurów i myszy przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, obejmujące przerost środkowej części zrazika, zwiększenie masy wątroby, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. Wpływ na płodność u szczurów był nieistotny nawet przy dawkach do 1800 mg/kg m.c./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów (dawki 400-3600 mg/kg m.c./dobę) stwierdzono marginalne zmniejszenie masy płodu i nieznaczne zmiany szkieletowe przy najwyższej dawce, bez wpływu na śmiertelność zarodków; NOAEL dla ciężarnych samic wynosił 3600 mg/kg m.c./dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg m.c./dobę.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, dawka NOAEL, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, profil bezpieczeństwa, przerost zrazika wątrobowego, rakotwórczość, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ciążowa, toksyczność narządowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoAmlo 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej ApoAmlo, wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) mogą powodować opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W kontekście płodności wyniki były zróżnicowane: w jednym modelu stosowanie dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższej niż dawka ludzka w mg/m²) nie wpływało negatywnie na płodność, natomiast w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby spermatyd i komórek Sertoliego. Te rozbieżności sugerują, że wpływ amlodypiny na funkcje rozrodcze może zależeć od czasu ekspozycji i schematu dawkowania.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, substancja czynna, testosteron w osoczu, toksyczny wpływ na rozmnażanie, właściwość rakotwórcza, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aropilo SR 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu, substancji czynnej preparatu AROPILO SR, wykazały wpływ na rozrodczość, toksyczność ogólną, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. U samic szczurów zaobserwowano zaburzenia implantacji zarodka związane z hipoprolaktynemią, jednak mechanizm ten prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego u ludzi. Wysokie dawki ropinirolu (60-150 mg/kg/dobę) powodowały zmniejszenie masy płodów, zwiększone obumieranie oraz wady wrodzone palców, przy czym dawki te odpowiadały ekspozycjom AUC 2-5-krotnie wyższym niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (MRHD). Nie stwierdzono teratogenności przy dawce 120 mg/kg/dobę u szczurów oraz 20 mg/kg u królików, choć współpodawanie ropinirolu z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych u królików. Toksyczność ogólna obejmowała zmiany zachowania, hipoprolaktynemię, obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardię, opadanie powiek i ślinienie się. Degeneracja siatkówki wystąpiła u szczurów albinosów przy dawce 50 mg/kg/dobę, co wiązano z nadmierną ekspozycją na światło i nie obserwowano u innych gatunków.
Aropilo SR, bradykardia, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, gen HERG, genotoksyczność, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, hipotensja, implantacja zarodka, komórki Leydiga, L-DOPA, maksymalna zalecana dawka, MRHD, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, ropinirol, rozrost komórek Leydiga, wady wrodzone palców - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cezarius 1000 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku CEZARIUS, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych obejmujących farmakologię bezpieczeństwa, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy, bez istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na gryzoniach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie (zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe, podwyższenie enzymów wątrobowych), które nie występowały w badaniach klinicznych. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję szczurów przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę (12x MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4x MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie przedkliniczne, Cezarius, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, karmienie mlekiem matki, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, NOAEL, płodność, potencjał rakotwórczy, przerost zrazika, przeżywalność, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, toksyczność ciążowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Fair-Med 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że toksyczny wpływ na rozród u zwierząt pojawia się przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż stosowane u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała), manifestując się opóźnieniem porodu, przedłużeniem ciąży oraz obniżoną przeżywalnością noworodków. W dwóch niezależnych badaniach płodności na szczurach, podawanie amlodypiny w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej dawki ludzkiej 10 mg wg mg/m²) nie wykazało negatywnego wpływu na płodność, natomiast w badaniu drugim, przy dawkach porównywalnych do ludzkich, zaobserwowano istotne obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu oraz zmniejszenie parametrów spermatogenezy u samców.
amlodypina, amlodypina bezylanu, badanie długoterminowe, dawka porównywalna, dawka terapeutyczna, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, opóźnienie porodu, przedłużony okres ciąży, przeżywalność noworodków, testosteron w surowicy, toksyczność reprodukcyjna, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, zaburzenia płodności, zmiany genetyczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lacosamide Zentiva 50 mg
Lakozamid, stosowany w terapii padaczki, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. U pacjentek w wieku rozrodczym konieczne jest omówienie planowania rodziny oraz stosowania skutecznej antykoncepcji. W przypadku planowania ciąży zaleca się indywidualną ocenę korzyści i ryzyka kontynuacji terapii. Epidemiologicznie, wady rozwojowe u dzieci kobiet leczonych przeciwpadaczkowo występują 2-3-krotnie częściej niż w populacji ogólnej (około 3%). Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży, choć badania przedkliniczne na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, zaobserwowano jednak toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic. Stosowanie lakozamidu w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu.
AUC, badanie epidemiologiczne, dysfagia, działanie niepożądane, działanie teratogenne, Lacosamide Zentiva, lakozamid, lakozamid w ciąży, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, maksymalna zalecana dawka, padaczka, przenikanie do mleka kobiecego, terapia wielolekowa, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardilopin 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności amlodypiny wykazały, że stosowanie substancji w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (przeliczone na mg/kg masy ciała) powodowało u szczurów i myszy opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. Wpływ amlodypiny na płodność był zróżnicowany: w jednym badaniu u szczurów nie zaobserwowano negatywnego wpływu przy dawce do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotność maksymalnej dawki dla ludzi przeliczonej na mg/m²), natomiast w innym badaniu podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego u samców.
amlodypina, bezylan, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczny wpływ na płodność, wydłużenie porodu, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lepsitam 1000 mg
Przedkliniczne badania lewetyracetamu wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy ekspozycjach odpowiadających i przekraczających kliniczne dawki stosowane u ludzi. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu, które nie wystąpiły w badaniach klinicznych. Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność i rozrodczość przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD). W rozwoju zarodkowo-płodowym u szczurów NOAEL dla samic wynosił 3600 mg/kg mc./dobę (12-krotność MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4-krotność MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z marginalnym zmniejszeniem masy płodu i nieznacznymi zmianami szkieletowymi. U królików dawka 1800 mg/kg mc./dobę wywołała toksyczność u samic oraz zmniejszenie masy płodów i zwiększoną częstość wad układu krążenia i szkieletu, przy czym NOAEL dla samic wynosił <200 mg/kg mc./dobę, a dla płodów 200 mg/kg mc./dobę (odpowiednio <1x i 1x MRHD).
działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, Lepsitam, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, MRHD, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, NOAEL, płodność i rozrodczość, przerost zrazika, przeżywalność, rakotwórczość, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, substancja czynna, toksyczność ciążowa, wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Terbinafina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Terbinafina, stosowana miejscowo i ogólnoustrojowo, nie wykazuje zwiększonego ryzyka poważnych wad wrodzonych ani poronień samoistnych u kobiet w ciąży, co potwierdza duże, obserwacyjne badanie kohortowe obejmujące 1 650 649 ciąż (iloraz szans dla wad wrodzonych 1,01; 95% CI 0,63-1,62, współczynnik hazardu dla poronień 1,06; 95% CI 0,86-1,32). Mimo to, ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne, doustna terbinafina powinna być stosowana w ciąży tylko, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko, a w przypadku zajścia w ciążę podczas terapii należy przerwać leczenie. Stosowanie miejscowe jest dopuszczalne wyłącznie, gdy korzyści dla matki przeważają nad ryzykiem dla płodu. Badania na zwierzętach nie wykazały teratogenności ani embriotoksyczności przy dawkach do 12-23-krotności maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD) obliczanej na podstawie powierzchni ciała.
badanie kohortowe, badanie na zwierzętach, badanie obserwacyjne, charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie leku, doustny środek antykoncepcyjny, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, lek przeciwgrzybiczy, maksymalna zalecana dawka, poronienie samoistne, propensity score matching, przenikanie do mleka, rozwój pourodzeniowy, terbinafina, wada wrodzona, wpływ na płodność, zaburzenie miesiączkowania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alpragen 1 mg
Przedkliniczne badania alprazolamu wykazały brak właściwości mutagennych i genotoksycznych, potwierdzony negatywnym wynikiem testu Amesa in vitro oraz brakiem nieprawidłowości chromosomalnych w teście mikrojądrowym in vivo u szczurów przy dawce do 100 mg/kg (500-krotność maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla ludzi 10 mg). Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach, przy dawkach odpowiednio do 30 mg/kg/dobę (150x MZDD) i 10 mg/kg/dobę (50x MZDD), nie wykazały działania rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, alprazolam nie oddziaływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 5 mg/kg/dobę (25x MZDD), choć ekspozycja prenatalna wiązała się z opóźnieniem rozwoju płodowego oraz zmianami behawioralnymi potomstwa, których znaczenie kliniczne wymaga dalszych badań.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, droga doustna, działanie karcynogenne, ekspozycja prenatalna, maksymalna zalecana dawka, napad padaczkowy, neowaskularyzacja rogówki, nieprawidłowość chromosomalna, płodność, pochodna benzodiazepiny, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu, toksyczność przewlekła, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozrodczość, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cezarius 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Cezarius 100 mg/ml roztwór doustny, wykazuje w badaniach przedklinicznych korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnego ryzyka toksycznego dla ludzi. U gryzoni zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, które nie wskazują na toksyczność. Badania reprodukcyjne u szczurów przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność ani zdolności reprodukcyjne. W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL wynosiła 3600 mg/kg mc./dobę dla samic (12-krotność MRHD) i 1200 mg/kg mc./dobę dla płodów, przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z marginalnym zmniejszeniem masy płodu i nieznacznym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie pediatryczne, badanie przedkliniczne, dawka NOAEL, enzym wątrobowy, genotoksyczność, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, potencjał rakotwórczy, przerost zrazika wątrobowego, reakcja adaptacyjna, roztwór doustny, rozwój okołoporodowy, rozwój potomstwa, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ciążowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Epilantin 100 mg
Lakozamid, będący aminokwasem funkcjonalizowanym i lekiem przeciwpadaczkowym z grupy N03AX18, wykazuje specyficzny mechanizm działania polegający na selektywnym nasilaniu powolnej inaktywacji napięciowo-zależnych kanałów sodowych, co stabilizuje nadmiernie pobudliwe błony neuronów i hamuje powtarzające się wyładowania charakterystyczne dla napadów padaczkowych. W badaniach klinicznych monoterapia lakozamidem (200–600 mg/dobę) u pacjentów z nowo rozpoznaną padaczką częściową wykazała skuteczność porównywalną do karbamazepiny CR (400–1200 mg/dobę), z 6-miesięczną częstością uwolnienia od napadów wynoszącą 89,8% dla lakozamidu i 91,1% dla karbamazepiny (różnica -1,3%, 95% CI: -5,5; 2,8). W leczeniu wspomagającym u pacjentów z napadami częściowymi, dawkowanie 200 mg/dobę i 400 mg/dobę lakozamidu skutkowało odpowiednio 34% i 40% redukcją częstości napadów o co najmniej 50%, w porównaniu do 23% w grupie placebo. Maksymalna zalecana dawka to 400 mg/dobę ze względu na lepszą tolerancję w porównaniu do dawki 600 mg/dobę.
dożylna dawka nasycająca, działanie przeciwdrgawkowe, działanie synergistyczne, epileptogeneza, estymator Kaplana-Meiera, fenytoina, gabapentyna, karbamazepina CR, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, monoterapia lakozamidem, napad częściowy, napad częściowy wtórnie uogólniony, napad padaczkowy częściowy, napad toniczno-kloniczny, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, napięciowo-zależny kanał sodowy, padaczka, PGTCS, topiramat, uogólniona padaczka idiopatyczna, uwolnienie od napadów padaczkowych, walproinian sodu, wyładowanie neuronalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cezarius 500 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku CEZARIUS, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania, obejmujące farmakologię, genotoksyczność oraz rakotwórczość, które nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano zmiany adaptacyjne w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. W zakresie reprodukcji i płodności, lewetyracetam nie wykazał negatywnego wpływu u szczurów przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD). Badania rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów wykazały jedynie niewielkie zmniejszenie masy płodu i marginalne zmiany szkieletowe przy dawce 3600 mg/kg mc./dobę (12-krotność MRHD), bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie EFD, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja leku, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowości szkieletowe, nieprawidłowości układu krążenia, NOAEL, przerost zrazika, punkt końcowy, rakotwórczość, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność matczyna, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dilatrend 6,25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące karwedylolu, obejmujące badania na szczurach i myszach, wykazały brak działania rakotwórczego nawet przy dawkach do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) u szczurów oraz do 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD) u myszy. Badania mutagenności przeprowadzone in vitro i in vivo na komórkach ssaków i innych zwierzętach nie wykazały działania mutagennego. W badaniach płodności na samicach szczurów dawki toksyczne ≥ 200 mg/kg (≥ 100-krotność MRHD) powodowały zaburzenia reprodukcyjne, takie jak osłabienie aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia zagnieżdżenia zarodka, jednak efekty te występowały wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających klinicznie stosowane wartości.
aktywność reprodukcyjna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciałko żółte, dawka toksyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, mutagenność, płodność, rakotwórczość, teratogenność, wada rozwojowa, zagnieżdżenie zarodka, zgon po implantacji