wielokrotne podanie
Wielokrotne podanie (ang. multiple dosing) to schemat dawkowania leku, w którym pacjent przyjmuje lek regularnie w określonych odstępach czasu. Jest to standardowa praktyka w farmakoterapii chorób przewlekłych oraz w sytuacjach, gdy utrzymanie stałego stężenia leku w organizmie jest kluczowe dla skuteczności terapii.
Przy wielokrotnym podawaniu leku dochodzi do kumulacji substancji czynnej w organizmie, aż do osiągnięcia stanu stacjonarnego (ang. steady state), w którym ilość leku przyjmowanego równoważy się z ilością leku eliminowanego. Stan ten zazwyczaj zostaje osiągnięty po upływie 4-5 okresów półtrwania danego leku. Znajomość parametrów farmakokinetycznych, takich jak biodostępność, objętość dystrybucji i klirens, pozwala na optymalne zaplanowanie schematu dawkowania.
Wielokrotne podanie wymaga szczególnej uwagi w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie zbyt wysokie stężenie może prowadzić do działań toksycznych, a zbyt niskie – do nieskuteczności terapii. Monitoring stężenia leku w surowicy (TDM – Therapeutic Drug Monitoring) może być niezbędny przy lekach o dużej zmienności farmakokinetycznej, takich jak niektóre leki przeciwpadaczkowe, immunosupresyjne czy antybiotyki aminoglikozydowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dafnegin 10 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cyklopiroksu z olaminą, substancji czynnej kremu dopochwowego Dafnegin o stężeniu 10 mg/g, wykazały niski profil toksyczności. W badaniach toksyczności ostrej wartość LD50 po podaniu doustnym u myszy i szczurów przekraczała 2 g/kg masy ciała, a dawki do 30 mg/kg były dobrze tolerowane. Po aplikacji dopochwowej nie stwierdzono toksyczności przy dawce jednorazowej 16 mg/kg oraz przy wielokrotnym podaniu 12,5 mg/kg przez 3 miesiące. Badania reprodukcji i rozwoju płodu u szczurów i królików nie wykazały działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność i zachowania rozrodcze. Testy mutagenności nie potwierdziły potencjału genotoksycznego substancji czynnej.
aplikacja dopochwowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, cyklopiroks z olaminą, dawka jednorazowa, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, krem dopochwowy, LD50, model zwierzęcy, podanie dopochwowe, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil toksykologiczny, toksyczność ostra, układ krążenia, układ oddechowy, wielokrotne podanie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rabipur nie mniej niż 2,5 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Flury LEP (inaktywowany); 1 dawka (1 ml)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa szczepionki Rabipur, zawierającej inaktywowany wirus wścieklizny szczepu Flury LEP, wykazały brak toksyczności ostrej i przewlekłej po jednokrotnym i wielokrotnym podaniu. Nie zaobserwowano nieoczekiwanych reakcji ani toksycznego wpływu na narządy wewnętrzne, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa preparatu. Testy miejscowej tolerancji nie wykazały nasilonych reakcji w miejscu podania, takich jak zaczerwienienie, obrzęk czy ból, co wskazuje na dobrą tolerancję szczepionki. W badaniach nie oceniano genotoksyczności, rakotwórczości ani wpływu na reprodukcję, co jest zgodne z obowiązującymi wytycznymi regulacyjnymi dla inaktywowanych szczepionek wirusowych, ze względu na niskie ryzyko takich efektów biologicznych.
albumina jaja kurzego, albumina osoczowa, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, inaktywowana szczepionka wirusowa, inaktywowany wirus wścieklizny, komórki zarodków kurzych, rakotwórczość, reakcja alergiczna, reakcje miejscowe, szczepionka Rabipur, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wielokrotne podanie, wścieklizna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relenza 5 mg/dawkę
Zanamiwir, substancja czynna leku Relenza (5 mg/dawkę proszek do inhalacji), charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym (średnio 2%, zakres 1-5%) oraz nieco wyższą po inhalacji doustnej (4-17%). Maksymalne stężenie w surowicy osiąga się po 1-2 godzinach od inhalacji. Lek wykazuje bardzo niskie wiązanie z białkami osocza (<10%) oraz objętość dystrybucji około 16 litrów, co odpowiada objętości wody pozakomórkowej. Zanamiwir nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z okresem półtrwania od 2,6 do 5,05 godziny i całkowitym klirensem w zakresie 2,5-10,9 l/h. Całkowite wydalenie następuje w ciągu 24 godzin od podania. Wielokrotne podanie nie wpływa na kinetykę leku, a niskie narażenie ogólnoustrojowe po inhalacji minimalizuje ryzyko działań niepożądanych i interakcji lekowych.
biodostępność, filtracja nerkowa, infekcja wirusowa, inhalacja doustna, klirens, klirens nerkowy, narażenie ogólnoustrojowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, proszek do inhalacji, stężenie leku, stężenie maksymalne, układ oddechowy, uszkodzenie nerek, wiązanie z białkami osocza, wielokrotne podanie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zanamiwir, zmienność farmakokinetyczna