wydalanie glukozy
Wydalanie glukozy, zwane glikozurią, to zjawisko występujące, gdy stężenie glukozy we krwi przekracza tzw. próg nerkowy (zazwyczaj około 180 mg/dl), co powoduje, że glukoza nie może być w pełni reabsorbowana przez kanaliki nerkowe i pojawia się w moczu. W warunkach fizjologicznych glukoza jest całkowicie wchłaniana zwrotnie w kanalikach proksymalnych nerki, dzięki czemu nie występuje w moczu ostatecznym.
Glikozuria najczęściej towarzyszy cukrzycy (typu 1 i 2) oraz cukrzycy ciężarnych, gdy występuje hiperglikemia. Może być również spowodowana obniżonym progiem nerkowym dla glukozy, co występuje w rzadkiej wrodzonej przypadłości zwanej glikozurią nerkową (renal glycosuria). Wydalanie glukozy z moczem może towarzyszyć także innym stanom patologicznym, takim jak uszkodzenie kanalików nerkowych, zespół Fanconiego czy stosowanie niektórych leków, np. inhibitorów SGLT-2.
Diagnostyka wydalania glukozy z moczem opiera się na badaniach laboratoryjnych, takich jak analiza ogólna moczu, gdzie obecność glukozy można wykryć za pomocą testów paskowych. Ilościowe oznaczenie glukozy w moczu dobowym pozwala określić nasilenie glikozurii. W praktyce klinicznej oznaczenie glukozy w moczu zostało w dużej mierze zastąpione przez pomiar glikemii oraz hemoglobiny glikowanej (HbA1c), które dostarczają dokładniejszych informacji o kontroli metabolicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Empelic 25 mg
Empagliflozyna została poddana szerokim badaniom przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących lek Empelic. W długoterminowych testach toksyczności na gryzoniach i psach objawy toksyczne pojawiały się przy ekspozycji ≥10-krotnej względem klinicznej dawki 25 mg, obejmując zmniejszenie masy ciała, glukozurię, wielomocz oraz mineralizację nerek i tkanek miękkich. Zmiany mikroskopowe w nerkach, takie jak poszerzenie kanalików i mineralizacja, obserwowano przy ekspozycji około 4-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, a badania kancerogenne u szczurów i myszy wykazały brak istotnego ryzyka nowotworowego u samic nawet przy dawkach do 700 mg/kg mc./dobę (72-krotność ekspozycji klinicznej), natomiast u samców zaobserwowano zmiany proliferacyjne i nowotwory jąder lub nerek przy dawkach ≥300 mg/kg mc./dobę, co prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi ze względu na specyficzne mechanizmy gatunkowe.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenne, badanie toksyczności, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, empagliflozyna, glukoneogeneza, glukozuria, miedniczka nerkowa, mineralizacja nerek, nowotwór z komórek śródmiąższowych, organogeneza, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowy, test farmakologiczny, toksyczność pourodzeniowa, utrata zarodka, wielomocz, wydalanie glukozy, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Empelic 10 mg
Przedkliniczne badania empagliflozyny wykazały brak genotoksyczności oraz brak działania teratogennego przy ekspozycjach przekraczających wielokrotnie dawki kliniczne. Długoterminowa toksyczność u gryzoni i psów ujawniła objawy związane z farmakologicznym mechanizmem leku, takie jak glukozuria, wielomocz, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zmniejszenie masy ciała i mineralizacja tkanek nerkowych przy dawkach ≥10-krotności klinicznej. Histopatologicznie obserwowano poszerzenie kanalików nerkowych i mineralizację przy ekspozycji około 4-krotnie wyższej niż przy dawce 25 mg. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani wczesny rozwój zarodkowy, a jedynie przy toksycznych dla matki dawkach u królików odnotowano wygięcie kości kończyn i zwiększoną utratę zarodków.
deformacja kości, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja kliniczna, empagliflozyna, genotoksyczność, glukoneogeneza, glukozuria, kanaliki nerkowe, komórki śródmiąższowe jąder, miedniczki nerkowe, mineralizacja nerek, nowotwór nerki, odwodnienie, poszerzenie kanalików nerkowych, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, stężenie glukozy w surowicy, toksyczność pourodzeniowa, wydalanie glukozy, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiany naczyniowe