fototoksyczne zapalenie skóry
Fototoksyczne zapalenie skóry to stan zapalny skóry wywołany reakcją fototoksyczną, która występuje, gdy substancja światłouczulająca (fotouczulacz) obecna w organizmie lub na skórze wchodzi w interakcję z promieniowaniem ultrafioletowym (UV), głównie UVA. W przeciwieństwie do reakcji fotoalergicznych, fototoksyczność nie jest reakcją immunologiczną i może wystąpić u każdej osoby przy odpowiednio wysokim poziomie ekspozycji na fotouczulacz i promieniowanie UV.
Klinicznie fototoksyczne zapalenie skóry przypomina nasilone oparzenie słoneczne, z wyraźnym rumieniem, obrzękiem, pęcherzami i złuszczaniem naskórka. Zmiany ograniczają się do miejsc eksponowanych na światło słoneczne, zwykle z wyraźnym odgraniczeniem od obszarów chronionych przed słońcem. Objawy mogą pojawić się w ciągu kilku minut do kilku godzin po ekspozycji na promieniowanie UV.
Do najczęstszych fotouczulaczy należą niektóre leki (tetracykliny, fluorochinolony, leki przeciwgrzybicze, tiazydowe leki moczopędne, NLPZ, niektóre leki psychiatryczne), związki chemiczne (smoła węglowa, barwniki, ftalocyjaniny), składniki kosmetyków i perfum (olejki cytrusowe zawierające furanokumaryny) oraz substancje roślinne (np. wyciągi z roślin z rodziny baldaszkowatych).
Leczenie fototoksycznego zapalenia skóry obejmuje przede wszystkim identyfikację i eliminację czynnika sprawczego, unikanie ekspozycji na światło słoneczne, stosowanie miejscowych preparatów przeciwzapalnych i chłodzących oraz w cięższych przypadkach kortykosteroidów miejscowych lub ogólnoustrojowych. Profilaktyka polega na stosowaniu wysokiej ochrony przeciwsłonecznej i unikaniu ekspozycji na słońce podczas przyjmowania leków o potencjale fototoksycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Nimesulid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Nimesulid, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce i przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, w tym ciężkich reakcji hepatotoksycznych, które mogą prowadzić do zgonu. W przypadku wystąpienia objawów uszkodzenia wątroby (anoreksja, nudności, wymioty, bóle brzucha, zmęczenie, ciemne zabarwienie moczu) lub nieprawidłowych wyników testów czynnościowych wątroby, leczenie należy natychmiast przerwać, a ponowne stosowanie nimesulidu u tych pacjentów jest przeciwwskazane. Ponadto, w przypadku gorączki i objawów grypopodobnych, terapia powinna zostać zakończona. Nimesulid nie powinien być łączony z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ani z innymi lekami przeciwbólowymi ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, fototoksyczne zapalenie skóry, hiperlipidemia, inhibitor pompy protonowej, jadłowstręt, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, reakcja hepatotoksyczna, reaktywność krzyżowa, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, test czynnościowy wątroby, udar, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy, zawał serca