erozja szkliwa
Erozja szkliwa to postępujący, nieodwracalny proces utraty tkanek twardych zęba spowodowany działaniem kwasów niepochodzących z bakterii. W przeciwieństwie do próchnicy, erozja nie jest wynikiem działalności drobnoustrojów, lecz efektem ekspozycji na kwasy egzogenne (pochodzące z diety) lub endogenne (np. kwas żołądkowy).
Główne czynniki ryzyka erozji szkliwa obejmują: częste spożywanie kwaśnych napojów i pokarmów (napoje gazowane, soki cytrusowe, wino), zaburzenia odżywiania z wymiotami (bulimia), refluks żołądkowo-przełykowy oraz niektóre choroby systemowe. Klinicznie objawia się utratą naturalnego połysku szkliwa, zwiększoną przezieralnością, wklęsłymi ubytkami o gładkiej powierzchni oraz zwiększoną wrażliwością zębów.
Leczenie erozji szkliwa obejmuje eliminację czynników etiologicznych, stosowanie preparatów fluorowych wzmacniających strukturę szkliwa, używanie past znoszących nadwrażliwość oraz odbudowę znacznie zniszczonych powierzchni zębów materiałami kompozytowymi lub ceramicznymi. W zaawansowanych przypadkach może być konieczne wykonanie koron protetycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ból zęba – Etiologia i przyczyny
Ból zęba (odontalgia) jest powszechnym objawem o różnorodnej etiologii, najczęściej związanym z patologiami stomatologicznymi. Dominującą przyczyną jest próchnica, która poprzez demineralizację szkliwa i zaawansowane zapalenie miazgi (pulpitis) prowadzi do intensywnego bólu o charakterze pulsującym. Inne istotne przyczyny to ropień okołozębieniowy, pęknięcia i złamania zębów, uszkodzenia wypełnień, bruksizm, choroby przyzębia oraz komplikacje związane z zębami mądrości. Pulpitis może mieć charakter odwracalny (krótkotrwały ból na bodźce termiczne) lub nieodwracalny (spontaniczny, ciągły ból). Ropień okołozębieniowy wymaga pilnej interwencji ze względu na ryzyko rozprzestrzeniania się infekcji. Nadwrażliwość zębów manifestuje się ostrym bólem na bodźce termiczne, chemiczne lub mechaniczne, często związana z odsłonięciem zębiny. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić także niestomatologiczne przyczyny bólu, takie jak zapalenie zatok, zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego (TMD), neuralgia nerwu trójdzielnego oraz ból odniesiony z innych narządów (np. serca).
ból zęba, bruksizm, demineralizacja szkliwa, erozja szkliwa, kanał korzeniowy, kieszeń przyzębna, miazga zęba, nadwrażliwość zębów, nerw błędny, nerw trójdzielny, neuralgia trójdzielna, odontalgia, odwracalne zapalenie miazgi, pęknięcie zęba, pericoronitis, płytka nazębna, próchnica, pulpitis, recesja dziąseł, wypełnienie stomatologiczne, ząb mądrości, zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego, zapalenie dziąseł, zapalenie miazgi, zapalenie przyzębia, zapalenie zatok, zębina - Leksykon chorób i schorzeń
Ból zęba – Leczenie
Ból zęba jest objawem o różnorodnej etiologii, obejmującej próchnicę, infekcje oraz uszkodzenia mechaniczne. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz obrazowaniu rentgenowskim, co umożliwia precyzyjne określenie przyczyny dolegliwości. Leczenie jest zróżnicowane i dostosowane do etiologii: od wypełnień ubytków, przez leczenie kanałowe z usunięciem miazgi i wypełnieniem kanałów, aż po ekstrakcję zęba w przypadku nieodwracalnych uszkodzeń. W terapii infekcji bakteryjnych stosuje się antybiotyki jedynie przy klinicznych objawach rozprzestrzeniania się zakażenia (np. gorączka, obrzęk twarzy, powiększone węzły chłonne). W celu łagodzenia bólu rekomendowane są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak ibuprofen i naproksen, które działają przeciwbólowo i przeciwzapalnie poprzez inhibicję enzymu COX, a także paracetamol jako alternatywa u pacjentów z przeciwwskazaniami do NLPZ. Połączenie NLPZ z paracetamolem wykazuje synergistyczne działanie analgetyczne. Miejscowe środki znieczulające z benzokainą zapewniają krótkotrwałą ulgę.
allicyna, ból zęba, bruksizm, cyklooksygenaza, dysfagia, ekstrakcja zęba, erozja szkliwa, eugenol, ibuprofen, implant dentystyczny, infekcja bakteryjna, kamień nazębny, kanał korzeniowy, leczenie kanałowe, lek przeciwbólowy, miazga zęba, miejscowy środek znieczulający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk twarzy, olejek goździkowy, płytka nazębna, próchnica, prostaglandyna, ropień zęba, woda utleniona, wypełnienie ubytku, ząb mądrości, zapalenie tkanki łącznej, zdjęcie rentgenowskie zęba - Leksykon chorób i schorzeń
Próchnica zębów – Etiologia i przyczyny
Próchnica zębów (caries dentium) to wieloczynnikowy proces patologiczny prowadzący do demineralizacji i destrukcji twardych tkanek zęba, wywołany głównie przez bakterie Streptococcus mutans, Streptococcus sobrinus oraz Lactobacillus, które metabolizują węglowodany do kwasów organicznych, obniżając pH jamy ustnej poniżej 5,5. W wyniku tego procesu dochodzi do wymywania wapnia, fosforu i fluorków ze szkliwa, co skutkuje powstawaniem ubytków próchnicowych. Kluczowe czynniki ryzyka to nieodpowiednia higiena jamy ustnej, częste spożywanie cukrów prostych i skrobi, kserostomia, predyspozycje genetyczne oraz czynniki anatomiczne. Szczególnie narażone są dzieci (ze względu na cieńsze szkliwo i dietę bogatą w cukry) oraz osoby starsze (z recesją dziąseł i zmniejszonym wydzielaniem śliny). Proces próchnicowy przebiega etapami: od odwracalnej demineralizacji szkliwa, przez nieodwracalne uszkodzenia szkliwa i zębiny, aż do zapalenia miazgi i powikłań okołowierzchołkowych.
anoreksja, biała plama próchnicowa, bruksizm, demineralizacja szkliwa, demineralizacja tkanek zęba, erozja szkliwa, fluoryzacja zębów, kamień nazębny, kserostomia, Lactobacillus, oddychanie przez usta, płytka nazębna, próchnica butelkowa, próchnica miazgi, próchnica szkliwa, próchnica wtórna, próchnica zębiny, próchnica zębów, radioterapia głowy i szyi, recesja dziąseł, refluks żołądkowo-przełykowy, remineralizacja szkliwa, ropień okołowierzchołkowy, Streptococcus mutans, Streptococcus sobrinus, zapalenie miazgi, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nerwowa – Objawy
Bulimia nervosa to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się powtarzającymi się epizodami niekontrolowanego objadania się, po których następują zachowania kompensacyjne, takie jak prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, nadmierne ćwiczenia czy głodówki. Kryteria diagnostyczne wymagają występowania tych epizodów co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące. Obraz kliniczny obejmuje objawy psychologiczne (m.in. zniekształcony obraz ciała, lęk przed przytyciem, niska samoocena) oraz fizyczne (m.in. erozja szkliwa, hipokaliemia, zaburzenia rytmu serca, nieregularne miesiączki). Bulimia najczęściej rozpoczyna się w okresie dojrzewania, a jej przebieg jest cykliczny i może prowadzić do poważnych powikłań wieloukładowych, w tym kardiologicznych, nerkowych i stomatologicznych. Pięcioletni wskaźnik remisji wynosi około 74%, jednak 47% pacjentów doświadcza nawrotów.
amenorrhea, anoreksja, arytmia serca, bulimia nerwowa, choroba psychiczna, erozja szkliwa, hipokaliemia, nieregularna miesiączka, niewydolność nerek, objadanie się, objaw Russella, osteoporoza, refluks żołądkowo-przełykowy, środek moczopędny, środek przeczyszczający, terapia poznawczo-behawioralna, wymioty prowokowane, wypadanie odbytnicy, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zaburzony obraz ciała, zachowanie kompensacyjne, zapalenie trzustki, zespół jelita drażliwego, zespół Mallory’ego-Weissa