metabolizm sildenafilu
Sildenafil, aktywny składnik preparatu Viagra, podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie za pośrednictwem cytochromu P450, izoenzymów CYP3A4 (główna ścieżka) oraz CYP2C9 (ścieżka poboczna). Lek charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania wynoszącym 3-5 godzin.
Głównym metabolitem sildenafilu jest N-desmetylosildenafil (UK-103,320), który wykazuje około 50% aktywności związku macierzystego i stanowi około 20% jego efektu farmakologicznego. Metabolit ten podlega dalszym przemianom i jest wydalany głównie z kałem (około 80%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13%).
Istotnym aspektem klinicznym metabolizmu sildenafilu jest potencjał interakcji z inhibitorami CYP3A4, takimi jak erytromycyna, ketokonazol, itrakonazol oraz sok grejpfrutowy, które mogą znacząco zwiększać stężenie leku w osoczu. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek klirens sildenafilu jest zmniejszony, co wymaga dostosowania dawki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Silcontrol FC zawiera 100 mg cytrynianu sildenafilu w formie tabletek powlekanych, stosowany jest doustnie w leczeniu zaburzeń erekcji. Standardowa dawka początkowa dla dorosłych wynosi 50 mg, przyjmowana około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością dostosowania do 25 mg lub 100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 100 mg na dobę. U pacjentów w wieku ≥ 65 lat nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) zaleca się rozpoczęcie od dawki 25 mg z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z niewydolnością wątroby, gdzie początkowa dawka to 25 mg.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytrynian sildenafilu, dawka początkowa, inhibitor izoenzymu CYP3A4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, metabolizm sildenafilu, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, rytonawir, Silcontrol FC, sildenafil, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Sildenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te enzymy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, powodują znaczące zwiększenie Cmax sildenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Podobnie sakwinawir i ketokonazol zwiększają ekspozycję na sildenafil, co wskazuje na konieczność redukcji dawki początkowej do 25 mg. Umiarkowane inhibitory, jak erytromycyna i cymetydyna, również podnoszą stężenia sildenafilu (odpowiednio o 182% i 56%), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają stężenia sildenafilu odpowiednio o 62,6% i znacznie, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami zobojętniającymi kwas solny, inhibitorami CYP2C9 i CYP2D6, diuretykami, inhibitorami ACE, antagonistami kanału wapniowego czy beta-adrenolitykami.
amlodypina, azotany, azytromycyna, bozentan, cGMP, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, dysfunkcja erekcyjna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost prostaty, leki alfa-adrenolityczne, leki przeciwgrzybicze, metabolizm sildenafilu, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sildenafil, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna
