taniny

Taniny (garbniki) to złożone związki organiczne z grupy polifenoli, występujące naturalnie w wielu roślinach. W medycynie taniny są cenione za swoje właściwości ściągające, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne, co znajduje zastosowanie w leczeniu różnych schorzeń skórnych, stanów zapalnych błon śluzowych oraz w hamowaniu drobnych krwawień.

Mechanizm działania tanin polega na wiązaniu się z białkami, co prowadzi do koagulacji protein na powierzchni tkanek, tworząc warstwę ochronną. Ta właściwość jest wykorzystywana w leczeniu oparzeń, otarć i innych uszkodzeń skóry. Taniny wykazują również działanie przeciwbiegunkowe poprzez zmniejszanie wydzielania śluzu w przewodzie pokarmowym i hamowanie rozwoju patogenów.

W praktyce klinicznej preparaty zawierające taniny stosuje się zewnętrznie w dermatologii przy leczeniu odleżyn, odmrożeń i stanów zapalnych skóry. Doustnie znajdują zastosowanie w terapii biegunek, stanów zapalnych jamy ustnej i gardła. Należy jednak pamiętać, że długotrwałe stosowanie wysokich dawek tanin może prowadzić do zaburzeń wchłaniania niektórych składników odżywczych, w tym żelaza, przez co wymaga ostrożności w określonych grupach pacjentów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Skład i postać leku – Kora Dębu –

Produkt leczniczy KORA DĘBU występuje w postaci ziół do zaparzania, gdzie 1 gram produktu zawiera 1 gram kory dębu pochodzącej z gatunków Quercus robur L., Quercus petraea (Matt.) Liebl. oraz Quercus pubescens Willd. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych, co gwarantuje czystość surowca roślinnego. Forma farmaceutyczna umożliwia efektywną ekstrakcję aktywnych składników, głównie tanin, które odpowiadają za działanie lecznicze produktu. Kora dębu jest pakowana w torebki z folii polipropylenowej, co zapewnia ochronę przed czynnikami zewnętrznymi i zachowanie jakości surowca.
dąb bezszypułkowy, dąb omszony, dąb szypułkowy, działanie lecznicze, ekstrakcja składników aktywnych, kora dębu, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, skuteczność terapeutyczna, substancja pomocnicza, surowiec roślinny, taniny, właściwość lecznicza, wyciąg wodny, zioła do zaparzania
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z sosny zwyczajnej – Wskazania do stosowania

Wyciąg z pędów sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris L.) stanowi aktywny składnik preparatu Dexapini, stosowanego w leczeniu suchego, nieproduktywnego kaszlu towarzyszącego stanom zapalnym górnych dróg oddechowych, takim jak przeziębienie, grypa czy zapalenie gardła. W 5 ml syropu zawarte jest 426 mg wyciągu sosny, 6,5 mg dekstrometorfanu bromowodorku oraz 65 mg nalewki z owocu kopru włoskiego, co zapewnia synergistyczne działanie przeciwkaszlowe, przeciwzapalne i łagodzące podrażnienia błon śluzowych. Preparat zawiera do 7% (m/v) etanolu oraz 4 g sacharozy na 5 ml, co wymaga uwzględnienia przy kwalifikacji pacjentów, zwłaszcza z cukrzycą, chorobami wątroby, czy u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
dekstrometorfan, działanie przeciwkaszlowe, działanie wykrztuśne, flawonoidy, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja wirusowa, kaszel nieproduktywny, krwioplucie, nalewka z kopru włoskiego, objawy grypopodobne, olejki eteryczne, podrażnienie błony śluzowej, przeziębienie, schorzenia układu oddechowego, sosna zwyczajna, suchy kaszel, taniny, wyciąg z sosny zwyczajnej, zapalenie gardła, zapalenie górnych dróg oddechowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Vitaminum B1 Richter 25 mg

Stosowanie preparatu Vitaminum B1 Richter (25 mg tiamina, tabletki) wymaga uwzględnienia istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, które mogą wpływać na biodostępność i skuteczność terapii. Leki zobojętniające sok żołądkowy (np. wodorotlenek magnezu, wodorotlenek glinu) zmieniają pH żołądka, co prowadzi do zmniejszonego wchłaniania tiaminy; zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem a przyjęciem witaminy B1. Spożycie alkoholu etylowego znacząco obniża wchłanianie tiaminy i jednocześnie zwiększa jej zapotrzebowanie metaboliczne, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobą alkoholową, u których należy rozważyć podawanie wyższych dawek tiaminy oraz zdecydowanie zalecać abstynencję. Ponadto, taniny zawarte w czarnej herbacie mogą tworzyć kompleksy z tiaminą, ograniczając jej absorpcję; rekomendowany jest co najmniej 2-godzinny odstęp czasowy między spożyciem herbaty a przyjęciem preparatu.
alkohol etylowy, alkoholowa choroba wątroby, dysfagia, encefalopatia Wernickego, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leki zobojętniające sok żołądkowy, niedobór tiaminy, taniny, tiamina chlorowodorek, transketolaza, wchłanianie tiaminy, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zespół Korsakowa
Leksykon substancji czynnych
Dąb omszony – Wskazania do stosowania

Dąb omszony (Quercus pubescens Willd.) jest źródłem kory wykorzystywanej w preparatach leczniczych ze względu na wysoką zawartość garbników, które wykazują działanie ściągające, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne. Kora ta znajduje zastosowanie przede wszystkim w objawowym leczeniu łagodnych biegunek, gdzie jej taniny zmniejszają wydzielanie płynów w jelitach, redukując częstotliwość wypróżnień. Preparaty z kory dębu omszonego, takie jak odwar doustny, powinny być stosowane wyłącznie po wykluczeniu ciężkich zakażeń przewodu pokarmowego i innych poważnych przyczyn biegunki. Zaleca się ich stosowanie jako uzupełnienie podstawowego leczenia przeciwbiegunkowego oraz odpowiedniego nawodnienia organizmu. W przypadku utrzymywania się objawów dłużej niż 3-4 dni konieczna jest konsultacja lekarska.
afty, błona śluzowa jamy ustnej, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba hemoroidalna, dąb bezszypułkowy, dąb omszony, dąb szypułkowy, dolegliwości hemoroidalne, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, łagodna biegunka, nowotwór odbytu, odbytnica, odwar z kory dębu, przymoczki, stan zapalny skóry, taniny, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mucosit –

Preparat Mucosit w formie żelu do stosowania na dziąsła to lek o wielokierunkowym działaniu terapeutycznym, nieprzypisany do konkretnej grupy farmakoterapeutycznej ani kodu ATC ze względu na złożony skład i szerokie spektrum efektów. Jego farmakodynamika obejmuje działanie ściągające, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, miejscowo znieczulające oraz przyspieszające ziarninowanie i gojenie ran. Skład preparatu opiera się na synergistycznym działaniu wyciągu gęstego (10 g/100 g) z kompozycji roślinnej, zawierającego m.in. koszyczek rumianku (2,0 części), nagietka (0,5 części), liść podbiału (1,4 części), korę dębu (3,0 części), liść szałwii (2,0 części) i ziele tymianku (1,0 część), a także alantoinę (0,1 g/100 g), olejek rumiankowy (0,3 g/100 g) i olejek miętowy (0,3 g/100 g). Ekstrakcja składników roślinnych odbywa się w mieszaninie metanolu 90% (v/v) i wody, co pozwala na uzyskanie pełnego profilu związków biologicznie czynnych.
alantoina, błona śluzowa jamy ustnej, dolegliwość bólowa, działanie keratolityczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, gojenie ran, kora dębu, koszyczek nagietka, koszyczek rumianku, liść podbiału, liść szałwii, olejek miętowy, olejek rumiankowy, proces regeneracyjny, regeneracja nabłonka, taniny, wyciąg gęsty, zapalenie dziąseł, ziarninowanie, ziele tymianku, znieczulenie miejscowe, związki flawonoidowe
Leksykon substancji czynnych
Tiamina – Interakcje

Tiamina (witamina B1) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami oraz substancjami, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm i skuteczność terapeutyczną. Kluczowe interakcje obejmują dezaktywację tiaminy przez 5-fluorouracyl (poprzez kompetycyjne hamowanie fosforylacji tiaminy), rozpad tiaminy w obecności siarczynów w roztworach infuzyjnych, zmniejszone wchłanianie tiaminy pod wpływem leków zobojętniających sok żołądkowy oraz czarnej herbaty, a także zwiększone wydalanie tiaminy z moczem podczas długotrwałego stosowania diuretyków pętlowych (np. furosemidu). Alkohol znacząco obniża biodostępność tiaminy poprzez zmniejszenie jej wchłaniania, hamowanie transportu komórkowego, zwiększenie metabolizmu w wątrobie oraz obniżenie aktywności enzymów zależnych od tiaminy, co klinicznie manifestuje się ryzykiem encefalopatii Wernickego i psychozy Korsakowa. Wartości kliniczne tych interakcji są wysokie, co wymaga m.in. zwiększenia dawek tiaminy i monitorowania objawów niedoboru, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłym alkoholizmem, poddawanych chemioterapii 5-fluorouracylem oraz leczonych diuretykami pętlowymi.
5-fluorouracyl, antagonista pirydoksyny, biodostępność, choroba wątroby, cyjanokobalamina, cykloseryna, D-penicylamina, dezaktywacja tiaminy, diuretyk pętlowy, doustny środek antykoncepcyjny, dystrybucja tiaminy, encefalopatia Wernickego, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hydralazyna, induktor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metabolizm tiaminy, niedobór tiaminy, psychoza Korsakowa, siarczyny, taniny, tiamina, wchłanianie tiaminy, witamina B6, zespół odstawienia alkoholu
Leksykon substancji czynnych
Dąb – Interakcje

Dąb (Quercus spp.) wykazuje działanie ściągające, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne dzięki wysokiej zawartości garbników (tanin), które mogą tworzyć kompleksy z białkami, alkaloidami i jonami metali, wpływając na ich biodostępność. Szczególnie istotne są interakcje z lekami alkaloidowymi (np. atropina, skopolamina, ergotamina, morfina, kodeina) oraz innymi lekami o charakterze zasadowym (np. niektóre antybiotyki), gdzie dochodzi do zmniejszenia lub całkowitego zablokowania ich wchłaniania. Preparaty takie jak Dentosept (zawartość etanolu 60-70% V/V) i Imupret N (do 19,5% V/V etanolu) zawierają etanol jako rozpuszczalnik, co dodatkowo może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz podrażniać błonę śluzową przewodu pokarmowego, zwłaszcza przy jednoczesnym spożyciu alkoholu.
W praktyce klinicznej zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem preparatów zawierających korę dębu a lekami alkaloidowymi lub zasadowymi oraz monitorowanie efektu terapeutycznego leków potencjalnie wchodzących w interakcje. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby, przyjmujących leki metabolizowane w wątrobie (np. warfaryna, statyny), u osób z uzależnieniem od alkoholu, kobiet w ciąży i karmiących oraz u pacjentów leczonych lekami działającymi na OUN (benzodiazepiny, opioidy). Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące interakcji preparatów Dentosept i Imupret N, decyzje terapeutyczne powinny opierać się na znanych mechanizmach farmakologicznych garbników i potencjalnych interakcjach, aby minimalizować ryzyko obniżenia skuteczności terapii i działań niepożądanych.
alkaloidy, alkaloidy belladonny, alkaloidy opium, alkaloidy sporyszu, benzodiazepina, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba wątroby, Dentosept, działanie depresyjne na OUN, działanie drażniące, działanie przeciwbakteryjne, działanie ściągające, efekt sedatywny, garbniki, Imupret N, indeks terapeutyczny, jony metali, kora dębu, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, preparat żelaza, statyna, taniny, uzależnienie od alkoholu, warfaryna, właściwości ściągające
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z kory dębu – Interakcje

Wyciąg płynny z kory dębu (Quercus spp.), stosowany miejscowo w preparatach takich jak Dentosept A, zawiera taniny o właściwościach ściągających i przeciwzapalnych. Pomimo braku dedykowanych badań klinicznych dotyczących interakcji, taniny mogą teoretycznie tworzyć kompleksy z antybiotykami aminoglikozydowymi (np. gentamycyna, amikacyna), tetracyklinami (np. doksycyklina) oraz makrolidami (np. erytromycyna), co może obniżać ich biodostępność. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego między aplikacjami (min. 1-2 godziny). Ponadto, wyciąg może potencjalnie zmniejszać wchłanianie preparatów zawierających żelazo, wapń i magnez przy stosowaniu doustnym (zalecany odstęp min. 2 godziny). W przypadku leków przeciwgrzybiczych stosowanych miejscowo (nystatyna, mikonazol) wskazane jest zachowanie co najmniej 30-minutowego odstępu, aby uniknąć zmniejszenia przenikalności przez błonę śluzową. Ryzyko istotnych interakcji ogólnoustrojowych jest niskie ze względu na ograniczoną absorpcję systemową przy stosowaniu miejscowym.
alkaloidy, amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, benzokaina, diklofenak, doksycyklina, działanie immunomodulujące, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, erytromycyna, gentamycyna, ibuprofen, interakcja ogólnoustrojowa, kora kruszyny, kora wierzby, lek immunosupresyjny, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwgrzybiczy miejscowy, lidokaina, makrolid, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nystatyna, preparat żelaza, substancja ściągająca, taniny, tetracyklina, tworzenie kompleksów, wyciąg z kory dębu
Leksykon leków
Interakcje leku – Ferrum Lek 100 mg Fe3+

Produkt leczniczy Ferrum Lek, zawierający kompleks wodorotlenku żelaza(III) z polimaltozą, charakteryzuje się minimalnym ryzykiem interakcji farmakologicznych i farmaceutycznych w porównaniu do tradycyjnych soli żelaza. Kompleks ten wykazuje ograniczoną tendencję do tworzenia nierozpuszczalnych kompleksów z substancjami pokarmowymi takimi jak fityniany, szczawiany, taniny, witaminy A, D3, E oraz produkty sojowe, co przekłada się na stabilne wchłanianie żelaza. Ponadto, Ferrum Lek nie wpływa na wynik testu na krew utajoną, co eliminuje konieczność przerwania terapii przed wykonaniem tego badania diagnostycznego. Interakcje z lekami takimi jak tetracykliny czy leki zobojętniające sok żołądkowy są rzadkie i o niskim poziomie istotności klinicznej, co pozwala na ich jednoczesne stosowanie z zachowaniem ostrożności.
choroba wątroby, doustny preparat żelaza, Ferrum Lek, fityniany, interakcja diagnostyczna, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcje lekowe, kompleks wodorotlenku żelaza z polimaltozą, leki zobojętniające sok żołądkowy, metabolizm żelaza, pozajelitowy preparat żelaza, preparat żelaza, przedawkowanie żelaza, sól żelaza, suplementacja żelaza, szczawiany, taniny, test na krew utajoną, tetracykliny, wchłanianie żelaza, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, zaburzenie wchłaniania
Leksykon substancji czynnych
Mniszek lekarski – Interakcje

Mniszek lekarski (Taraxacum officinale) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, co ma znaczenie kliniczne w terapii pacjentów. Garbniki zawarte w mniszku mogą tworzyć nieabsorbowalne kompleksy z preparatami żelaza, obniżając ich biodostępność, dlatego zaleca się rozdzielenie podawania o minimum 2 godziny. Przewlekłe stosowanie preparatów z mniszkiem, zwłaszcza w połączeniu z kruszyną, może indukować hipokaliemię, co nasila działanie glikozydów nasercowych i leków przeciwarytmicznych, a także może być potęgowane przez leki moczopędne, sterydy kory nadnerczy i korzeń lukrecji – w tych przypadkach konieczne jest monitorowanie poziomu elektrolitów i kontrola EKG. Preparaty złożone zawierające mniszek i korę dębu mogą zmniejszać wchłanianie alkaloidów i leków zasadowych, natomiast połączenie mniszka z dziurawcem (np. Hepatosan fix) wiąże się z wysokim ryzykiem osłabienia działania leków przeciwcukrzycowych, przeciwwirusowych, doustnych środków antykoncepcyjnych, cyklosporyny, warfaryny, teofiliny i digoksyny oraz ryzykiem zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny.*
Interakcje mniszka lekarskiego z alkoholem są słabo udokumentowane, jednak preparaty płynne często zawierają etanol jako rozpuszczalnik, co może mieć znaczenie u pacjentów z chorobami wątroby, uzależnionych od alkoholu lub stosujących leki wchodzące w interakcje z alkoholem. Mniszek, wykazując działanie żółciopędne i moczopędne, może teoretycznie nasilać metabolizm etanolu oraz efekt diuretyczny alkoholu, zwiększając ryzyko odwodnienia. W praktyce klinicznej zaleca się szczegółowy wywiad lekowy przed wprowadzeniem preparatów z mniszkiem, rozdzielenie czasowe podawania z preparatami żelaza (minimum 2 godziny), monitorowanie elektrolitów u pacjentów stosujących leki moczopędne, glikozydy lub sterydy oraz unikanie łączenia preparatów zawierających mniszek i dziurawiec z lekami wymienionymi powyżej. Pacjentów należy również poinformować o obecności alkoholu w niektórych preparatach i potencjalnych konsekwencjach klinicznych.*
alkaloid, badanie EKG, cyklosporyna, digoksyna, dysfagia, działanie diuretyczne, działanie moczopędne, działanie żółciopędne, dziurawiec, garbniki, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja z alkoholem, jony metali, kompleks nieabsorbowalny, kora dębu, korzeń lukrecji, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, metabolizm alkoholu, mniszek lekarski, preparat homeopatyczny, preparat żelaza, preparat ziołowy, środek antykoncepcyjny, steryd kory nadnerczy, suplementacja potasu, taniny, teofilina, warfaryna, właściwości żółciopędne, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Dąb szypułkowy – Właściwości farmakodynamiczne

Kora dębu (Quercus robur L., Q. petraea, Q. pubescens) zawiera do 20% garbników, głównie tanin, które odpowiadają za jej wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne. Mechanizm działania obejmuje wiązanie się garbników z białkami powierzchniowymi tkanek, co prowadzi do efektów ściągających (zmniejszenie przepuszczalności naczyń i tworzenie warstwy ochronnej na błonach śluzowych), przeciwzapalnych (hamowanie mediatorów stanu zapalnego i enzymów prozapalnych, w tym blokadę kaskady kwasu arachidonowego i NF-κB), przeciwbakteryjnych (denaturacja białek bakteryjnych, zaburzenie integralności błon komórkowych, chelatowanie jonów metali) oraz antyoksydacyjnych (neutralizacja wolnych rodników ROS i RNS). Preparaty z kory dębu, dostępne jako zioła do zaparzania (1 g produktu zawiera 1 g kory), wykazują działanie obkurczające naczynia i przeciwkrwotoczne, co wspiera regenerację uszkodzonych tkanek.
aktywność przeciwbakteryjna, bakterie Gram-ujemne, Candida, czynnik NF-κB, dermatoza, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwkrwotoczne, działanie przeciwutleniające, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, działanie synergistyczne, Escherichia coli, fitoterapeutyk, garbniki, kora dębu, kwas arachidonowy, kwasy fenolowe, leukotrieny, MRSA, polifenole, prostaglandyny, Pseudomonas aeruginosa, reaktywne formy tlenu, Staphylococcus aureus, Streptococcus, taniny
Leksykon substancji czynnych
Dąb szypułkowy – Przedawkowanie

Dotychczas nie odnotowano udokumentowanych przypadków przedawkowania preparatów leczniczych zawierających korę dębu szypułkowego (Quercus robur L.) oraz innych gatunków dębu (Q. petraea, Q. pubescens). Pomimo braku danych klinicznych dotyczących dawek toksycznych, zaleca się ostrożność przy stosowaniu dawek przekraczających zalecane, zwłaszcza preparatów takich jak Kora dębu 1 g/g, zioła do zaparzania. Wysoka zawartość garbników w korze dębu może potencjalnie wywołać działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia czy podrażnienie błony śluzowej. W przypadku wystąpienia niepokojących objawów po zastosowaniu dawki większej niż zalecana, pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
ból brzucha, dąb szypułkowy, działanie ściągające, funkcje przewodu pokarmowego, garbniki, leczenie objawowe, nudności, objawy kliniczne, podrażnienie błony śluzowej, przedawkowanie, taniny, wymioty, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, związki garbnikowe
Leksykon substancji czynnych
Liść orzecha włoskiego – Interakcje

Liść orzecha włoskiego (Juglandis folium) stosowany jako surowiec zielarski nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakologicznych z innymi lekami ani alkoholem, co potwierdzają dostępne dane kliniczne i literaturowe. Pomimo braku potwierdzonych przypadków, istnieje teoretyczna możliwość wpływu na procesy krzepnięcia (ze względu na zawartość tanin), działanie hipoglikemizujące, ciśnienie tętnicze oraz funkcję nerek, zwłaszcza w kontekście leków przeciwzakrzepowych, hipoglikemizujących, przeciwnadciśnieniowych oraz wpływających na funkcję nerek. Poziom istotności klinicznej tych potencjalnych interakcji pozostaje nieokreślony, a zalecenia obejmują rutynowe monitorowanie parametrów krzepnięcia, poziomu glukozy, ciśnienia tętniczego oraz funkcji nerek u pacjentów stosujących liść orzecha włoskiego równocześnie z wymienionymi grupami leków.
charakterystyka produktu leczniczego, choroba przewlekła, ciśnienie tętnicze, działanie hipoglikemizujące, funkcja nerek, Juglandis folium, lek hipoglikemizujący, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, liść orzecha włoskiego, metabolizm składników czynnych, parametr krzepnięcia, poziom glukozy, praktyka kliniczna, proces krzepnięcia, produkt zielarski, surowiec zielarski, taniny, wąski indeks terapeutyczny, właściwość farmakologiczna, właściwość moczopędna, zioła do zaparzania
Leksykon substancji czynnych
Dąb szypułkowy – Działania niepożądane

Dąb szypułkowy (Quercus robur L.) oraz pokrewne gatunki (Q. petraea, Q. pubescens) są składnikami preparatu leczniczego Kora dębu (1 g/g, zioła do zaparzania). Monitorowanie bezpieczeństwa wykazało, że głównym działaniem niepożądanym są reakcje alergiczne o nieznanej częstości występowania. Objawy te obejmują zmiany skórne (wysypka, świąd, pokrzywka), dolegliwości ze strony układu oddechowego (duszność, skurcz oskrzeli), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz w rzadkich przypadkach reakcje anafilaktyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią nadwrażliwości na rośliny bogate w taniny, które są głównym składnikiem aktywnym kory dębu.
adrenalina, dąb bezszypułkowy, dąb omszony, dąb szypułkowy, farmakovigilance, kora dębu, kortykosteroid, leczenie objawowe, lek przeciwhistaminowy, manifestacja systemowa, monitorowanie działań niepożądanych, objawy oddechowe, objawy żołądkowo-jelitowe, personel medyczny, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, taniny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany skórne