nieprawidłowa postawa ciała
Nieprawidłowa postawa ciała to zaburzenie biomechaniki układu mięśniowo-szkieletowego, charakteryzujące się odchyleniem od fizjologicznego ustawienia segmentów ciała. Najczęstsze nieprawidłowości to: kifoza (wzmożona krzywizna piersiowa kręgosłupa), lordoza (pogłębienie lordozy lędźwiowej), skolioza (boczne skrzywienie kręgosłupa), plecy płaskie, oraz zaburzenia osi kończyn dolnych.
Etiologia jest najczęściej wieloczynnikowa, obejmując predyspozycje genetyczne, nawyki posturalne, brak aktywności fizycznej, otyłość, osłabienie mięśni posturalnych, długotrwałe przebywanie w nieprawidłowych pozycjach, urazy oraz choroby układu mięśniowo-szkieletowego. Szczególne znaczenie ma okres wzrostu, zwłaszcza skoki wzrostowe, gdy układ mięśniowo-szkieletowy jest szczególnie podatny na deformacje.
Diagnostyka obejmuje badanie podmiotowe i przedmiotowe, ocenę postawy (test Adamsa, pomiary kątów rotacji tułowia), badania obrazowe (RTG, badanie fotogrametryczne). Leczenie zależy od typu zaburzenia, wieku pacjenta i stopnia zaawansowania. Obejmuje fizjoterapię, ćwiczenia korekcyjne, naukę prawidłowych wzorców postawy, a w cięższych przypadkach leczenie ortopedyczne z zastosowaniem gorsetów lub interwencji chirurgicznej.
Nieprawidłowa postawa ciała może prowadzić do dolegliwości bólowych, zaburzeń ruchomości, dyskopatii, zmian zwyrodnieniowych stawów, a także wtórnych zaburzeń w obrębie narządów klatki piersiowej i jamy brzusznej. Profilaktyka obejmuje edukację, aktywność fizyczną, ergonomię stanowiska pracy i nauki oraz regularne badania przesiewowe, szczególnie u dzieci i młodzieży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ansifora 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotność ekspozycji klinicznej, podczas gdy przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano efektów toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy narażeniu >67x, jednak w 14-tygodniowym badaniu przy 58-krotnym narażeniu nie wykazano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym narażeniu pojawiły się przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, ślinienie się) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono neurotoksyczności. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a karcynogenność była negatywna u myszy; u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy narażeniu >58x, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością i nie uznano za istotne dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, badanie płodności, drżenie, dyspnea, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, nadmierne ślinienie, nieprawidłowa postawa ciała, nieprawidłowość siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, toksyczne działanie, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerwów, wymioty, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metformax SR Combi 50 mg + 500 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Metformax SR Combi, zawierającego sytagliptynę i metforminę, wykazały brak dodatkowej toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu obu substancji. W badaniach na psach, przy narażeniu do około 6-krotnie (sytagliptyna) i 2,5-krotnie (metformina) przekraczającym ekspozycję kliniczną u ludzi, nie zaobserwowano efektów toksycznych (NOEL). Sytagliptyna wykazywała hepatotoksyczność i nefrotoksyczność u gryzoni przy ekspozycji >58-krotnie wyższej niż u ludzi, a także przemijające objawy neurologiczne u psów przy dawkach >23-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. W badaniach karcynogenności u szczurów stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby przy dawkach >58-krotnie wyższych niż kliniczne, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym. Nie zaobserwowano genotoksyczności sytagliptyny, a wpływ na rozrodczość był minimalny, z niewielkim wzrostem zniekształceń żeber u płodów szczurów przy dawkach >29-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Sytagliptyna przenika do mleka karmiących samic szczurów (wskaźnik mleko/osocze 4:1), co może mieć znaczenie kliniczne.
ataksja, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hepatotoksyczność, nadmierne ślinienie, narażenie na substancję, nieprawidłowa postawa ciała, nieprawidłowości siekaczy, poziom bez obserwowanego efektu, przenikanie leku do mleka, rak wątroby, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczny wpływ na rozród, wady wrodzone żeber, wymioty pieniste, zaburzenia płodności, zaburzenia układu oddechowego, zwyrodnienie mięśni