monoklonalna limfocytoza B-komórkowa

Monoklonalna limfocytoza B-komórkowa (MBL) to stan przedchorobowy charakteryzujący się obecnością monoklonalnej populacji limfocytów B we krwi obwodowej, przy liczbie tych komórek poniżej 5 × 10^9/l i braku innych objawów choroby limfoproliferacyjnej. Jest to stan przejściowy między prawidłowym rozwojem limfocytów B a przewlekłą białaczką limfocytową (PBL).

MBL dzieli się na trzy podtypy: typ podobny do PBL (najczęstszy, stanowiący około 75% przypadków), typ atypowy oraz typ z ekspresją CD5-. Zmiany genetyczne obserwowane w MBL są podobne do tych w PBL i obejmują m.in. delecję 13q14, trisomię chromosomu 12 oraz mutacje w genach NOTCH1, SF3B1 i MYD88.

Ryzyko progresji MBL do PBL wynosi około 1-2% rocznie i jest wyższe w przypadkach z wyższą liczbą limfocytów B. Pacjenci z MBL nie wymagają leczenia, a jedynie regularnej obserwacji. Badania sugerują, że MBL występuje u około 5-12% osób powyżej 40. roku życia, a częstość wzrasta z wiekiem, sięgając nawet 75% u osób po 90. roku życia.

Diagnostyka MBL opiera się na cytometrii przepływowej, która pozwala na identyfikację charakterystycznego immunofenotypu komórek B, oraz badaniach molekularnych umożliwiających wykrycie aberracji chromosomowych. Wytyczne kliniczne zalecają monitorowanie pacjentów z MBL, szczególnie tych z wysokim ryzykiem progresji do PBL.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl