toksyczność peryndoprylu
Peryndopryl to lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych. Jak każdy lek, peryndopryl może wykazywać działania niepożądane, które w niektórych przypadkach mogą osiągnąć poziom toksyczności.
Najczęstsze objawy niepożądane związane z peryndoprylem obejmują kaszel (występujący u około 10% pacjentów), hipotensję, zawroty głowy, bóle głowy, zaburzenia smaku i rzadziej – wysypkę skórną. Poważniejsze reakcje toksyczne mogą obejmować obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quinckego), hiperkaliemię, ostrą niewydolność nerek oraz agranulocytozę.
Szczególnie niebezpieczna jest toksyczność peryndoprylu u pacjentów z istniejącym już upośledzeniem funkcji nerek, u osób w podeszłym wieku oraz w przypadku jednoczesnego stosowania leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas. W tych sytuacjach istnieje zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii, która może prowadzić do zaburzeń rytmu serca.
Peryndopryl jest przeciwwskazany w ciąży (szczególnie w II i III trymestrze) ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na płód, mogącego prowadzić do wad rozwojowych, niewydolności nerek u noworodka, a nawet zgonu płodu. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie oraz u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych.
W przypadku przedawkowania peryndoprylu najczęściej obserwuje się nasiloną hipotensję, bradykardię, zaburzenia elektrolitowe oraz ostrą niewydolność nerek. Leczenie toksyczności obejmuje płynoterapię, monitorowanie parametrów życiowych oraz w ciężkich przypadkach – hemodializę, która może być skuteczna w usuwaniu leku z organizmu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aramlessa 10 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Aramlessa, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wskazują na odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu peryndoprylu, bez wykazania działania mutagennego ani rakotwórczego. Peryndopryl nie wykazuje bezpośredniego działania embriotoksycznego ani teratogennego, jednak jako inhibitor ACE może powodować opóźnienie rozwoju płodu, prowadzące do śmierci płodu, wad wrodzonych, nefrotoksyczności oraz zwiększonej śmiertelności okołoporodowej. Nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów. Amlodypina, przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast przy dawkach terapeutycznych wykazano wpływ na męski układ rozrodczy, w tym obniżenie stężenia FSH, testosteronu, gęstości nasienia, liczby spermatyd i komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości amlodypiny przy dawkach do 2,5 mg/kg mc./dobę nie wykazały działania onkogennego, podobnie jak badania mutagenności.
amlodypina wpływ na rozród, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mutagenność amlodypiny, nerka, peryndopryl i amlodypina, potencjał onkogenny, rakotwórczość amlodypiny, śmiertelność okołoporodowa, spermatogeneza, spermatyda, testosteron, toksyczność peryndoprylu, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Amlessa 4 mg + 5 mg + 1,25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Co-Amlessa, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą, amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz indapamid, wykazały, że peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, bez potencjału mutagennego i rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności, choć inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego. Indapamid wykazywał nasilenie działania diuretycznego przy dawkach 40-8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, bez mutagenności i rakotwórczości. Skojarzenie peryndoprylu z indapamidem cechowało się nieco większą toksycznością, głównie żołądkowo-jelitową u psów i toksycznością matczyną u szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, bez nasilenia nefrotoksyczności.
amlodypina, badanie kancerogenności, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, płodność, potencjał embriotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, rozszerzenie naczyń obwodowych, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność peryndoprylu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wada wrodzona, właściwość diuretyczna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin Combi 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Vilpin Combi zawiera peryndopryl tozylan oraz amlodypiny bezylan, których dane przedkliniczne wskazują na specyficzny profil bezpieczeństwa. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek w badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów i małp, bez działania mutagennego in vitro i in vivo oraz bez potencjału embriotoksycznego czy teratogennego. Niemniej, jako inhibitor konwertazy angiotensyny, może powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zgon płodu, wady wrodzone, zmiany nerkowe oraz zwiększoną umieralność okołoporodową. Peryndopryl nie wpływa negatywnie na płodność u szczurów, a długoterminowe badania nie wykazały jego potencjału rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, amlodypiny bezylan, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie teratogenne, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, mutagenność punktowa, peryndopryl tozylan, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność peryndoprylu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, uszkodzenie nerki, wada wrodzona