wewnątrzmaciczna śmierć płodu

Wewnątrzmaciczna śmierć płodu (IUFD – Intrauterine Fetal Death) to obumarcie płodu w jamie macicy przed rozpoczęciem porodu, zazwyczaj po 20. tygodniu ciąży. Stan ten definiuje się jako zgon płodu przed całkowitym wydaleniem lub wydobyciem z organizmu matki, niezależnie od czasu trwania ciąży, kiedy po takim oddzieleniu płód nie oddycha ani nie wykazuje żadnych innych oznak życia.

Przyczyny wewnątrzmacicznej śmierci płodu mogą być różnorodne i obejmują zaburzenia łożyskowe (niewydolność łożyska, przedwczesne oddzielenie łożyska), wady genetyczne, zakażenia wewnątrzmaciczne, choroby matki (nadciśnienie, cukrzyca, toczeń), zespół antyfosfolipidowy, konflikty serologiczne, czy powikłania związane z pępowiną (węzły prawdziwe, okręcenie wokół szyi płodu).

Diagnostyka IUFD opiera się przede wszystkim na braku czynności serca płodu w badaniu ultrasonograficznym. Dodatkowo obserwuje się brak ruchów płodu, zatrzymanie wzrostu płodu oraz zmiany w jego sylwetce związane z autolizą tkanek. W przypadku potwierdzenia diagnozy konieczne jest zazwyczaj wywołanie porodu, aby zapobiec powikłaniom u matki, takim jak koagulopatia czy zakażenie.

Opieka nad pacjentką po wewnątrzmacicznej śmierci płodu wymaga całościowego podejścia obejmującego aspekty medyczne, psychologiczne i socjalne. Istotne jest ustalenie przyczyny śmierci płodu poprzez badanie histopatologiczne łożyska, badania genetyczne oraz sekcję zwłok płodu, co może mieć znaczenie dla oceny ryzyka w kolejnych ciążach.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl