hipercholesterolemia typu IIa i IIb

Hipercholesterolemia typu IIa i IIb to zaburzenia lipidowe charakteryzujące się podwyższonym stężeniem cholesterolu całkowitego i frakcji LDL. Różnica między tymi typami polega na stężeniu triglicerydów, które w typie IIa pozostaje w normie, a w typie IIb jest podwyższone.

Typ IIa (hipercholesterolemia rodzinna) to zaburzenie monogenowe, najczęściej spowodowane mutacją genu receptora LDL, prowadzącą do upośledzenia klirensu lipoprotein zawierających apolipoproteinę B. Charakteryzuje się podwyższonym stężeniem cholesterolu całkowitego i LDL przy prawidłowym poziomie triglicerydów. Klinicznie manifestuje się wczesnym rozwojem miażdżycy, żółtakami ścięgien oraz przedwczesną chorobą wieńcową.

Typ IIb (hiperlipidemia mieszana) to zaburzenie częściej występujące w populacji, charakteryzujące się podwyższonym stężeniem zarówno cholesterolu całkowitego, frakcji LDL, jak i triglicerydów. Ma bardziej złożoną etiologię, często związaną z insulinoopornością, otyłością, cukrzycą typu 2 lub zespołem metabolicznym. Ryzyko sercowo-naczyniowe w tym typie jest szczególnie wysokie ze względu na jednoczesne występowanie kilku czynników aterogennych.

Leczenie obu typów obejmuje modyfikację stylu życia (dieta niskocholesterolowa, aktywność fizyczna) oraz farmakoterapię. Lekami pierwszego wyboru są statyny, które skutecznie obniżają stężenie cholesterolu LDL. W typie IIb, ze względu na współistniejącą hipertriglicerydemię, często stosuje się terapię skojarzoną, np. z fibratami lub kwasem nikotynowym. W ciężkich przypadkach hipercholesterolemii rodzinnej może być konieczne zastosowanie inhibitorów PCSK9 lub aferezy LDL.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl