odruch neurologiczny
Odruch neurologiczny to automatyczna, mimowolna reakcja organizmu na określony bodziec, będąca podstawowym elementem diagnostyki neurologicznej. Odruchy te są sterowane przez ośrodkowy układ nerwowy i nie wymagają świadomego udziału kory mózgowej, dzięki czemu odpowiedź na bodziec jest natychmiastowa.
Odruchy dzielimy na głębokie (ścięgniste), powierzchowne (skórne), patologiczne i wegetatywne. Badanie odruchów stanowi kluczowy element badania neurologicznego, pozwalający na ocenę integralności łuku odruchowego i funkcjonowania poszczególnych poziomów układu nerwowego. Nieprawidłowości w odruchach mogą wskazywać na uszkodzenia górnego lub dolnego neuronu ruchowego, rdzenia kręgowego lub nerwów obwodowych.
W praktyce klinicznej szczególne znaczenie mają odruchy ścięgniste (np. kolanowy, skokowy, nadgarstkowy), które badane są za pomocą młotka neurologicznego. Osłabienie lub brak odruchów (arefleksja) może sugerować uszkodzenie dolnego neuronu ruchowego, neuropatię obwodową lub uszkodzenie korzeni nerwowych, natomiast wzmożenie odruchów (hiperrefleksja) wskazuje najczęściej na uszkodzenie górnego neuronu ruchowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Urazy powtarzalnego napięcia – Diagnostyka i diagnoza
Uraz powtarzalnego napięcia (RSI) to zespół schorzeń mięśniowo-szkieletowych i nerwowych wywołanych powtarzalnymi ruchami i przeciążeniem. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, oceniającym obrzęk, stan zapalny, zakres ruchomości, siłę mięśniową, obecność bólu, odruchy neurologiczne oraz czucie. Wyróżnia się dwa typy RSI: typ 1 z widocznymi objawami zapalnymi i konkretnymi jednostkami chorobowymi (np. zespół cieśni nadgarstka, tendinitis, łokieć tenisisty), oraz typ 2, charakteryzujący się niespecyficznym, rozproszonym bólem bez jednoznacznych zmian fizykalnych. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie urazów ostrych, chorób zapalnych, zwyrodnieniowych, neuropatii i zaburzeń krążenia. W razie wątpliwości stosuje się badania obrazowe (RTG, MRI, CT, USG), neurofizjologiczne (EMG, badania przewodnictwa nerwowego) oraz laboratoryjne.
badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, ból przewlekły, choroba de Quervaina, elektromiografia, fibromialgia, fizjoterapeuta, łokieć tenisisty, neurolog, neuropatia obwodowa, odruch neurologiczny, ortopeda, palec spustowy, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatolog, rezonans magnetyczny, siła mięśniowa, test Finkelsteina, test Phalena, test Tinela, tomografia komputerowa, uraz powtarzalnego napięcia, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie ścięgien, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroFena 100 mcg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa fentanylu w postaci tabletek podpoliczkowych AuroFena obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz rakotwórczych. Badania toksyczności rozwojowej na szczurach i królikach nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na rozwój płodów. W badaniach płodności u szczurów zaobserwowano wpływ na męski układ rozrodczy przy dawkach 300 µg/kg/dobę podskórnie, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi. Dawkowanie toksyczne u matek skutkowało obniżeniem przeżywalności potomstwa oraz opóźnieniami rozwojowymi, zaburzeniami sensorycznymi, odruchowymi i behawioralnymi, co mogło wynikać zarówno z bezpośredniego działania fentanylu, jak i pośrednio z pogorszonej opieki matczynej.
badanie farmakologiczne, cytrynian fentanylu, depresja oddechowa, działanie teratogenne, działanie uspokajające, fentanyl, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, męski układ rozrodczy, odruch neurologiczny, opioidowy lek przeciwbólowy, opóźniony rozwój fizyczny, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, preparat histologiczny, substancja czynna, tabletki podpoliczkowe, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, uzależnienie, wada rozwojowa, wskaźnik przeżycia potomstwa, zaburzenie odruchów, zmiana histopatologiczna, zmiana zachowania - Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs szyjny – Diagnostyka i diagnoza
Wstrząs szyjny (whiplash) to uraz szyi wynikający z gwałtownych ruchów głowy, najczęściej po wypadkach komunikacyjnych, diagnozowany głównie klinicznie na podstawie wywiadu i badania fizykalnego, które obejmuje ocenę zakresu ruchomości, bólu, siły mięśniowej oraz objawów neurologicznych. Diagnostyka obrazowa (RTG, CT, MRI) służy przede wszystkim wykluczeniu poważniejszych uszkodzeń kostnych i neurologicznych, gdyż typowe zmiany w tkankach miękkich często pozostają niewidoczne. Klasyfikacja WAD (Whiplash Associated Disorders) dzieli urazy na pięć stopni (WAD 0-IV) w zależności od nasilenia objawów i obecności zmian obiektywnych, co jest kluczowe dla wyboru terapii i rokowania. W diagnostyce należy wykluczyć inne patologie, takie jak ucisk rdzenia, złamania, przepukliny dysków czy urazy czaszkowo-mózgowe, a także uwzględnić czynniki ryzyka przewlekłego przebiegu, m.in. płeć żeńską, wiek, wysokie nasilenie bólu i deficyty neurologiczne.
badanie fizykalne, ból neuropatyczny, diagnoza kliniczna, diagnoza wykluczająca, dynamiczne MRI, krążek międzykręgowy, obrazowanie tensora dyfuzji, ocena neurologiczna, odruch neurologiczny, pozytonowa tomografia emisyjna, przepuklina krążka międzykręgowego, przewlekły zespół bólowy, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ucisk rdzenia kręgowego, układ równowagi, uraz czaszkowo-mózgowy, uszkodzenie neurologiczne, wstrząs szyjny, wstrząśnienie mózgu, wywiad medyczny, zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego, zdjęcie rentgenowskie