wydzielina jelitowa
Wydzielina jelitowa to kompleks płynów, enzymów i innych substancji produkowanych przez komórki nabłonkowe jelita cienkiego i grubego. Pełni kluczową rolę w procesie trawienia i wchłaniania składników odżywczych, a także w utrzymaniu homeostazy przewodu pokarmowego.
Główne komponenty wydzieliny jelitowej obejmują enzymy trawienne (takie jak disacharydazy, peptydazy i lipazy), śluzy ochronne, elektrolity, wodę oraz hormony jelitowe. W jelicie cienkim wydzielina produkowana jest głównie przez komórki krypt Lieberkühna i komórki kubkowe, natomiast w jelicie grubym dominuje produkcja śluzu oraz wchłanianie wody i elektrolitów.
Wydzielina jelitowa stanowi integralną część soku jelitowego, który wraz z żółcią i sokiem trzustkowym tworzy środowisko niezbędne do prawidłowego trawienia. Zaburzenia wydzielania jelitowego mogą prowadzić do różnych patologii układu pokarmowego, w tym zespołów złego wchłaniania, biegunek, zaparć czy chorób zapalnych jelit.
Regulacja wydzielania jelitowego odbywa się na drodze nerwowej (układ autonomiczny) oraz hormonalnej (m.in. sekretyna, cholecystokinina, gastryna). W diagnostyce zaburzeń wydzielania jelitowego stosuje się m.in. testy absorpcji, badania obrazowe oraz analizę stolca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Reasec 2,5 mg + 25 mcg
Reasec, zawierający 2,5 mg difenoksylatu chlorowodorku oraz 0,025 mg atropiny siarczanu, jest lekiem złożonym stosowanym w objawowym leczeniu biegunki o różnej etiologii, zarówno ostrej, jak i przewlekłej. Difenoksylat działa opioidowo na receptory μ w ścianie jelita, hamując perystaltykę i spowalniając pasaż treści jelitowej, natomiast atropina wykazuje działanie przeciwcholinergiczne, zmniejszając wydzielanie jelitowe i rozkurczając mięśnie gładkie. Preparat jest szczególnie wskazany w sytuacjach wymagających szybkiego zahamowania biegunki, np. w biegunce podróżnych, po wykluczeniu przyczyn wymagających leczenia przyczynowego, a także w przewlekłych postaciach biegunki, takich jak zespół jelita drażliwego z dominującą biegunką czy biegunka polekowa.
atropiny siarczan, biegunka infekcyjna, biegunka ostra, biegunka podróżnych, biegunka polekowa, difenoksylatu chlorowodorek, działanie opioidowe, działanie parasympatykolityczne, działanie przeciwcholinergiczne, ileostomia, kolostomia, laktoza jednowodna, leczenie objawowe biegunki, mięsień gładki, motoryka przewodu pokarmowego, nietolerancja cukrów, pasaż treści pokarmowej, perystaltyka jelit, receptor μ, terapia przyczynowa, wydzielina jelitowa, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% (2:1) Fresenius (33,3 mg + 3 mg)/ml
Roztwór do infuzji Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% (2:1) Fresenius zawiera 33,3 g glukozy jednowodnej oraz 3,0 g chlorku sodu na 1000 ml, co odpowiada 51,3 mmol jonów Na+ i Cl-. Osmolarność roztworu wynosi 290 mOsmol/l, a pH mieści się w zakresie 3,5–6,5. Po podaniu dożylnym glukoza ulega dwufazowej dystrybucji: początkowo w przestrzeni śródnaczyniowej, a następnie w przestrzeni wewnątrzkomórkowej. Metabolizm glukozy przebiega przez glikolizę do pirogronianu lub mleczanu, które w warunkach tlenowych ulegają dalszemu utlenieniu do CO2 i H2O. CO2 jest eliminowany przez płuca, a woda głównie przez nerki. Glukoza jest całkowicie reabsorbowana w kanalikach nerkowych, a cukromocz pojawia się przy stężeniu glukozy we krwi powyżej 180 mg/100 ml (ok. 10 mmol/l), co może mieć miejsce m.in. w cukrzycy lub po nadmiernym spożyciu węglowodanów.
cukromocz, cukrzyca, dwutlenek węgla, glikoliza, glukoza jednowodna, jon chlorkowy, mleczan, osmolarność roztworu, pirogronian, próg nerkowy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń śródnaczyniowa, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, roztwór do infuzji, sok jelitowy, sok żołądkowy, stężenie glukozy we krwi, warunki tlenowe, wchłanianie zwrotne, wydzielina jelitowa, wymiana gazowa, zespół pourazowy