niepamięć wsteczna
Niepamięć wsteczna (amnezja retrogradualna) to zaburzenie pamięci polegające na utracie wspomnień dotyczących wydarzeń, które miały miejsce przed wystąpieniem czynnika uszkadzającego ośrodkowy układ nerwowy. Pacjent nie jest w stanie przywołać informacji z okresu poprzedzającego uraz lub chorobę, przy czym zdolność do tworzenia nowych wspomnień może pozostać nienaruszona.
W praktyce klinicznej niepamięć wsteczna najczęściej występuje w następstwie urazów czaszkowo-mózgowych, udarów mózgu, zabiegów neurochirurgicznych, zatruć, infekcji OUN lub napadów padaczkowych. Zaburzenie to może mieć charakter przejściowy lub trwały, a jego zakres czasowy bywa różny – od kilku godzin do wielu lat poprzedzających incydent.
Diagnostyka niepamięci wstecznej opiera się na wywiadzie, badaniach neuropsychologicznych oraz obrazowaniu mózgu (MRI, CT). W leczeniu kluczowa jest terapia przyczynowa, ukierunkowana na podstawową chorobę neurologiczną, oraz rehabilitacja poznawcza. Rokowanie zależy od etiologii i rozległości uszkodzeń mózgu – w niektórych przypadkach możliwy jest częściowy lub całkowity powrót utraconych wspomnień.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lorazepam TZF 4 mg/ml
Lorazepam TZF dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 2 mg/ml i 4 mg/ml. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała, wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W premedykacji zaleca się podanie dożylne 0,044 mg/kg mc. na 15-20 minut przed zabiegiem lub domięśniowe 0,05 mg/kg mc. co najmniej 2 godziny przed operacją. W ostrych stanach lękowych dawka początkowa wynosi 0,05 mg/kg mc. (preferowana droga dożylna), z możliwością powtórzenia po 2 godzinach. W leczeniu stanu padaczkowego u dorosłych dawka początkowa to 4 mg podawane powoli dożylnie (2 mg/min), z możliwością powtórzenia po 10-15 minutach, natomiast u dzieci od 1 miesiąca życia 0,1 mg/kg mc. (max. 4 mg), maksymalnie dwukrotnie. U pacjentów geriatrycznych i osłabionych dawkę początkową należy zmniejszyć o około 50% i dostosować indywidualnie. W przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki ze względu na ryzyko przedłużonego działania leku.
infuzja, lek hamujący ośrodkowy układ nerwowy, lek przeciwpadaczkowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, napad padaczkowy, niepamięć wsteczna, objawy odstawienne, ostry stan lękowy, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, siarczan atropiny, skopolamina, stan padaczkowy, uzależnienie fizyczne i psychiczne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dotętnicze, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu oddechowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Relanium 5 mg/ml
Relanium (diazepam 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest benzodiazepiną o działaniu anksjolitycznym, uspokajającym, przeciwdrgawkowym i miorelaksacyjnym, stosowaną w stanach wymagających szybkiej interwencji farmakologicznej. Wskazania obejmują ostre stany lękowe, pobudzenie psychoruchowe, w tym delirium tremens u pacjentów z zespołem abstynencyjnym, oraz ostre stany spastyczne mięśni, np. w tężcu. Lek jest również lekiem z wyboru w stanach drgawkowych, takich jak stan padaczkowy, drgawki w przebiegu zatruć oraz drgawki gorączkowe, gdzie szybkie podanie pozwala na przerwanie napadu i zapobieganie powikłaniom neurologicznym.
benzodiazepina, bronchoskopia, cewnikowanie serca, Clostridium tetani, delirium tremens, dentofobia, diazepam, drgawki gorączkowe, gastroskopia, halucynacja, kardiowersja, kolonoskopia, napad padaczkowy, niepamięć wsteczna, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, spastyczność mięśni, stan padaczkowy, tężec, zatrucie, zespół abstynencyjny