gęstość nasienia
Gęstość nasienia, czyli koncentracja plemników w ejakulacie, jest kluczowym parametrem ocenianym podczas badania nasienia (seminogramu). Prawidłowa wartość według kryteriów WHO wynosi ≥15 mln/ml lub ≥39 mln w całym ejakulacie. Zmniejszona gęstość nasienia określana jest jako oligozoospermia i może być jedną z przyczyn niepłodności męskiej.
Badanie gęstości nasienia wykonuje się przy użyciu komory zliczeniowej (np. komory Makera lub Neubauera) pod mikroskopem świetlnym. Wartość tego parametru może się znacząco różnić nawet u tego samego mężczyzny w różnych okresach, dlatego zaleca się wykonanie co najmniej dwóch badań w odstępie 2-3 miesięcy dla wiarygodnej oceny.
Na gęstość nasienia wpływają liczne czynniki, w tym wiek, styl życia (alkohol, nikotyna, narkotyki), przebyte choroby układu rozrodczego, ekspozycja na wysoką temperaturę, przyjmowane leki, a także czynniki genetyczne. Obniżona gęstość nasienia może wymagać dalszej diagnostyki andrologicznej i endokrynologicznej w celu identyfikacji przyczyny i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlonor 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały istotny wpływ na procesy rozrodcze u zwierząt, zwłaszcza przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności wyniki były zróżnicowane: podawanie amlodypiny w dawce 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej wg mg/m²) nie wpływało na płodność, natomiast w innym protokole, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg) przez 30 dni u samców szczurów, stwierdzono obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalne zaburzenia spermatogenezy.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie płodności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, przeżywalność potomstwa, spermatogeneza, spermatyda, testosteron, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aramlessa 10 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Aramlessa, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wskazują na odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu peryndoprylu, bez wykazania działania mutagennego ani rakotwórczego. Peryndopryl nie wykazuje bezpośredniego działania embriotoksycznego ani teratogennego, jednak jako inhibitor ACE może powodować opóźnienie rozwoju płodu, prowadzące do śmierci płodu, wad wrodzonych, nefrotoksyczności oraz zwiększonej śmiertelności okołoporodowej. Nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów. Amlodypina, przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast przy dawkach terapeutycznych wykazano wpływ na męski układ rozrodczy, w tym obniżenie stężenia FSH, testosteronu, gęstości nasienia, liczby spermatyd i komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości amlodypiny przy dawkach do 2,5 mg/kg mc./dobę nie wykazały działania onkogennego, podobnie jak badania mutagenności.
amlodypina wpływ na rozród, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mutagenność amlodypiny, nerka, peryndopryl i amlodypina, potencjał onkogenny, rakotwórczość amlodypiny, śmiertelność okołoporodowa, spermatogeneza, spermatyda, testosteron, toksyczność peryndoprylu, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prestozek Combi 8 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa składników preparatu Prestozek Combi, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl po podaniu doustnym u szczurów i małp wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek, bez trwałego wpływu na funkcję tego narządu. Badania mutagenności (in vitro i in vivo) nie wykazały działania mutagennego peryndoprylu, a badania reprodukcyjne na różnych gatunkach zwierząt nie potwierdziły działania embriotoksycznego ani teratogennego. Niemniej, jako inhibitor ACE, peryndopryl może wywoływać działania niepożądane związane z rozwojem płodu, typowe dla całej grupy leków ACE, takie jak uszkodzenia nerek płodu czy wady wrodzone. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie wykazały działania rakotwórczego peryndoprylu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja nerek, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, kancerogenność, komórka Sertoliego, peryndopryl, potencjał mutagenny, przeżywalność potomstwa, śmiertelność okołoporodowa, śmiertelność poporodowa, spermatyda, testosteron, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp jest dobrze tolerowany bez działań toksycznych. W wyższych dawkach (250 mg/kg/dobę) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek, co jest związane z farmakodynamicznym działaniem inhibitora ACE. Ramipryl nie wykazał właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane ciężarnym samicom szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności i genotoksyczności ramiprylu nie potwierdziły potencjału mutagennego. Amlodypina w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wpływała negatywnie na płodność szczurów, jednak dawki około 50-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dla ludzi (10 mg) powodowały opóźnienie i wydłużenie porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. Długotrwałe podawanie amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do ludzkiej skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu oraz zmniejszeniem gęstości nasienia, co wskazuje na potencjalny wpływ na męski układ rozrodczy.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, dysfunkcja nerek, działanie mutagenne, gęstość nasienia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, morfologia krwi, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ramipryl, spermatyda, testosteron w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 25 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa preparatu złożonego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd (Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods) wykazała brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz niekorzystnego wpływu na narządy docelowe w badaniach na zwierzętach. W 13-tygodniowych testach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retikulocytów), podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz wzrost liczby komórek przykłębuszkowych i miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie te efekty uznano za nasilenie farmakologicznego działania składników leku, a zmiany ustąpiły po 4 tygodniach od zakończenia podawania. Kombinacja nie była badana pod kątem genotoksyczności i rakotwórczości, jednak każdy składnik oceniano indywidualnie, uzyskując wyniki negatywne w tych aspektach.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, czerwone krwinki, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, potencjał rakotwórczy, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, retykulocyt, spermatyda, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały brak toksyczności ostrej u gryzoni i psów przy podawaniu doustnym. W badaniach toksyczności przewlekłej tolerowane dawki wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/d u szczurów, 2,5 mg/kg/d u psów oraz 8 mg/kg/d u małp, bez wystąpienia szkodliwych efektów. Zaobserwowano zmiany elektrolitowe i hematologiczne oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/d, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie inhibitora ACE. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/d podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie potwierdziły właściwości mutagennych ani genotoksycznych ramiprylu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Bluefish 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie wyższe od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) powodowały u szczurów i myszy opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania akcji porodowej oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (osiem razy wyższe niż dawka maksymalna dla ludzi w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazało negatywnego wpływu na zdolność rozrodczą. Jednakże, w innym badaniu, podawanie dawki porównywalnej do stosowanej u ludzi skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu w osoczu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ na parametry nasienia i funkcję gonad u samców.
aberracja chromosomowa, akcja porodowa, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, modele zwierzęce, mutagenność, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po doustnym podaniu u gryzoni i psów oraz dobry profil bezpieczeństwa przy dawkach dobowych do 2,0 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8,0 mg/kg u małp. Długotrwałe podawanie ramiprylu wiązało się z obserwowanymi zmianami elektrolitowymi i hematologicznymi oraz powiększeniem aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę u samic szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał potencjału mutagennego ani genotoksycznego w szeroko zakrojonych testach.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, obraz krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, spermatyda, substancja czynna, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że ramipryl nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie wysokich dawek ramiprylu (≥50 mg/kg mc./dobę) w okresie ciąży i laktacji u szczurów prowadziło do trwałych uszkodzeń nerek potomstwa, manifestujących się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Uszkodzenia nerek obserwowano także u młodych szczurów po pojedynczych dawkach, co wskazuje na szczególną wrażliwość rozwijających się nerek na tę substancję czynną.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się niskim potencjałem toksycznym przy jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach tolerowano dawki odpowiednio do 2, 2,5 i 8 mg/kg/dobę bez szkodliwych efektów, choć obserwowano zaburzenia elektrolitowe, zmiany w morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane ciężarnym samicom szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie potwierdziły potencjału genotoksycznego ramiprylu.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, ramipryl, spermatyda, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reverantza 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. W 3-miesięcznym badaniu toksyczności dawek wielokrotnych na szczurach zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe przypisywane olmesartanowi, a także zmiany jelitowe, przerost nadnerczy i przewodów mlecznych związane z amlodypiną. Nie stwierdzono synergii toksyczności ani nowych efektów toksycznych. Przewlekłe badania na szczurach i psach wykazały typowe dla antagonistów receptorów AT₁ i inhibitorów ACE efekty, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można ograniczyć podawaniem chlorku sodu. Genotoksyczność olmesartanu medoksomilu była obecna in vitro, jednak badania in vivo z dawkami do 2000 mg/kg nie wykazały istotnego działania genotoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko kliniczne.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, badanie genotoksyczności, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerki, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, mocznik, nabłonek nerki, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał rakotwórczy, renina, rozszerzenie kanalików nerkowych, spermatyda, teratogenność, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prestozek Combi 4 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Prestozek Combi, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl wywołuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po podaniu doustnym, bez działania mutagennego ani karcynogennego. W badaniach reprodukcyjnych peryndopryl nie wykazał embriotoksyczności ani teratogenności, jednak jako inhibitor ACE może opóźniać rozwój płodu, powodując uszkodzenia nerek i zwiększoną śmiertelność okołoporodową u gryzoni i królików. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego peryndoprylu.
badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dojrzała spermatyda, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, in vitro, in vivo, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przeżywalność potomstwa, regeneracja tkanki nerkowej, śmiertelność okołoporodowa, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Camlocor 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksyczności układowej przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) odnotowano jedynie zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu, przy dawkach znacznie przekraczających dawki kliniczne. Istotne zmiany nefrotoksyczne, w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny, były wtórne do niedociśnienia i zaburzeń przepływu nerkowego. Zaobserwowano również rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiąże się z farmakologicznym działaniem antagonisty receptora angiotensyny II, jednak zmiany te nie występowały u ludzi w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazał toksyczność płodową w późnym okresie ciąży oraz brak działania mutagennego, klastogennego i rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie kancerogenne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, efekt mutagenny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, mocznik i kreatynina, nefrotoksyczność, niedociśnienie, parametry krwinek czerwonych, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, rozstrzenie kanalików nerkowych, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność płodowa, wałeczki zasadochłonne, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz na narządy docelowe przy stosowaniu skojarzonym. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano przewidywane zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych, a nie toksycznych. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak indywidualne badania każdej substancji aktywnej (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd) wykazały brak działania genotoksycznego i karcynogennego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznika we krwi, bazofilia, bezylan amlodypiny, działanie karcynogenne, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, rakotwórczość, testosteron w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenox 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) powodowały u gryzoni istotne zaburzenia rozrodcze, takie jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności na szczurach, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższej dawki niż maksymalna dawka dla ludzi w mg/m²) nie wykazało wpływu na płodność, natomiast w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego. Te wyniki wskazują na potencjalne ryzyko wpływu amlodypiny na parametry płodności przy dawkach zbliżonych do stosowanych u ludzi.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar Duo 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Sumilar Duo, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się szerokim profilem bezpieczeństwa przy pojedynczym podaniu, bez istotnych objawów toksyczności ostrej u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych dawki dobrze tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Zaobserwowano typowe dla inhibitorów ACE zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne, a przy dawkach 250 mg/kg/dobę u psów i małp – powiększenie aparatu przykłębuszkowego. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani mutagennego, jednak podawanie wysokich dawek (≥50 mg/kg/dobę) ciężarnym samicom szczurów skutkowało trwałym uszkodzeniem nerek potomstwa, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwojowe. W badaniach na młodych szczurach pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, właściwości genotoksyczne, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlopin 10 mg 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny obejmowały ocenę toksyczności reprodukcyjnej, płodności, potencjału rakotwórczego oraz genotoksyczności. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy) stosowano dawki do około 50-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (10 mg/dobę). Zaobserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi), nie stwierdzono wpływu na płodność szczurów. Jednak w innym protokole, przy dawce porównywalnej do ludzkiej, odnotowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalne zaburzenia spermatogenezy.
aberracje chromosomowe, amlodypina, amlodypiny bezylan, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanaliki nasienne, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacje punktowe, opóźniony poród, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alotendin 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Alotendin zawiera bisoprololu fumaranu oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), których badania przedkliniczne wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. W badaniach reprodukcyjnych na gryzoniach amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki kliniczne (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszenie przeżywalności potomstwa. Długoterminowe badania karcynogenności amlodypiny (0,5-2,5 mg/kg/dobę) nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności potwierdziły brak potencjału genotoksycznego. Standardowe badania płodności u szczurów przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze, choć inne badania wskazały na zmniejszenie stężenia FSH, testosteronu oraz parametrów nasienia przy stosowaniu benzenosulfonianu amlodypiny.
amlodypina, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie reprodukcyjne, benzenosulfonian amlodypiny, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maleinian amlodypiny, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, resorpcja embrionu, spermatogeneza, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – CoAramlessa 10 mg + 2,5 mg + 5 mg
Preparat CoAramlessa zawiera peryndopryl z argininą, indapamid oraz amlodypinę, których badania przedkliniczne wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w terapii nadciśnienia tętniczego. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek w toksyczności przewlekłej u szczurów i małp, bez działania mutagennego, embriotoksycznego czy teratogennego, choć inhibitory ACE mogą opóźniać rozwój płodu i zwiększać śmiertelność okołoporodową u zwierząt. Indapamid w dawkach 40-8000 razy wyższych niż terapeutyczne nasila działanie moczopędne, a toksyczność ostra objawia się spowolnieniem oddechu i rozkurczem naczyń, bez mutagenności i karcynogenności. Kombinacja peryndoprylu i indapamidu wykazuje nieznacznie większą toksyczność niż monoterapia, z objawami żołądkowo-jelitowymi u psów i nasilonymi efektami u matek szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co zapewnia odpowiedni margines bezpieczeństwa.
amlodypina, badanie genotoksyczności, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt nefrotoksyczny, enzym konwertujący, enzym konwertujący angiotensynę, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórka Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, obwodowy rozkurcz naczyń, peryndopryl z argininą, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, śmiertelność płodu, stężenie testosteronu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prestozek Combi 4 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Prestozek Combi, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu doustnym. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności peryndoprylu. Ponadto, peryndopryl nie wykazywał działania embriotoksycznego ani teratogennego u różnych gatunków zwierząt, choć inhibitory ACE jako grupa mogą powodować opóźnienie rozwoju płodu, uszkodzenia nerek oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego peryndoprylu.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, in vitro, in vivo, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, nerka, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność okołoporodowa, spermatyda, testosteron, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dironorm 20 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Dironorm opierają się na badaniach poszczególnych substancji czynnych: lizynoprylu i amlodypiny, gdyż nie przeprowadzono badań nieklinicznych z ich skojarzeniem. Standardowe badania lizynoprylu nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi, jednak inhibitory konwertazy angiotensyny mogą wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu, zwłaszcza w późnej ciąży, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizm tych zaburzeń obejmuje bezpośredni wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedokrwienie wynikające z niedociśnienia u matki i zmniejszonego przepływu krwi łożyskowej, co prowadzi do niedotlenienia i niedożywienia płodu.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przetrwały przewód tętniczy, spermatyda, testosteron, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz negatywnego wpływu na narządy docelowe u zwierząt. W 13-tygodniowych badaniach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach i miejscowe nadżerki żołądka. Zmiany te interpretowano jako nasilenie farmakologicznych efektów substancji czynnych, bez cech toksyczności wykraczającej poza oczekiwany profil działania. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego dla kombinacji, a poszczególne składniki (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd) wykazały negatywne wyniki w tych aspektach w badaniach indywidualnych.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, bazofilia, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina w surowicy, leki hipotensyjne, maksymalna tolerowana dawka, masa czerwonokrwinkowa, mocznik w surowicy, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, przeżywalność potomstwa, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valtricom 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne trójskładnikowego preparatu Valtricom, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany morfologiczne w nerkach (wzrost liczby komórek przykłębuszkowych) i nadżerki żołądka u szczurów po 13 tygodniach stosowania. Zmiany te uznano za farmakologicznie uwarunkowane, a nie toksyczne. Amlodypina wykazała wpływ na płodność i rozród przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (10 mg/dobę), natomiast u samców szczurów dawki porównywalne do ludzkich powodowały obniżenie poziomu FSH, testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego. Badania karcynogenności i mutagenności amlodypiny nie wykazały działania rakotwórczego ani genotoksycznego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina w surowicy, lek trójskładnikowy, mocznik w surowicy, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, potas w surowicy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność matczyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normodipine 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że lek nie wywiera istotnego negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 10 mg/kg/dobę u szczurów, co odpowiada 8-krotności maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg, przeliczonej na mg/m² powierzchni ciała). Jednakże w drugim badaniu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, a także zmniejszenie gęstości nasienia i liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego. W zakresie wpływu na rozród, dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (mg/kg) powodowały opóźnienie i wydłużenie porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy.
amlodypina, badanie mutagenności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, Normodipine, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium Initio 7 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Co-Prestarium Initio, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wykazały dobrą tolerancję u szczurów podczas 13-tygodniowego podawania doustnego, bez nowych lub nasilonych efektów toksycznych w porównaniu do poszczególnych składników. Peryndopryl wykazywał odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, bez działania mutagennego ani teratogennego, choć inhibitory ACE mogą powodować opóźnienie rozwoju płodu i wady wrodzone u gryzoni i królików. Badania długoterminowe nie wykazały działania rakotwórczego peryndoprylu, a płodność szczurów pozostawała niezmieniona. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, mutagenność, peryndopryl i amlodypina, potencjał rakotwórczy, śmiertelność okołoporodowa, spermatyda, testosteron, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium 10 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Co-Prestarium, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wskazują na odwracalne uszkodzenia nerek jako główny efekt toksyczności przewlekłej peryndoprylu u szczurów i małp. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego dla obu substancji. Peryndopryl nie wykazał działania embriotoksycznego ani teratogennego, choć jako inhibitor ACE może powodować opóźnienie rozwoju płodu, wady wrodzone i uszkodzenia nerek płodu, co jest zgodne z profilem tej grupy leków. Płodność u szczurów nie była zaburzona. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, jednak przy dawkach terapeutycznych margines bezpieczeństwa jest szeroki.
aberracja chromosomowa, amlodypina, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, bezylan amlodypiny, Co-Prestarium, dojrzała spermatyda, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie rozwoju płodu, peryndopryl, śmiertelność okołoporodowa, spermatogeneza, stężenie testosteronu, teratogenność, układ renina-angiotensyna, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym u gryzoni i psów. Długotrwałe podawanie w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp było dobrze tolerowane, choć zaobserwowano farmakodynamiczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani obniżenia płodności, jednak wysokie dawki (≥50 mg/kg mc./dobę) podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał właściwości mutagennych ani genotoksycznych w różnych systemach badawczych.
aparat przykłębuszkowy, działanie rakotwórcze, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, miedniczki nerkowe, mutagenność, obraz krwi, opóźniony poród, ramipryl i amlodypina, Ramlolan, spermatydy, testosteron, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 40 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Telam, zawierającego telmisartan (40 mg) i amlodypinę (10 mg), wykazały, że profile toksyczności obu substancji nie nakładają się, co zmniejsza ryzyko nasilenia działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej. W badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach (dawki 3,2/0,8; 10/2,5; 40/10 mg/kg) nie stwierdzono nasilenia toksyczności. Telmisartan w dawkach terapeutycznych powodował obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy). U zwierząt obserwowano także uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec przez doustne uzupełnienie soli. Zwiększona aktywność reninowa osocza i przerost aparatu przykłębuszkowego były charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Nie wykazano działania teratogennego telmisartanu, choć dawki toksyczne wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwieranie oczu). Badania mutagenności i rakotwórczości telmisartanu były negatywne.
aktywność reninowa osocza, amlodypina bezylan, amlodypina maleinian, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas, przerost aparatu przykłębuszkowego, spermatyda, Telam, telmisartan i amlodypina, testosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlator 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Amlator, zawierającego atorwastatynę i amlodypinę, wykazały brak właściwości mutagennych i klastogennych obu substancji czynnych w testach in vitro i in vivo. W badaniach karcynogenności atorwastatyny zaobserwowano istotne różnice międzygatunkowe: u szczurów nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u myszy przy dawkach przekraczających 6-11-krotnie ekspozycję u ludzi (mierzoną AUC₀₋₂₄) odnotowano zwiększoną częstość gruczolaka i raka wątrobowokomórkowego. Amlodypina nie wykazała działania rakotwórczego w dwuletnich badaniach na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, co odpowiada dawkom zbliżonym lub wyższym od maksymalnych zalecanych dla ludzi (10 mg w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała). Obie substancje nie wykazały potencjału genotoksycznego, co potwierdza ich akceptowalny profil bezpieczeństwa w kontekście mutagenności i karcynogenności.
badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt karcynogenny, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, parametr reprodukcyjny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, substancja czynna, testosteron, toksyczność, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego produktu leczniczego Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed opiera się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych oraz ich kombinacji, głównie kandesartanu z hydrochlorotiazydem. Badania toksyczności wielokrotnego podania, toksyczności reprodukcyjnej oraz genotoksyczności nie wykazały nowych działań toksycznych poza znanymi efektami każdego składnika. Zaobserwowano nasilenie nefrotoksyczności kandesartanu przez hydrochlorotiazyd, objawiające się śródmiąższowym zapaleniem nerek, poszerzeniem kanalików nerkowych, naciekami bazofilów oraz wzrostem stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co jest prawdopodobnie związane z działaniem hipotensyjnym leku. Kandesartan w dużych dawkach wpływał również na parametry hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz powodował rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak te zmiany nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi. Nie stwierdzono działania mutagennego ani karcynogennego kandesartanu.
aparat przykłębuszkowy, bazofile, działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, perfuzja nerek, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agen 5 5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne amlodypiny, substancji czynnej leków Agen 5 i Agen 10, wykazały, że stosowanie wysokich dawek (około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi) powoduje u szczurów i myszy zaburzenia reprodukcyjne, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie akcji porodowej oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższej dawki niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi 10 mg, przeliczanej na mg/m²) nie wykazało istotnego wpływu na płodność. Jednakże, w badaniu na samcach szczurów podawanych amlodypinę w dawce porównywalnej do terapeutycznej u ludzi (w mg/kg) zaobserwowano istotne obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ amlodypiny na parametry płodności u samców przy dawkach terapeutycznych.
akcja porodowa, amlodypina, bezylan, działanie mutagenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna dawka tolerowana, mutageneza, opóźniony poród, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, spermatyda, testosteron, toksyczny wpływ na rozmnażanie, zaburzenie reprodukcyjne, zmiana chromosomowa, zmiana genetyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alotendin 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Alotendin, zawierającego bisoprololu fumaranu oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), wykazały brak działania karcynogennego i mutagennego obu substancji. Amlodypina, podawana w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna 10 mg/dobę w przeliczeniu na mg/kg), nie wykazała działania rakotwórczego ani mutagennego, jednak przy bardzo wysokich dawkach obserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Standardowe badania płodności na szczurach (do 10 mg/kg/dobę, czyli 8-krotnie powyżej dawki klinicznej) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, choć inne badania wskazały na potencjalne zmiany hormonalne i parametry nasienia u samców po podaniu benzenosulfonianu amlodypiny.
amlodypina, benzenosulfonian amlodypiny, beta-adrenolityk, bezpieczeństwo genotoksyczne, bisoprololu fumaran, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maleinian amlodypiny, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, resorpcja zarodków, testosteron, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność reprodukcyjna, wskazania kardiologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wykazały brak nasilenia toksyczności poszczególnych składników oraz brak synergii toksyczności przy jednoczesnym podawaniu. Olmesartan medoksomil powodował zmiany biochemiczne (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), narządowe (zmniejszenie masy serca) oraz histologiczne uszkodzenia nerek u szczurów i psów, typowe dla antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE. W badaniach genotoksyczności olmesartan wykazywał zwiększoną częstość pęknięć chromosomów in vitro, jednak bez istotnego działania in vivo, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności klinicznej. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani teratogennego, choć odnotowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa i poszerzenie miedniczek nerkowych u potomstwa po ekspozycji matek w późnej ciąży i laktacji.
amlodypina, antagonista receptora AT1, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, olmesartan medoksomil, opóźnienie porodu, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczki nerkowej, przeżywalność potomstwa, spermatydy, stężenie mocznika, stężenie testosteronu, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium 10 mg + 10 mg
Preparat Co-Prestarium, zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Peryndopryl nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, a jego toksyczność przewlekła dotyczy głównie nerek, z odwracalnymi uszkodzeniami. Badania reprodukcyjne na różnych gatunkach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, choć jako inhibitor ACE może wpływać na rozwój płodu, powodując opóźnienie rozwoju, zwiększoną śmiertelność płodów oraz wady wrodzone u gryzoni i królików. Płodność szczurów nie uległa zaburzeniu. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi, wpływała na opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, jednak badania płodności u szczurów przy dawkach do 10 mg/kg mc./dobę nie wykazały negatywnego wpływu.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mutacja genowa, parametr rozrodczy, peryndopryl z argininą, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, proces nowotworowy, spermatyda, toksyczność przewlekła, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności u gryzoni i psów przy doustnym podawaniu. Długotrwałe podawanie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp było dobrze tolerowane, choć obserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, bezylan amlodypiny, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, miedniczka nerkowa, mutagenność, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność ramiprylu, uszkodzenie nerek, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne trójskładnikowego preparatu zawierającego kandesartan cyleksetyl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd wykazały, że brak jest bezpośrednich danych dotyczących bezpieczeństwa całego skojarzenia, jednak analiza poszczególnych składników oraz kombinacji kandesartanu z hydrochlorotiazydem nie ujawniła nowych toksycznych efektów poza znanymi działaniami poszczególnych substancji. Kandesartan w dawkach klinicznych nie wykazywał toksyczności ogólnoustrojowej, jednak w wysokich dawkach obserwowano nefrotoksyczność (śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, wzrost mocznika i kreatyniny) oraz obniżenie parametrów czerwonych krwinek. Działania te są prawdopodobnie związane z farmakologicznym efektem hipotensyjnym. W badaniach reprodukcyjnych wykazano toksyczność płodową przy stosowaniu kandesartanu w późnej ciąży, natomiast nie stwierdzono działania mutagennego ani karcynogennego. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną dawkę kliniczną powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wpływała na płodność, choć długotrwałe stosowanie u samców szczurów wiązało się z obniżeniem hormonów gonadotropowych i testosteronu oraz zmianami w spermatogenezie. Nie wykazano działania karcynogennego ani mutagennego amlodypiny.
aparat przykłębuszkowy, bazofile, działanie hipotensyjne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon gonadotropowy, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, kreatynina w osoczu, mutagenność, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, perfuzja nerek, profil bezpieczeństwa leku, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron w osoczu, toksyczność płodowa, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT nie był poddany specyficznym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo skojarzonego stosowania lizynoprylu i amlodypiny. Dane przedkliniczne dotyczące poszczególnych substancji czynnych wskazują, że lizynopryl nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego przy dawkach konwencjonalnych, jednak inhibitory ACE mogą wywoływać poważne działania teratogenne, takie jak obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego oraz przetrwały przewód tętniczy, co jest związane z wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedociśnieniem u matki. Amlodypina, przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u zwierząt doświadczalnych, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazywały negatywnego wpływu na płodność.
badanie przedkliniczne, bezylan, dysfagia, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl i amlodypina, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, obumarcie płodu, przetrwały przewód tętniczy, rakotwórczość, spermatyda, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 2,5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramlolan zawiera ramipryl oraz amlodypinę, dla których przeprowadzono obszerne badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania. Ramipryl wykazał brak ostrej toksyczności przy podawaniu doustnym u gryzoni i psów, natomiast w badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany elektrolitowe w osoczu, modyfikacje obrazu krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Dawki bezpieczne ustalono na poziomie 2,0 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8,0 mg/kg/dobę dla małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności, jednak podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc. samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Testy mutagenności nie potwierdziły działania genotoksycznego ramiprylu.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, działanie rakotwórcze, elektrolit osocza, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, mutagenność, obraz krwi, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ramipryl, Ramlolan, spermatyda, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar Duo 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Sumilar Duo, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl podawany doustnie w dawkach dobrze tolerowanych (2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp) nie wywołuje szkodliwych efektów. Jednak wysokie dawki ramiprylu (250 mg/kg mc./dobę) prowadziły do powiększenia aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co wskazuje na farmakodynamiczny wpływ na struktury nerkowe. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu może powodować nieodwracalne uszkodzenia nerek, co ma istotne implikacje dla bezpieczeństwa stosowania u dzieci. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, choć wysokie dawki (≥50 mg/kg mc./dobę) podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały trwałe uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał potencjału mutagennego w różnych testach genotoksyczności.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, FSH, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, masa ciała, nieodwracalne uszkodzenie nerek, opóźnienie porodu, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, przeżywalność młodych, ramipryl, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium Initio 3,5 mg + 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Co-Prestarium Initio, zawierającego peryndopryl i amlodypinę, wykazały dobry profil bezpieczeństwa zarówno preparatu złożonego, jak i poszczególnych substancji czynnych podawanych oddzielnie. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności doustnej u szczurów nie stwierdzono nowych ani nasilonych działań toksycznych. Peryndopryl wykazywał odwracalne uszkodzenia nerek w badaniach przewlekłych na szczurach i małpach, bez potencjału mutagennego i karcynogennego. Nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność, choć inhibitory ACE mogą opóźniać rozwój płodu, powodując uszkodzenia nerek i zwiększoną śmiertelność okołoporodową u gryzoni i królików. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w mg/kg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg (około 8-krotnie wyższe niż u ludzi w mg/m²) nie wpływały negatywnie na płodność szczurów.
działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mutagenność, peryndopryl i amlodypina, potencjał karcynogenny, śmiertelność okołoporodowa, spermatyda, substancja czynna, testosteron, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlozek 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że podawanie leku w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) powodowało istotne zaburzenia w przebiegu ciąży i porodu u szczurów i myszy, w tym opóźnienie daty porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszenie przeżywalności potomstwa. W badaniach dotyczących płodności samców szczurów, stosowanie amlodypiny do dawki 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie wyższej niż dawka dla ludzi przeliczona na mg/m²) nie wykazało negatywnego wpływu, jednak dłuższa ekspozycja (30 dni) na dawkę porównywalną do ludzkiej spowodowała zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu oraz obniżenie gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalne działanie na męski układ rozrodczy przy długotrwałym stosowaniu.
aberracja chromosomowa, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, badanie przedkliniczne, bezylan, dawka terapeutyczna, dojrzała spermatyda, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutacja punktowa, mutagenność, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, testosteron, układ rozrodczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 80 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Telam, zawierającego 80 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny, wykazały, że oba składniki charakteryzują się odrębnymi profilami toksyczności, co minimalizuje ryzyko nasilenia działań niepożądanych przy ich jednoczesnym stosowaniu. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach, przy dawkach 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, nie zaobserwowano synergistycznego działania toksycznego. Telmisartan wywoływał zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), zaburzenia czynności nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny) oraz hiperkaliemię, a także uszkodzenia błony śluzowej żołądka i zmiany w aparacie przykłębuszkowym nerek, które można było złagodzić suplementacją soli. Nie stwierdzono działania teratogennego, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków. Amlodypina, przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną u ludzi (10 mg/dobę), powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki terapeutyczne nie wykazywały istotnych efektów niepożądanych.
aktywność reninowa osocza, amlodypiny bezylan, amlodypiny maleinian, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hiperkaliemia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, nadżerka, parametry czerwonokrwinkowe, telmisartan i amlodypina, testosteron, toksyczność podprzewlekła, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 10 mg + 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, nie był poddany odrębnym badaniom przedklinicznym, jednak dostępne dane dotyczące poszczególnych substancji czynnych wskazują na różnorodne profile bezpieczeństwa. Atorwastatyna nie wykazuje wpływu na płodność ani działania teratogennego u zwierząt doświadczalnych, choć przy toksycznych dawkach obserwowano toksyczność dla płodu, opóźniony rozwój potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową. Substancja przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są zbliżone do tych w mleku, jednak brak jest danych dotyczących przenikania do mleka ludzkiego. Peryndopryl, jako inhibitor ACE, nie wykazuje działania embriotoksycznego ani teratogennego, ale może powodować typowe dla tej grupy leków działania niepożądane u płodu, takie jak opóźnienie rozwoju, wady nerek oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, a także wpływała na parametry płodności samców szczurów, w tym obniżenie stężenia FSH i testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia.
amlodypina, atorwastatyna, badanie mutagenności, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, opóźnienie porodu, peryndopryl, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, śmiertelność okołoporodowa, spermatyda, testosteron, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triplixam 10 mg + 2,5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Triplixam, zawierającego peryndopryl, indapamid i amlodypinę, wykazały, że każdy ze składników oraz ich kombinacja charakteryzują się akceptowalnym profilem toksyczności. Peryndopryl wykazywał odwracalne uszkodzenia nerek u zwierząt przy dawkach przewyższających terapeutyczne, bez działania mutagennego, rakotwórczego czy embriotoksycznego, choć inhibitory ACE mogą opóźniać rozwój płodu i powodować wady wrodzone przy wysokich dawkach. Indapamid w dawkach od 40 do 8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne wywoływał nasilenie działania moczopędnego i objawy toksyczności związane z farmakologią leku, bez mutagenności, rakotwórczości czy wpływu na płodność. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę 10 mg/dobę, powodowała opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg m.c./dobę nie wpływały na płodność szczurów. Długoterminowe badania rakotwórczości amlodypiny nie wykazały działania kancerogennego.
amlodypina, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie genotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mutagenność, peryndopryl, płodność, rozkurcz naczyń obwodowych, śmiertelność okołoporodowa, spermatyda, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 8 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne kandesartanu cyleksetylu wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności przy dawkach klinicznie istotnych, jednak duże dawki indukowały zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co może wynikać z obniżenia ciśnienia tętniczego i zmienionego przepływu nerkowego. Zaobserwowano także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, uznany za efekt farmakologiczny bez klinicznego znaczenia w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazywał toksyczność płodową w zaawansowanej ciąży, jednak nie wykazał działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę (10 mg/dobę) powodowała zaburzenia rozrodu, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Nie stwierdzono wpływu amlodypiny na płodność przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²).
aktywność klastogenna, aparat przykłębuszkowy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórka Sertoliego, kreatynina w osoczu, naciek bazofilów, obniżanie ciśnienia tętniczego, opóźnienie porodu, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał genotoksyczny, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 10 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne efekty toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dawki u ludzi. Amlodypina podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych (w mg/kg) indukowała zaburzenia rozrodcze u szczurów i myszy, takie jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie wyższych w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak w innych badaniach odnotowano zmniejszenie stężenia hormonów płciowych i parametrów nasienia. Dwuletnie badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (1-2-krotnie wyższych w mg/m²). Badania mutagenności nie potwierdziły działania genotoksycznego amlodypiny.
amlodypina z walsartanem, aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, małpy szerokonose, małżowina uszna, mocznik we krwi, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, parametry hematologiczne, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, Wamlox