cewnikowanie serca
Cewnikowanie serca to zabieg inwazyjny stosowany w kardiologii diagnostycznej i interwencyjnej, polegający na wprowadzeniu cienkiego, elastycznego cewnika do jam serca poprzez naczynia obwodowe, najczęściej tętnicę udową lub promieniową. Procedura umożliwia dokładną ocenę anatomii i funkcji serca oraz naczyń wieńcowych.
W diagnostyce cewnikowanie pozwala na pomiar ciśnień w poszczególnych jamach serca, określenie saturacji krwi, ocenę frakcji wyrzutowej, wykrywanie przecieków wewnątrzsercowych oraz wykonanie koronarografii – wizualizacji tętnic wieńcowych przy użyciu środka kontrastowego. Jest złotym standardem w diagnozowaniu choroby wieńcowej.
Zabieg ma również zastosowanie terapeutyczne, umożliwiając przeprowadzenie angioplastyki wieńcowej z implantacją stentu, walwuloplastyki balonowej zastawek, zamknięcia ubytków przegrody międzyprzedsionkowej lub międzykomorowej, a także wykonanie biopsji mięśnia sercowego. Procedura wymaga odpowiedniego przygotowania pacjenta, znieczulenia miejscowego oraz monitorowania parametrów życiowych.
Mimo że cewnikowanie serca jest procedurą względnie bezpieczną, mogą wystąpić powikłania takie jak krwawienie w miejscu wkłucia, uszkodzenie naczyń, zaburzenia rytmu serca, reakcje alergiczne na środek kontrastowy czy rzadko perforacja serca. Nowoczesne techniki i sprzęt znacząco zmniejszyły ryzyko powikłań i skróciły czas rekonwalescencji pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Diagnostyka i diagnoza
Niedomykalność zastawki mitralnej (NZM) jest najczęstszą chorobą zastawkową serca w krajach zachodnich, z częstością około 10% u osób powyżej 75 roku życia. Charakteryzuje się cofaniem krwi z lewej komory do lewego przedsionka podczas skurczu, co prowadzi do objawów takich jak zmęczenie, duszność wysiłkowa i niewydolność serca. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (szmer holosystoliczny nad koniuszkiem serca), echokardiografii przezklatkowej (TTE) i przezprzełykowej (TEE), a także na ocenie ilościowej za pomocą dopplera, gdzie szerokość vena contracta ≥0,7 cm, EROA ≥0,4 cm², objętość fali zwrotnej (RVol) ≥60 ml i frakcja niedomykalności ≥50% wskazują na ciężką NZM. Dodatkowo stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR) i tomografię komputerową (CT) w celu dokładniejszej oceny anatomii i funkcji zastawki oraz lewej komory.
cewnikowanie serca, choroba zastawkowa serca, duszność spoczynkowa, duszność wysiłkowa, dysfagia, dysfunkcja komór, echokardiografia dopplerowska, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia trójwymiarowa, efektywne pole ujścia fali zwrotnej, elektrokardiogram, frakcja niedomykalności, kołatanie serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, objętość fali zwrotnej, obrzęk kończyn dolnych, powiększenie lewego przedsionka, powiększenie serca, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, stenoza aortalna, szmer holosystoliczny, szmer sercowy, tomografia komputerowa serca, ubytek przegrody międzykomorowej, vena contracta, wstrząs, wymiana zastawki, zastój płucny - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone wady serca – Diagnostyka i diagnoza
Wrodzone wady serca (WWS) występują u około 1% noworodków i stanowią główną przyczynę zgonów niemowląt z wadami wrodzonymi, odpowiadając za 4% zgonów noworodków oraz 30-50% zgonów związanych z anomaliami wrodzonymi. Diagnostyka prenatalna, obejmująca rutynowe USG, echokardiografię płodową (18-22 tydzień ciąży) oraz badania genetyczne, pozwala na wykrycie około 70% ciężkich wad serca, co umożliwia optymalne przygotowanie do porodu i wczesne leczenie. Po urodzeniu kluczowe są badania przesiewowe, takie jak pulsoksymetria (zmniejszająca śmiertelność o 33%), badanie fizykalne, echokardiografia i EKG. W diagnostyce starszych niemowląt i dzieci stosuje się dodatkowo RTG klatki piersiowej, Holter EKG, próbę wysiłkową oraz zaawansowane metody obrazowania, w tym cewnikowanie serca, rezonans magnetyczny (MRI) i tomografię komputerową (CT). Wczesne rozpoznanie i multidyscyplinarne podejście do leczenia znacząco poprawiają rokowanie, zmniejszając ryzyko powikłań neurologicznych i śmiertelności.
anomalia wrodzona, badanie fizykalne, badanie genetyczne prenatalne, badanie pulsoksymetryczne, badanie ultrasonograficzne, biomarker, cewnikowanie serca, diagnostyka prenatalna, duszność, echokardiografia, echokardiografia 3D, echokardiografia płodowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrofizjologiczne badanie serca, elektrokardiogram, holter EKG, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiochirurg dziecięcy, kardiolog dziecięcy, krytyczna wada serca, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, sekwencjonowanie DNA, sinica, szmer sercowy, tomografia komputerowa serca, wrodzona wada serca, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Przetrwały przewód tętniczy – Diagnostyka i diagnoza
Przetrwały przewód tętniczy (PDA) to wada wrodzona serca charakteryzująca się utrzymaniem otwartego przewodu łączącego aortę z tętnicą płucną, co prowadzi do nieprawidłowego przecieku lewo-prawego. Występuje najczęściej u wcześniaków, manifestując się objawami takimi jak szmer maszynowy (szmer Gibsona) najlepiej słyszalny w drugim lewym międzyżebrzu pod obojczykiem, tachypnoe, niewydolność serca, a także powiększenie lewego przedsionka i lewej komory serca. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na echokardiografii z kolorowym Dopplerem, która pozwala na ocenę wielkości przewodu, kierunku i charakteru przepływu oraz wpływu PDA na hemodynamikę serca. Parametry echokardiograficzne, takie jak stosunek LA:Ao > 1,4, obecność wstecznego przepływu rozkurczowego w aorcie zstępującej oraz powiększenie lewej komory, są kluczowe w ocenie hemodynamicznej istotności wady. Badania dodatkowe, takie jak RTG klatki piersiowej i EKG, dostarczają informacji uzupełniających, natomiast cewnikowanie serca jest zarezerwowane do oceny nadciśnienia płucnego i interwencji zamykających PDA.
angiografia rezonansu magnetycznego, badanie przedmiotowe, bradykardia, cewnikowanie serca, ciśnienie tętna, echokardiografia, elektrokardiogram, infekcja dróg oddechowych, kardiolog dziecięcy, kolorowy doppler, leukomalacja okołokomorowa, martwicze zapalenie jelit, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, okienko aortalno-płucne, przetoka tętniczo-żylna płucna, przetoka wieńcowo-komorowa, przetrwały przewód tętniczy, przewlekła choroba płuc, rtg klatki piersiowej, spektroskopia w bliskiej podczerwieni, szmer maszynowy, szmer serca, tachykardia, tachypnoe, tętnica płucna, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, wada wrodzona serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diazepam Grindeks 10 mg/2 ml
Diazepam Genoptim w roztworze do wstrzykiwań (10 mg/2 ml) jest benzodiazepiną stosowaną w stanach klinicznych wymagających pilnej interwencji, takich jak stany pobudzenia, lęku o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, stany padaczkowe, tężec, stany przedrzucawkowe, rzucawka oraz zespół odstawienia alkoholu. Lek wykazuje szybkie działanie uspokajające, przeciwdrgawkowe i miorelaksacyjne, co czyni go szczególnie przydatnym w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe lub niewskazane. Preparat jest również stosowany w premedykacji przed zabiegami diagnostycznymi, chirurgicznymi i endoskopowymi, w tym cewnikowaniem serca, zapewniając odpowiednią sedację i redukcję lęku pacjenta. W terapii spastyczności i odruchowych skurczów mięśni diazepam działa na ośrodkowy układ nerwowy, poprawiając komfort pacjentów z uszkodzeniami rdzenia kręgowego, porażeniem mózgowym, paraplegią, atetoza oraz zespołem postępującej sztywności.
atetoza, benzodiazepina, cewnikowanie serca, delirium tremens, działanie przeciwdrgawkowe, indukcja znieczulenia, monitorowanie pacjenta, napięcie psychiczne, objawy abstynencyjne, obrażenie rdzenia kręgowego, opieka przedoperacyjna, paraplegia, pobudzenie psychomotoryczne, podanie doustne, podawanie parenteralne, porażenie mózgowe, procedura endoskopowa, roztwór do wstrzykiwań, rzucawka, sedacja przedoperacyjna, spastyczność, stan drgawkowy, stan przedrzucawkowy, substancja pomocnicza, terapia intensywna, tężec, zabieg diagnostyczny, zaburzenie wchłaniania, zespół odstawienia alkoholu, zespół postępującej sztywności - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hipoplastycznego lewego serca – Diagnostyka i diagnoza
Zespół hipoplastycznego lewego serca (HLHS) to ciężka wrodzona wada serca charakteryzująca się niedorozwojem lewej komory, zastawki mitralnej, aortalnej oraz aorty wstępującej, co prowadzi do zaburzeń przepływu krwi i bez leczenia skutkuje śmiercią. Diagnostyka prenatalna, głównie za pomocą echokardiografii płodowej wykonywanej między 18 a 22 tygodniem ciąży, pozwala na wczesne wykrycie cech HLHS, takich jak hipoplazja lewej komory, zastawki i aorty, oraz ocenia stopień zaawansowania wady przy pomocy wartości Z-score, w tym stosunku RV/LV ≥1,28 jako predyktora rozwoju jednokomorowego serca. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na badaniu fizykalnym, pulsoksymetrii, echokardiografii, EKG i zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej, a w wybranych przypadkach na cewnikowaniu serca, rezonansie magnetycznym lub tomografii komputerowej. Badania genetyczne, takie jak analiza wolnego płodowego DNA, amniocenteza oraz kariotyp i mikroarray, są istotne dla identyfikacji powiązanych zespołów genetycznych (np. Turner, DiGeorge, Down), które wpływają na rokowanie i przebieg leczenia.
amniocenteza, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne ciąży, cewnikowanie serca, diagnostyka poporodowa, diagnostyka prenatalna, echokardiografia płodowa, elektrokardiogram, kardioangiografia, kariotyp, koarktacja aorty, leczenie farmakologiczne, lewa komora serca, niedorozwój lewej strony serca, niewydolność serca, prostaglandyna E1, przerost prawej komory, przerwany łuk aorty, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, test genetyczny, tomografia komputerowa, wolne płodowe DNA, Z-score, zaburzenie chromosomalne, zespół DiGeorge’a, zespół Downa, zespół hipoplastycznego lewego serca, zespół Turnera, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki płucnej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zastawki płucnej wpływa na przepływ krwi z prawej komory serca do tętnicy płucnej, co może prowadzić do niedotlenienia tkanek. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, w tym osłuchiwaniu charakterystycznych szmerów sercowych, oraz wywiadzie obejmującym objawy takie jak duszność, zmęczenie, ból w klatce piersiowej i omdlenia. Kluczowe badania obrazowe to echokardiografia przezklatkowa, umożliwiająca ocenę stopnia zwężenia zastawki na podstawie gradientu przezzastawkowego (ciężkie zwężenie: ≥64 mmHg, umiarkowane: 36-64 mmHg, łagodne: ≤36 mmHg według ESC 2020), rezonans magnetyczny serca (CMR) jako złoty standard w ocenie niedomykalności oraz tomografia komputerowa (CT) do oceny anatomicznej. Dodatkowo stosuje się EKG, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, cewnikowanie serca (rzadziej w diagnostyce, częściej w terapii) oraz próbę wysiłkową. Diagnostyka prenatalna echokardiografią płodową umożliwia wczesne wykrycie wady i planowanie leczenia.
ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, choroba zastawki płucnej, duszność, echokardiografia, echokardiografia płodowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram, elektrokardiogram, gradient przezzastawkowy, kardiologia dziecięca, niedomykalność zastawki, niedomykalność zastawki płucnej, niewydolność serca, próba wysiłkowa, przerost mięśnia prawej komory, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, sinica, szmer sercowy, tomografia komputerowa, turbulentny przepływ krwi, walwotomia, walwuloplastyka, zwężenie tętnicy płucnej, zwężenie zastawki, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Remodulin 2,5 mg/ml
Remodulin (treprostynil) w stężeniu 2,5 mg/ml jest wskazany do leczenia pacjentów z samoistnym lub dziedzicznym tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP) w III klasie czynnościowej według NYHA, charakteryzującej się wyraźnym ograniczeniem aktywności fizycznej i nasileniem objawów przy wysiłku. Lek dostępny jest w postaci roztworu do infuzji podskórnej lub dożylnej (fiolka 20 ml zawiera 50 mg treprostynilu sodowego), który jest przezroczysty, bezbarwny do żółtawego. Istotne jest zwrócenie uwagi na zawartość sodu w preparacie – 74,96 mg na fiolkę, co może mieć znaczenie u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Terapia ma na celu poprawę tolerancji wysiłkowej oraz złagodzenie objawów takich jak duszność, zmęczenie, zawroty głowy i ból w klatce piersiowej.
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki aortalnej – Diagnostyka i diagnoza
Niedomykalność zastawki aortalnej (NZA) charakteryzuje się wstecznym przepływem krwi z aorty do lewej komory podczas rozkurczu, co prowadzi do przeciążenia objętościowego i potencjalnego uszkodzenia mięśnia sercowego. Diagnostyka rozpoczyna się od wywiadu i badania fizykalnego, gdzie kluczowym objawem jest szmer wczesnorozkurczowy przy lewej krawędzi mostka, z dodatnim wskaźnikiem wiarygodności 9,9 dla rozpoznania NZA o nasileniu co najmniej łagodnym. Echokardiografia przezklatkowa (TTE) pozostaje złotym standardem diagnostycznym, oferując niemal 100% czułość i swoistość, umożliwiając ocenę etiologii, stopnia ciężkości oraz wizualizację fali zwrotnej. Kluczowe parametry echokardiograficzne to czas połowicznego spadku ciśnienia, vena contracta, objętość fali zwrotnej (RVol), efektywne pole powierzchni ujścia fali zwrotnej (EROA) oraz odwrócenie przepływu w aorcie zstępującej z prędkością końcoworozkurczową ≥20 cm/s. Frakcja niedomykalności ≥50% wskazuje na ciężką postać choroby. Diagnostyka uzupełniająca obejmuje rezonans magnetyczny serca (CMR) w przypadkach niejednoznacznych wyników echokardiografii oraz tomografię komputerową (CT) do oceny strukturalnej zastawki i aorty.
aortografia, badanie fizykalne, cewnikowanie serca, choroba zastawkowa serca, ciśnienie tętna, dwupłatkowa zastawka aortalna, echokardiografia, echokardiografia dopplerowska, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, frakcja niedomykalności, frakcja wyrzutowa lewej komory, niedomykalność zastawki aortalnej, objętość fali zwrotnej, przerost lewej komory, rezonans magnetyczny serca, test wysiłkowy, tomografia komputerowa, vena contracta, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, zespół Marfana - Leksykon leków
Działania niepożądane – Verdye 5 mg/ml
VERDYE, zawierający zieleń indocyjaninową w stężeniu 5 mg/ml, jest stosowany do wstrzykiwań i może wywoływać działania niepożądane, z których najpoważniejsze to reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, występujące bardzo rzadko (<1/10 000). Objawy tych reakcji obejmują m.in. niepokój, świąd, pokrzywkę, spadek ciśnienia tętniczego, duszność, skurcz oskrzeli, a także zatrzymanie akcji serca. Ryzyko ich wystąpienia jest podwyższone u pacjentów z krańcową niewydolnością nerek oraz u osób z alergią na penicyliny i siarkę. W literaturze opisano dwa przypadki zgonów anafilaktycznych po podaniu VERDYE, co wskazuje na bardzo niską częstość takich zdarzeń (<1/330 000). Inne bardzo rzadkie działania niepożądane to skurcz tętnic wieńcowych, nudności oraz reakcje pokrzywkowe skóry.
adrenalina, alergia na penicyliny, cewnikowanie serca, duszność, EKG, hipereozynofilia, hydrokortyzon, krańcowa niewydolność nerek, lek przeciwhistaminowy, nudności, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, skurcz tętnic wieńcowych, świąd, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zieleń indocyjaninowa - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Diagnostyka i diagnoza
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest najczęstszą dziedziczną monogenową chorobą serca, występującą u 0,2-0,5% populacji, charakteryzującą się niewspółmiernym przerostem mięśnia lewej komory (≥15 mm u dorosłych, ≥13 mm przy dodatnim wywiadzie rodzinnym, u dzieci powyżej 2 odchyleń standardowych). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, głównie echokardiografii (TTE, TEE, echokardiografia wysiłkowa) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR), który pozwala na ocenę morfologii, funkcji i włóknienia mięśnia sercowego (LGE ≥15% masy LV). EKG jest nieprawidłowe u 95% pacjentów, ale bez specyficznego wzorca. Testy genetyczne identyfikują mutacje sarkomerowe u 60-70% przypadków i są szczególnie wskazane u pacjentów z nietypową prezentacją lub w celu badań przesiewowych krewnych. Monitorowanie Holterem i testy wysiłkowe służą ocenie ryzyka arytmii i dynamiki zwężenia drogi odpływu lewej komory (LVOTO).
ablacja alkoholowa przegrody, amyloidoza sercowa, biopsja endomiokardialna, cewnikowanie serca, choroba Danona, choroba Fabry’ego, echokardiografia wysiłkowa, elektrokardiogram, fragmentacja zespołu QRS, gradient w drodze odpływu lewej komory, grubość ściany lewej komory, kardiomiopatia przerostowa, kardiowerter-defibrylator, miektomia przegrody, migotanie przedsionków, monitorowanie EKG metodą Holtera, mutacja genu sarkomerowego, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedomykalność mitralna, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, odwrócenie załamka T, późne wzmocnienie gadolinowe, propeptyd natriuretyczny typu B, przerost koniuszkowy, przerost lewej komory, przerost mięśnia sercowego, przezklatkowe badanie echokardiograficzne, przezprzełykowe badanie echokardiograficzne, rezonans magnetyczny serca, szmer wyrzutowy skurczowy, tętniak koniuszkowy, tomografia komputerowa serca, włóknienie mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zastawki mitralnej obejmuje różnorodne schorzenia wpływające na funkcję zastawki dwudzielnej, kluczowej dla przepływu krwi między lewym przedsionkiem a lewą komorą serca. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym z osłuchiwaniem charakterystycznych szmerów oraz przede wszystkim na echokardiografii, która stanowi złoty standard. Echokardiografia przezklatkowa (TTE) i przezprzełykowa (TEE) umożliwiają ocenę struktury i funkcji zastawki, a echokardiografia 3D pozwala na precyzyjną analizę geometrii pierścienia i dysfunkcji płatków. Badania Dopplerowskie dostarczają danych ilościowych dotyczących stopnia niedomykalności, w tym objętości fali zwrotnej i efektywnej powierzchni ujścia fali zwrotnej. Uzupełniająco stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR) do oceny funkcji lewej komory i kwantyfikacji niedomykalności, tomografię komputerową (CT) do oceny anatomii i planowania zabiegów oraz elektrokardiogram (EKG) i testy wysiłkowe do oceny funkcji elektrycznej i wydolności serca.
angiografia, cewnikowanie serca, dysfagia, echokardiografia 3D, echokardiografia obciążeniowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, efekt Dopplera, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa, holter EKG, koronarografia, lewa komora serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, szmer sercowy, tomografia komputerowa, zastawka dwudzielna, zastawka mitralna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Stada 50 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu oceniono na podstawie danych z 2900 pacjentów, w tym 2388 dorosłych z ALL Ph+ opornych lub nietolerujących imatynibu oraz 188 dzieci i młodzieży. Mediana czasu leczenia wynosiła odpowiednio 6,2 miesiąca u dorosłych i 26,3 miesiąca u młodszych pacjentów. Działania niepożądane występowały u większości leczonych, a u 19% (520/2712) doprowadziły do przerwania terapii. Najczęstsze objawy obejmowały mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), zaburzenia oddechowe (wysięk opłucnowy, duszność), dolegliwości żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), obrzęki obwodowe i zatrzymanie płynów, wysypki skórne oraz zmęczenie i gorączkę. Szczególnie istotne były działania kardiologiczne, takie jak zastoinowa niewydolność serca, wysięk w jamie osierdzia, zaburzenia rytmu serca i wydłużenie QT, wymagające ścisłego monitorowania pacjentów z chorobami serca w wywiadzie.
ALL Ph+, aplazja czerwonokrwinkowa, cewnikowanie serca, dazatynib, duszność, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hipofosfatemia, inhibitory kinazy tyrozynowej, krwawienie śródczaszkowe, małopłytkowość, mielosupresja, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca zastoinowa, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, piorunujące zapalenie wątroby, reaktywacja wzw B, supresja szpiku kostnego, wydłużenie QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zespół rozpadu guza - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna – Diagnostyka i diagnoza
Atrezja płucna to wrodzona wada serca charakteryzująca się całkowitym brakiem drożności zastawki płucnej, co uniemożliwia przepływ krwi z prawej komory do tętnicy płucnej. Diagnostyka może być przeprowadzona prenatalnie, głównie w II trymestrze (18-22 tydzień) za pomocą echokardiografii płodowej, w tym technik 3D/STIC, które pozwalają na ocenę struktury serca, obecności hipoplazji prawej komory, braku przepływu przez zastawkę oraz odwrócenia przepływu przez przewód tętniczy. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na objawach klinicznych, takich jak sinica i niska saturacja tlenem (pulsoksymetria), oraz badaniach obrazowych: echokardiogramie, RTG klatki piersiowej, EKG i cewnikowaniu serca, które umożliwiają ocenę anatomii, funkcji prawej komory, obecności VSD, PDA oraz krążenia obocznego (MAPCAs). W diagnostyce stosuje się także wskaźnik McGoon do oceny proporcji tętnic płucnych względem aorty zstępującej, co ma znaczenie prognostyczne i terapeutyczne.
atrezja płucna, badanie ultrasonograficzne ciąży, cewnikowanie serca, defekt przegrody międzykomorowej, echo płodowe, echokardiografia płodowa, echokardiografia trójwymiarowa, echokardiogram, elektrokardiogram, hipoplazja prawej komory, krążenie oboczne aortalno-płucne, prostaglandyna E1, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, sinica, tętnica płucna, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, wrodzona wada serca, zastawka płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Tetralogia fallota – Diagnostyka i diagnoza
Tetralogia Fallota (TOF) stanowi 5-7% wszystkich wrodzonych wad serca i jest najczęstszą siniczą wadą wrodzoną. Diagnostyka może być przeprowadzona prenatalnie (około 50% przypadków) za pomocą ultrasonografii i echokardiografii płodowej, co umożliwia planowanie porodu i wczesne leczenie. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na objawach klinicznych takich jak sinica, szmer serca, epizody hipercjanotyczne oraz tachypnoe. Diagnostyka obrazowa obejmuje pulsoksymetrię (screening noworodkowy), echokardiografię (złoty standard), EKG, RTG klatki piersiowej, test hiperoxygenacji, a także zaawansowane metody jak cewnikowanie serca, rezonans magnetyczny (CMR) i tomografia komputerowa (CCT). Badania genetyczne są wskazane ze względu na częste współistnienie zespołów genetycznych (np. zespół DiGeorge’a, delecja 22q11.2). Kompleksowa ocena obejmuje m.in. anatomię i funkcję zastawek, wielkość i morfologię komór, drogi odpływu prawej komory oraz układ naczyń płucnych i aorty.
atrezja płucna, badanie echokardiograficzne, cewnikowanie serca, diagnostyka prenatalna, elektrokardiogram, grasica, kardiologia płodowa, krążenie oboczne aortalno-płucne, niedomykalność zastawki płucnej, próba wysiłkowa, przerost prawej komory, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, sinica, sinicza wrodzona wada serca, szmer serca, tachypnoe, tet spells, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, trisomia 21, ubytek przegrody międzykomorowej, zespół Alagille’a, zespół DiGeorge’a, zespół Downa, zwężenie drogi odpływu prawej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność serca – Diagnostyka i diagnoza
Niewydolność serca (NS) to złożony zespół kliniczny charakteryzujący się upośledzeniem zdolności serca do pompowania krwi adekwatnie do potrzeb metabolicznych organizmu. Diagnostyka NS opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, obejmującej wywiad, badanie przedmiotowe oraz badania dodatkowe, gdyż nie istnieje pojedynczy test stanowiący złoty standard rozpoznania. Kluczowe są objawy takie jak duszność (w spoczynku, wysiłkowa, ortopnoe), obrzęki kończyn dolnych, zmęczenie oraz typowe cechy w badaniu przedmiotowym (np. trzeci ton serca, podwyższone ciśnienie w żyłach szyjnych, przemieszczenie uderzenia koniuszkowego). Diagnostyka laboratoryjna obejmuje m.in. morfologię, elektrolity, parametry nerek i wątroby, gospodarkę żelazową, TSH oraz peptydy natriuretyczne (BNP, NT-proBNP) z wartościami odcięcia: BNP <35 ng/L (przewlekła NS), <100 ng/L (ostra NS) oraz NT-proBNP <125 ng/L (przewlekła NS), <300 ng/L (ostra NS). Badania obrazowe, w tym RTG klatki piersiowej i EKG, wspomagają rozpoznanie, a echokardiografia stanowi złoty standard oceny struktury i funkcji serca, w tym frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), pozwalając na klasyfikację NS na HFrEF (LVEF ≤40%), HFmrEF (41-49%) oraz HFpEF (≥50%).
badanie laboratoryjne, badanie przedmiotowe, biopsja mięśnia sercowego, cewnikowanie serca, diagnostyka różnicowa, duszność nocna, duszność wysiłkowa, echokardiografia, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja rozkurczowa, kardiomegalia, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia zapalna, klasyfikacja NYHA, linie Kerleya B, morfologia krwi obwodowej, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, NT-proBNP, obrzęk kończyn dolnych, ortopnoe, peptyd natriuretyczny, peptyd natriuretyczny typu B, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, tomografia komputerowa, trzeci ton serca, trzeszczenia płucne, wysięk opłucnowy, zapalenie mięśnia sercowego, zastój w krążeniu płucnym, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie zastawki płucnej – Diagnostyka i diagnoza
Zwężenie zastawki płucnej to wada serca charakteryzująca się utrudnionym przepływem krwi z prawej komory do tętnicy płucnej, diagnozowana przede wszystkim na podstawie badania fizykalnego (szmer wyrzutowy skurczowy w II lewym międzyżebrzu) oraz echokardiografii doplerowskiej. Klasyfikacja ciężkości zwężenia opiera się na gradiencie ciśnień przez zastawkę: łagodne (≤36 mmHg), umiarkowane (36-64 mmHg) i ciężkie (≥64 mmHg). Echokardiografia pozwala na ocenę lokalizacji zwężenia (zastawkowe, podzastawkowe, nadzastawkowe), morfologii zastawki, funkcji prawej komory oraz obecności towarzyszących wad serca. Diagnostyka uzupełniająca obejmuje EKG (przerost prawej komory, blok prawej odnogi pęczka Hisa, arytmie), RTG klatki piersiowej (kardiomegalia, zmiany w tętnicy płucnej), rezonans magnetyczny serca (CMR) oraz tomografię komputerową (CCT) dla dokładnej oceny anatomii i funkcji serca.
arytmia, badanie doplerowskie, blok prawej odnogi pęczka Hisa, cewnikowanie serca, dysplastyczna zastawka płucna, echokardiografia, echokardiografia doplerowska, echokardiografia płodowa, elektrokardiogram, gradient ciśnień, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiomegalia, niedomykalność zastawki płucnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność prawokomorowa, próba wysiłkowa, przerost prawej komory, przetrwały otwór owalny, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, szmer sercowy, szmer wyrzutowy skurczowy, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, walwuloplastyka balonowa, zaburzenie rytmu serca, zespół Noonana, zwężenie nadzastawkowe, zwężenie podzastawkowe, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne – Diagnostyka i diagnoza
Całkowity anomalousny powrót żył płucnych (TAPVR) to rzadka wrodzona wada serca, charakteryzująca się nieprawidłowym połączeniem wszystkich czterech żył płucnych z prawym przedsionkiem lub naczyniami żylnymi do niego dopływającymi, co prowadzi do mieszania się krwi utlenowanej z krwią żylno-systemową i skutkuje hipoksemią. Występuje z częstością około 1:15 000 żywych urodzeń i stanowi 0,7-1,5% wad serca u noworodków. Diagnostyka prenatalna opiera się na ultrasonografii, gdzie najczęstszymi markerami są brak widocznego wejścia żył płucnych do lewego przedsionka (42,9%) oraz nieprawidłowy wygląd grzebienia Coumadina (38,1%). Echokardiografia płodowa jest badaniem potwierdzającym, jednak wykrywalność TAPVR prenatalnie jest ograniczona, zwłaszcza w izolowanych postaciach. Po urodzeniu objawy kliniczne obejmują sinicę, tachypnoe, słabe tętno i szmer sercowy, a diagnostyka opiera się na echokardiografii, RTG klatki piersiowej, EKG oraz pulsoksymetrii (saturacja 80-85%). Cewnikowanie serca i tomografia komputerowa z kontrastem (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI) służą do dokładnej oceny anatomii i planowania leczenia.
angiografia TK, całkowity anomalny powrót żył płucnych, cewnikowanie serca, diagnostyka prenatalna, echokardiografia płodowa, echokardiogram, kardioangiografia, kardiolog dziecięcy, lewy przedsionek, nadciśnienie płucne, niewydolność oddechowa, niewydolność prawej komory serca, prawy przedsionek, przegroda międzyprzedsionkowa, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, saturacja, sinica, szmer sercowy, typ mieszany TAPVR, typ nadsercowy TAPVR, typ podsercowy TAPVR, typ sercowy TAPVR, wrodzona wada serca, zatoka wieńcowa, zespół zaburzeń oddychania, zwężenie żył płucnych, żyła główna dolna, żyła płucna, żyła wrotna - Leksykon chorób i schorzeń
Dwudzielna zastawka aorty – Diagnostyka i diagnoza
Dwudzielna zastawka aorty (BAV) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, występującą u 0,5-1,3% populacji. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na echokardiografii przezklatkowej (TTE) o czułości około 92% i swoistości 96%, umożliwiającej ocenę morfologii zastawki, obecności zrostów (raphe), funkcji zastawki (stenoza, niedomykalność), maksymalnej prędkości przepływu, średniego gradientu ciśnień oraz wymiarów aorty i lewej komory. W przypadkach trudnych diagnostycznie stosuje się echokardiografię przezprzełykową (TEE), rezonans magnetyczny serca (MRI) oraz tomografię komputerową (CT), które dostarczają szczegółowych informacji o anatomii zastawki i aorty, zwłaszcza przy zwapnieniu zastawki lub konieczności oceny przed TAVI. Warto podkreślić, że CT wykazuje wyższą czułość (95,5%) niż TTE (79,7%) w wykrywaniu BAV u pacjentów ze zwapnieniem. Diagnostyka różnicowa obejmuje odróżnienie BAV od nabytych zmian zastawki trójpłatkowej oraz innych wrodzonych wad, jak zastawka jednopłatkowa.
aortopatia, ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, duszność, dwudzielna zastawka aorty, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, niedomykalność aortalna, niewydolność serca, omdlenie, operacja Rossa, procedura Davida, przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej, rezonans magnetyczny serca, rozwarstwienie aorty, rtg klatki piersiowej, stenoza aortalna, szmer sercowy, szmer wyrzutowy skurczowy, tętniak aorty, tętniak aorty wstępującej, tomografia komputerowa serca, wielorzędowa tomografia komputerowa, wymiana zastawki aortalnej, zwapnienie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową – Zapobieganie i profilaktyka
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową (PA/IVS) to rzadka, krytyczna wada wrodzona serca, stanowiąca 1-3% wszystkich wrodzonych wad serca, charakteryzująca się wysoką śmiertelnością. Profilaktyka pierwotna obejmuje kontrolę chorób współistniejących (np. cukrzycy z utrzymaniem prawidłowego poziomu glukozy), unikanie palenia tytoniu, dążenie do prawidłowej masy ciała, szczepienia ochronne przeciw różyczce, unikanie alkoholu i narkotyków oraz ostrożność w stosowaniu leków w ciąży. Wczesne wykrycie prenatalne jest kluczowe dla planowania porodu w wyspecjalizowanym ośrodku kardiologii płodowej oraz przygotowania zespołu specjalistów (kardiolog dziecięcy, kardiochirurg, neonatolog), co znacząco poprawia rokowanie noworodka. Natychmiastowe podanie prostaglandyn (PGE) po urodzeniu zapobiega zamknięciu przewodu tętniczego, co jest niezbędne dla utrzymania przepływu krwi do płuc.
atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorowa, cewnikowanie serca, cukrzyca, droga odpływu prawej komory, hipoksemia, implantacja stentu, kardiochirurg, kardiolog dziecięcy, kardiologia płodowa, kardiologiczny oddział intensywnej terapii, łata przezzastawkowa, neonatolog, niestabilność hemodynamiczna, oddział intensywnej terapii noworodka, otyłość, palenie tytoniu, podwiązanie przewodu tętniczego, poziom glukozy we krwi, prostaglandyna, przewód tętniczy, różyczka, sinicza wada wrodzona serca, wrodzona wada serca, zespolenie Blalock-Taussig - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie osierdzia – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie osierdzia diagnozuje się na podstawie co najmniej dwóch z czterech kryteriów: typowego bólu w klatce piersiowej (>85% przypadków), tarcia osierdziowego (~30%), charakterystycznych zmian w EKG (~60%) oraz obecności płynu w worku osierdziowym (~60%). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne z osłuchiwaniem serca, badania laboratoryjne (podwyższone CRP u ~80% pacjentów, OB, leukocytoza, podwyższone troponiny u ~30% wskazujące na myoperikarditis) oraz badania obrazowe, w tym echokardiografię przezklatkową (TTE) jako badanie pierwszego rzutu do oceny wysięku i funkcji serca. Charakterystyczne zmiany w EKG przechodzą przez cztery etapy, z rozlanym uniesieniem odcinka ST o kształcie wklęsłym i obniżeniem odcinka PR jako cechą wyróżniającą od zawału serca. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie zawału, rozwarstwienia aorty, zatorowości płucnej i innych przyczyn bólu w klatce piersiowej.
białko C-reaktywne, biopsja osierdzia, ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, echokardiografia przezklatkowa, gruźlicze zapalenie osierdzia, idiopatyczne zapalenie osierdzia, leukocytoza, nawracające zapalenie osierdzia, obniżenie odcinka PR, odczyn Biernackiego, ostre zapalenie osierdzia, perikardiektomia, perikardiocenteza, płyn w worku osierdziowym, przewlekłe zapalenie osierdzia, rezonans magnetyczny serca, ropne zapalenie osierdzia, rozwarstwienie aorty, tamponada serca, tarcie osierdziowe, tomografia komputerowa serca, troponina, uniesienie odcinka ST, wysięk osierdziowy, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zmiany w EKG - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki płucnej – Objawy
Choroba zastawki płucnej obejmuje zaburzenia funkcji zastawki między prawą komorą a tętnicą płucną, manifestujące się stenozą lub niedomykalnością. Nasilenie objawów koreluje ze stopniem zwężenia lub niedomykalności, a przebieg kliniczny klasyfikuje się w czterech stadiach: A (ryzyko), B (łagodna/umiarkowana bezobjawowa), C (ciężka bezobjawowa) oraz D (ciężka objawowa). Objawy w umiarkowanej i ciężkiej postaci obejmują duszność, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, omdlenia, kołatanie serca oraz obrzęki. U noworodków mogą wystąpić sinica, trudności w oddychaniu i karmieniu, zahamowanie wzrostu oraz tachykardia. Stenoza prowadzi do przerostu prawej komory i ryzyka niewydolności serca, natomiast niedomykalność powoduje przeciążenie objętościowe, rozszerzenie i dysfunkcję prawej komory. Diagnostyka opiera się na echokardiografii, EKG, badaniach wydolnościowych oraz w wybranych przypadkach rezonansie magnetycznym i cewnikowaniu serca.
arytmia, badanie echokardiograficzne, balonowa walwuloplastyka, ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, częstoskurcz komorowy, duszność, dysfunkcja prawej komory, kołatanie serca, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki płucnej, niewydolność prawej komory, niewydolność serca, prawa komora serca, przeciążenie objętościowe, przerost prawej komory, rezonans magnetyczny serca, rozszerzenie prawej komory, sinica, stenoza zastawki płucnej, szmer sercowy, tętnica płucna, wada wrodzona serca, wymiana zastawki płucnej, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zastawka płucna, zawroty głowy, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki płucnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba zastawki płucnej obejmuje zwężenie (stenozę), niedomykalność (regurgitację) oraz atrezję zastawki płucnej, która oddziela prawą komorę serca od tętnicy płucnej. Zwężenie zastawki płucnej prowadzi do ograniczenia przepływu krwi z prawej komory do płuc, co skutkuje przeciążeniem prawej komory i zmniejszoną oksygenacją krwi. Niedomykalność powoduje cofanie się krwi z tętnicy płucnej do prawej komory, mieszając krew utlenowaną z odtlenowaną. Atrezja zastawki płucnej jest wrodzoną wadą uniemożliwiającą przepływ krwi do płuc, wymagającą natychmiastowej interwencji. Diagnostyka opiera się na echokardiografii 2D, EKG, RTG klatki piersiowej oraz zaawansowanych technikach obrazowania, takich jak echokardiografia 3D i rezonans magnetyczny serca (MRI). Objawy zależą od stopnia zaawansowania choroby i obejmują duszność, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, sinicę oraz objawy niewydolności serca u niemowląt.
anestezjolog, arytmia, atrezja zastawki płucnej, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ból w klatce piersiowej, cewnikowanie serca, choroba zastawki płucnej, diuretyk, duszność, echokardiografia dwuwymiarowa, elektrokardiografia, fizjoterapeuta, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiolog interwencyjny, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki płucnej, niewydolność serca, omdlenie, przerost mięśnia sercowego, przezcewnikowa wymiana zastawki płucnej, rezonans magnetyczny serca, sinica, stenoza zastawki płucnej, tętnica płucna, wada wrodzona, walwuloplastyka, walwuloplastyka balonowa, zapalenie wsierdzia, zastawka aortalna, zastawka mitralna, zastawka trójdzielna, zespół Noonana, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cieśni aorty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zwężenie cieśni aorty (coarctation of the aorta) to wrodzona wada serca, polegająca na zwężeniu łuku aorty, najczęściej za lewą tętnicą podobojczykową, co prowadzi do różnicy ciśnienia tętniczego między kończynami górnymi a dolnymi oraz przeciążenia lewej komory. Występuje u 5-8% pacjentów z wrodzonymi wadami serca, z częstością około 1600 noworodków rocznie w USA. Objawy zależą od stopnia zwężenia i wieku, obejmując niewydolność krążenia, tachypnoe, sinicę, zmniejszone tętno na tętnicach udowych oraz nadciśnienie tętnicze u starszych pacjentów. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, echokardiografii, rezonansie magnetycznym, tomografii komputerowej oraz cewnikowaniu serca. Leczenie obejmuje podawanie prostaglandyny E1 w dawce 0,05-0,15 mcg/kg/min u noworodków, leki inotropowe, moczopędne i przeciwnadciśnieniowe oraz interwencje chirurgiczne (np. zespolenie koniec do końca, plastyka z łatą) lub przezskórne (angioplastyka balonowa, implantacja stentu), dobierane indywidualnie w zależności od wieku i anatomii wady.
angioplastyka balonowa, bilans płynów, cewnikowanie serca, diureza, duszność wysiłkowa, dysfunkcja serca, echokardiografia, implantacja stentu, infekcyjne zapalenie wsierdzia, koarktacja aorty, lek inotropowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nawrót zwężenia, nieefektywna perfuzja tkankowa, nietolerancja wysiłku, niewydolność krążenia, niewydolność serca, perfuzja obwodowa, prostaglandyna E1, przewód tętniczy, rekoarktacja, rezonans magnetyczny serca, sinica, tachypnoe, tętniak aorty, tętnica udowa, tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, zaburzenia karmienia, zaburzony wzorzec oddychania, zespolenie koniec do końca, zmniejszony rzut serca, zwężenie cieśni aorty - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej – Diagnostyka i diagnoza
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej (PA-VSD) to złożona wrodzona wada serca charakteryzująca się całkowitą niedrożnością zastawki płucnej oraz obecnością ubytku przegrody międzykomorowej, umożliwiającego przepływ krwi między komorami. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na echokardiografii płodowej, wykrywającej wadę z dokładnością do 90%, oraz badaniach genetycznych, szczególnie w kierunku delecji 22q11. Po urodzeniu rozpoznanie opiera się na badaniu przedmiotowym (sinica, tachypnoe, szmer sercowy), pulsoksymetrii, EKG, RTG klatki piersiowej oraz echokardiografii, która pozostaje złotym standardem. Zaawansowane metody obrazowania, takie jak cewnikowanie serca, tomografia komputerowa (MDCT) i rezonans magnetyczny (MRI), umożliwiają szczegółową ocenę anatomii naczyń płucnych, obecności MAPCAs oraz planowanie leczenia. W diagnostyce stosuje się indeksy takie jak McGoon i Nakata (wartość prawidłowa NI: 330 ± 30 mm/m² powierzchni ciała) oraz stosunek Qp:Qs, które pomagają w ocenie rokowania i kwalifikacji do zabiegów chirurgicznych.
angiografia, atrezja płucna z nienaruszoną przegrodą międzykomorową, atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej, cewnikowanie serca, chirurg dziecięcy, delecja 22q11, echokardiografia płodowa, frakcja wyrzutowa, gradient ciśnień, kardiolog dziecięcy, niewydolność serca, prostaglandyna E1, przerost prawej komory, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, sinica, tachypnoe, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, truncus arteriosus, ubytek przegrody międzykomorowej, wielorzędowa tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, wspólny pień tętniczy, zastawka płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie tętnicy nerkowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zwężenie tętnicy nerkowej (ZTN) jest istotnym markerem miażdżycowym, wiążącym się z wysoką śmiertelnością sercowo-naczyniową, sięgającą 33-36% w okresie 4-5 lat obserwacji, a nawet 51% po 10 latach u pacjentów po stentowaniu. Szczególnie niekorzystne rokowanie obserwuje się u chorych z niemal całkowitą niedrożnością tętnicy nerkowej (≥95%), gdzie 4-letni wskaźnik przeżycia wynosi około 48%. Współistniejące czynniki ryzyka, takie jak upośledzona funkcja nerek, choroba tętnic wieńcowych (zwłaszcza trójnaczyniowa), przebyte CABG oraz podwyższone stężenie kreatyniny, dodatkowo zwiększają ryzyko zgonu. Naturalny przebieg ZTN charakteryzuje się progresją zwężenia u 42-53% pacjentów w ciągu pierwszych 2 lat, a całkowita niedrożność rozwija się u 9-16%, co podkreśla konieczność wczesnej diagnostyki i monitorowania zmian naczyniowych.
angiografia wieńcowa, cewnikowanie serca, choroba tętnic obwodowych, choroba tętnic wieńcowych, choroba współistniejąca, cukrzyca, dyslipidemia, działanie niepożądane, kreatynina w surowicy, miażdżyca, miażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej, nadciśnienie tętnicze, nefropatia niedokrwienna, niedrożność tętnicy nerkowej, niewydolność nerek, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła choroba nerek, rewaskularyzacja, śmiertelność sercowo-naczyniowa, stentowanie tętnicy nerkowej, ultrasonografia duplex, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych – Diagnostyka i diagnoza
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych (PAPVR) to rzadka wrodzona wada serca, charakteryzująca się nieprawidłowym odpływem jednej lub więcej żył płucnych do prawego przedsionka lub układu żylnego systemowego, zamiast do lewego przedsionka. Powoduje to przeciek lewo-prawy, który może prowadzić do przeciążenia prawej komory, nadciśnienia płucnego i niewydolności serca. Częstość występowania PAPVR wynosi około 0,4-0,7%, a objawy kliniczne są zróżnicowane – od bezobjawowych po duszność, ból w klatce piersiowej i objawy niewydolności prawej komory. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, echokardiografii (TTE i TEE), tomografii komputerowej (MDCT) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR), które umożliwiają dokładną ocenę anatomii i hemodynamiki. Czułość echokardiografii w wykrywaniu anomalii żył płucnych wynosi do 97,6%, natomiast MDCT i CMR oferują bardzo wysoką dokładność obrazowania, pozwalając na precyzyjne określenie liczby, przebiegu i drenażu żył płucnych. Cewnikowanie serca pozostaje złotym standardem w ocenie hemodynamicznej, zwłaszcza w pomiarze stosunku przepływu płucnego do systemowego (Qp:Qs) oraz ciśnień w tętnicy płucnej.
angiografia CT, angiografia rezonansu magnetycznego, badanie dopplerowskie, cewnikowanie prawego serca, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia kontrastowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram przezklatkowy, elektrokardiografia, hemodynamika, kardioangiografia, kardiomegalia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niewydolność prawego serca, obrzęk płuc, opór naczyniowy płucny, opór naczyniowy systemowy, PAPVR, przeciek lewo-prawy, przegroda przedsionkowa, przepływ płucny, przerost prawej komory, przetrwała lewa żyła główna górna, przetrwały przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, szmer serca, tachykardia, tomografia komputerowa z bramkowaniem EKG, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ubytek przegrody przedsionkowej, wielorzędowa tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, zatoka wieńcowa, zespół Turnera, zwężenie żyły płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cieśni aorty – Diagnostyka i diagnoza
Zwężenie cieśni aorty (Coarctation of the aorta) to wrodzona wada serca, charakteryzująca się zwężeniem aorty najczęściej tuż za odejściem lewej tętnicy podobojczykowej, stanowiąca 5-8% wszystkich wrodzonych wad serca. Diagnostyka opiera się na badaniu przedmiotowym (różnica ciśnienia tętniczego między kończynami górnymi i dolnymi, słabe tętno w kończynach dolnych, szmer skurczowy), echokardiografii z oceną gradientu ciśnień (szczytowy >20 mmHg wskazuje na istotne zwężenie), a także na obrazowaniu metodami MRI, CT oraz cewnikowaniu serca, które jest złotym standardem oceny hemodynamicznej. W diagnostyce prenatalnej czułość wynosi 50-72%, a istotnym parametrem jest indeks DA ≥1,28, sugerujący konieczność interwencji chirurgicznej z czułością 85% i swoistością 94%. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, gdyż nieleczone zwężenie prowadzi do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie, przerost lewej komory, rozwarstwienie aorty czy krwotok wewnątrzczaszkowy.
angiografia rezonansu magnetycznego, angioplastyka balonowa, badanie dopplerowskie, cewnikowanie serca, CT angiografia, echokardiografia płodu, gradient ciśnienia, kardiomegalia, krążenie oboczne, krwotok wewnątrzczaszkowy, nadciśnienie wtórne, niewydolność nerek, niewydolność serca, przerost lewej komory, przewód tętniczy, przezprzełykowa echokardiografia, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, rozwarstwienie aorty, stentowanie, wrodzona wada serca, wstrząs krążeniowy, zwężenie cieśni aorty - Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk powstający w wyniku turbulentnego przepływu krwi przez serce lub naczynia, słyszalny podczas osłuchiwania stetoskopem. Szmery dzielimy na niewinne (funkcjonalne), często występujące u noworodków i dzieci, oraz patologiczne, które mogą wskazywać na wrodzone lub nabyte wady serca, takie jak niedomykalność czy zwężenie zastawek aortalnej, mitralnej, trójdzielnej lub płucnej, kardiomiopatię przerostową, ubytki przegrody międzyprzedsionkowej/międzykomorowej czy infekcje serca. Szmery klasyfikuje się według czasu występowania w cyklu sercowym (skurczowe, rozkurczowe, ciągłe) oraz intensywności (skala 1-6). W populacji pediatrycznej szmery występują u około 80% dzieci, z czego większość to szmery niewinne, natomiast u dorosłych około 10%. Szczególną uwagę wymaga ocena szmerów u noworodków ze względu na wyższe ryzyko patologii. Diagnostyka obejmuje echokardiografię, EKG, RTG klatki piersiowej oraz badania laboratoryjne, a w wybranych przypadkach cewnikowanie serca.
anemia, annuloplastyka, cewnikowanie serca, echokardiogram, elektrokardiogram, gorączka, kardiolog dziecięcy, kardiomiopatia przerostowa, MitraClip, nadczynność tarczycy, niedomykalność aortalna, niedomykalność mitralna, niedomykalność płucna, niedomykalność trójdzielna, niewinny szmer sercowy, niewydolność serca, patologiczny szmer sercowy, populacja pediatryczna, pulsoksymetria, sinica, stetoskop, szmer ciągły, szmer rozkurczowy, szmer sercowy, szmer skurczowy, TAVR, turbulentny przepływ krwi, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada wrodzona serca, wrodzona wada serca, zastawka serca, zespół terapeutyczny, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej, zwężenie zastawki płucnej, zwężenie zastawki trójdzielnej - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorową (PA/IVS) to rzadka, złożona wada wrodzona serca, charakteryzująca się całkowitym brakiem drożności zastawki płucnej przy nieobecności ubytku w przegrodzie międzykomorowej. Wada ta prowadzi do całkowitego zablokowania przepływu krwi z prawej komory do tętnicy płucnej, co skutkuje krytycznym niedotlenieniem noworodka. Diagnostyka prenatalna opiera się na zaawansowanej echokardiografii i ultrasonografii, natomiast po urodzeniu stosuje się pulsoksymetrię, EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografię oraz cewnikowanie serca. W terapii natychmiastowej kluczowe jest podanie prostaglandyn (PGE1) w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego, co zapewnia przepływ krwi do płuc. Leczenie interwencyjne obejmuje balonową walwulotomię, balonową septostomię przedsionkową, stentowanie przewodu tętniczego oraz zespolenia systemowo-płucne, takie jak zespolenie Blalock-Taussig, dostosowane indywidualnie do anatomii i funkcji prawej komory oraz zastawki trójdzielnej.
atrezja płucna z zachowaną przegrodą międzykomorowa, balonowa septostomia przedsionkowa, cewnikowanie serca, dysfagia, echokardiografia, echokardiogram, elektrokardiogram, infuzja prostaglandyn, kardiologia płodowa, kardiologiczny oddział intensywnej terapii, naczynie wieńcowe, oddział intensywnej terapii noworodkowej, otwór owalny, procedura Fontana, procedura Glenna, procedura hybrydowa, przegroda międzykomorowa, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rtg klatki piersiowej, stentowanie, walwulotomia balonowa, wrodzona wada serca, zapalenie wsierdzia, zastawka płucna, zastawka trójdzielna, zespolenie Blalock-Taussig, zespolenie systemowo-płucne - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona wada serca u dorosłych – Leczenie
Wrodzona wada serca (CHD) jest najczęstszą wadą wrodzoną, a dzięki postępom w pediatrycznej kardiologii i technikom chirurgicznym liczba dorosłych pacjentów z ACHD wzrosła do 1,5-2 milionów w USA. Mimo skutecznej korekcji w dzieciństwie, pacjenci wymagają dożywotniej specjalistycznej opieki, gdyż są narażeni na późne powikłania, takie jak niewydolność serca, arytmie, nadciśnienie płucne i powikłania zakrzepowo-zatorowe. Opieka powinna być prowadzona przez kardiologa specjalizującego się w ACHD, obejmującą regularne badania obrazowe (echokardiografia, MRI, TK), testy wysiłkowe i monitorowanie EKG, z częstotliwością wizyt co 1-2 lata w zależności od złożoności wady. Farmakoterapia, choć oparta na ograniczonych danych, odgrywa kluczową rolę w kontroli arytmii, profilaktyce zakrzepowo-zatorowej, leczeniu niewydolności serca (ACEI, ARB, beta-blokery, diuretyki, ARNI, SGLT2) oraz nadciśnienia płucnego, z uwzględnieniem specyfiki zespołu Eisenmengera i ryzyka krwioplucia.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk, arytmia, balonowa walwuloplastyka, beta-bloker, cewnikowanie serca, diuretyk, doustny antykoagulant, echokardiografia, elektrofizjologia, gastroenterologia, hepatologia, infekcja serca, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego 2, kanał przedsionkowo-komorowy, kardiolog wrodzonych wad serca, kardiologia interwencyjna, krioablacja, krwioplucie, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, medycyna matczyno-płodowa, monitorowanie EKG, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, obrazowanie serca, operacja Fontana, operacja korzenia aorty, osłabienie mięśnia sercowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, procedura Rossa, profilaktyka antybiotykowa, przetrwały otwór owalny, przetrwały przewód tętniczy, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, przezcewnikowa wymiana zastawki płucnej, pulmonologia, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny serca, stenoza aortalna, test wysiłkowy, tomografia komputerowa, transplantacja serca, ubytek przegrody międzykomorowej, udar mózgu, urządzenie wspomagające pracę komór, wrodzona wada serca, wrodzona wada serca u dorosłych, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zapalenie wsierdzia, zespół Eisenmengera - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba serca wrodzona – Leczenie
Leczenie wrodzonych wad serca (WCS) jest zindywidualizowane i zależy od typu oraz ciężkości defektu, a także wieku pacjenta. Łagodne wady, takie jak małe ubytki w przegrodzie międzyprzedsionkowej (ASD) lub międzykomorowej (VSD), mogą wymagać jedynie regularnej obserwacji kardiologicznej z echokardiografią co kilka lat. Farmakoterapia obejmuje stosowanie leków antyarytmicznych, przeciwzakrzepowych, beta-blokerów, diuretyków, inhibitorów ACE, glikozydów nasercowych i antybiotyków profilaktycznych. W leczeniu interwencyjnym stosuje się przezskórne zamykanie ASD (około 8% przypadków), PDA (około 98%), balonową walwuloplastykę, przezskórną wymianę zastawek oraz ablację cewnikową. Zabiegi te charakteryzują się krótszym czasem rekonwalescencji i mniejszą inwazyjnością w porównaniu do operacji na otwartym sercu.
ablacja cewnikowa, balonowa walwuloplastyka, beta-bloker, bloker receptora angiotensyny, bradykardia, cewnikowanie serca, diuretyk, echokardiografia, glikozyd nasercowy, hipoksemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiolog wrodzonych wad serca, kardiologia interwencyjna, koarktacja aorty, krążenie dwukomorowe, lek antyarytmiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki, operacja paliatywna, procedura Fontana, przetrwały przewód tętniczy, przezskórna wymiana zastawki aortalnej, przezskórna wymiana zastawki płucnej, rehabilitacja kardiologiczna, rozrusznik serca, stenoza zastawki, ubytek międzykomorowy, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, urządzenie wspomagające pracę komór, wrodzona choroba serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie przewodzenia, zespół hipoplazji lewego serca - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Diagnostyka i diagnoza
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to złożona wada wrodzona serca, charakteryzująca się całkowitym lub przeważającym ujściem aorty i tętnicy płucnej z prawej komory, najczęściej współistniejącą z ubytkiem w przegrodzie międzykomorowej (VSD). Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na echokardiografii płodowej, której trafność sięga około 96%, choć może być utrudniona przez pozycję płodu. Po urodzeniu objawy kliniczne, takie jak sinica i zaburzenia oddychania, kierują do dalszej diagnostyki, w tym badania fizykalnego, pulsoksymetrii oraz echokardiografii, która pozwala na ocenę anatomiczną: potwierdzenie pochodzenia wielkich tętnic z prawej komory, lokalizację i wielkość VSD, wzajemne położenie aorty i tętnicy płucnej oraz obecność ewentualnych zwężeń drogi odpływu. Uzupełniająco stosuje się EKG (często wykazujące przerost prawej komory) oraz zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej. W bardziej skomplikowanych przypadkach wskazane są zaawansowane metody obrazowania, takie jak rezonans magnetyczny serca (MRI) i tomografia komputerowa (CT), które umożliwiają szczegółową ocenę anatomii serca i naczyń, a także planowanie chirurgiczne. Cewnikowanie serca pozostaje procedurą pomocniczą w wybranych sytuacjach, np. do oceny oporów naczyniowych płucnych czy anatomii tętnic wieńcowych.
badania genetyczne, cewnikowanie serca, DORV, echo płodowe, echokardiografia, echokardiografia 3D, EKG, koarktacja aorty, MRI serca, podwójne ujście prawej komory, prostaglandyna E, przerost prawej komory, przewód tętniczy, pulsoksymetria, rtg klatki piersiowej, saturacja, sinica, szmer sercowy, ubytek przegrody międzykomorowej, USG prenatalne, zastawki półksiężycowate, zespół DiGeorge’a, zespół Edwardsa - Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Diagnostyka i diagnoza
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) stanowi 10-15% wrodzonych wad serca i charakteryzuje się obecnością otworu w przegrodzie międzyprzedsionkowej, prowadzącym do przecieku lewo-prawego. Diagnostyka opiera się na badaniu przedmiotowym (szmer sercowy, zmiany w tonach serca), echokardiografii (TTE, TEE, Doppler, 3D), EKG (przeciążenie prawej komory, powiększenie prawego przedsionka, wydłużenie PR, wzór „crochetage”), RTG klatki piersiowej (powiększenie prawego przedsionka i komory, zwiększone unaczynienie płuc) oraz zaawansowanych metodach obrazowania jak rezonans magnetyczny serca (CMR) i tomografia komputerowa (CT). Cewnikowanie serca jest zarezerwowane dla przypadków podejrzenia nadciśnienia płucnego, niejednoznacznych wyników lub planowanego zamknięcia przezskórnego. Kluczowe parametry hemodynamiczne to stosunek przepływu płucnego do systemowego (Qp/Qs), gdzie wartość >1,5:1 wskazuje na istotny przeciek.
arytmia, ASD typu zatoki wieńcowej, blok przedsionkowo-komorowy, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, defekt przegrody międzyprzedsionkowej, duszność, echokardiografia, echokardiografia dopplerowska, echokardiografia kontrastowa, elektrokardiogram, infekcja dróg oddechowych, kołatanie serca, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, osłuchiwanie serca, przeciążenie prawej komory, przeciek lewo-prawy, przetrwały otwór owalny, przezklatkowe badanie echokardiograficzne, przezprzełykowe badanie echokardiograficzne, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, saturacja tlenu, szmer sercowy, tomografia komputerowa, tony serca, trójwymiarowa echokardiografia, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzykomorowej – Leczenie
Ubytek przegrody międzykomorowej (VSD) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, której leczenie zależy od wielkości ubytku, lokalizacji, objawów oraz stanu pacjenta. Małe VSD, szczególnie typu mięśniowego, często zamykają się samoistnie (około 36,7%) i wymagają jedynie regularnej obserwacji kardiologicznej. W przypadku umiarkowanych i dużych ubytków, które wywołują objawy niewydolności serca, stosuje się leczenie farmakologiczne obejmujące diuretyki (furosemid 1-3 mg/kg/dobę), inhibitory ACE (kaptopryl 0,5-2 mg/kg/dobę) oraz digoksynę (5-10 μg/kg/dobę). U niemowląt z dużymi VSD i objawami niewydolności serca konieczne jest wsparcie żywieniowe, często z zastosowaniem sondy nosowo-żołądkowej. Wskazaniem do interwencji chirurgicznej jest duży ubytek powodujący istotne zaburzenia hemodynamiczne, objawowa niewydolność serca, przeciążenie lewej komory lub powikłania takie jak wypadanie płatka zastawki aortalnej.
całkowity blok serca, cewnikowanie serca, desaturacja, digoksyna, diuretyk, echokardiografia przezprzełykowa, furosemid, hiperkalciuria, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, krążenie pozaustrojowe, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, naczyniowa choroba obturacyjna płuc, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki aortalnej, niewydolność serca, opór naczyniowy płucny, profilaktyka antybiotykowa, przeciek lewo-prawy, rehabilitacja kardiologiczna, remodeling, sonda nosowo-żołądkowa, spironolakton, ubytek mięśniowy, ubytek przegrody międzykomorowej, VSD, wypadanie płatka zastawki aortalnej, zespół Eisenmengera - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół noonana – Leczenie
Zespół Noonana (NS) to wielonarządowa choroba genetyczna bez leczenia przyczynowego, wymagająca interdyscyplinarnego podejścia. Problemy kardiologiczne występują u 50-80% pacjentów i są głównym czynnikiem rokowniczym; zalecane są regularne badania EKG i echokardiografia co 5 lat. Leczenie wad serca obejmuje farmakoterapię (beta-blokery, disopyramid, blokery kanału wapniowego typu L) oraz interwencje chirurgiczne, np. balonowe poszerzenie zastawki płucnej lub operacje kardiochirurgiczne. Obiecujące wyniki daje stosowanie inhibitorów MEK, takich jak trametynib, który w badaniu na dwóch pacjentach z mutacją RIT1 odwrócił kardiomiopatię przerostową i poprawił funkcję serca po 3 miesiącach terapii, utrzymując efekt do 17 miesięcy. Niski wzrost dotyczy około 83% dzieci z NS; terapia rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu (rhGH), głównie somatropiną (Norditropin zatwierdzony przez FDA), poprawia wzrost o około +1,4 SDS, szczególnie przy wczesnym rozpoczęciu (około 4. roku życia). Terapia jest bezpieczna, nie powoduje istotnych działań niepożądanych, nie zwiększa ryzyka kardiologicznego ani nowotworowego, choć wymaga długoterminowej obserwacji.
audiolog, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, cewnikowanie serca, desmopresyna, disopyramid, endokrynolog, fizjoterapia, inhibitor MEK, kardiomiopatia przerostowa, morfologia krwi, neurolog, obrzęk limfatyczny, okulista, orchidopeksja, poszerzenie balonowe, propranolol, RASopatia, rekombinowany ludzki hormon wzrostu, somatropina, sonda nosowo-żołądkowa, terapia logopedyczna, terapia uciskowa, terapia zajęciowa, trametynib, USG nerek, wnętrostwo, zaburzenie krzepnięcia, zaćma, zespół Noonana, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność zastawki trójdzielnej – Diagnostyka i diagnoza
Niewydolność zastawki trójdzielnej (NT) charakteryzuje się niedomykalnością zastawki między prawym przedsionkiem a prawą komorą, prowadzącą do wstecznego przepływu krwi i zastoju w układzie żylnym. Schorzenie to dotyka miliony pacjentów w USA i Europie, często pozostając bezobjawowe lub niedodiagnozowane. Diagnostyka opiera się głównie na echokardiografii, w tym przezklatkowej (TTE) i przezprzełykowej (TEE), z oceną ilościową stopnia niewydolności, gdzie ciężką NT definiuje się jako efektywne pole ujścia fali zwrotnej (ERO) ≥0,40 cm² oraz szerokość talii fali zwrotnej ≥7 mm. Dodatkowo, rezonans magnetyczny serca (CMR) jest zalecany do precyzyjnej oceny funkcji i wielkości prawej komory, zwłaszcza przy niejednoznacznych wynikach echokardiografii. Diagnostyka powinna uwzględniać także EKG, RTG klatki piersiowej oraz, w wybranych przypadkach, cewnikowanie serca dla pomiaru ciśnienia w tętnicy płucnej i oceny anatomii naczyń wieńcowych.
annuloplastyka, badanie dopplerowskie, cewnikowanie serca, ciśnienie w tętnicy płucnej, duszność, dysfunkcja prawej komory, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, efektywne pole ujścia fali zwrotnej, elektrokardiografia, hepatomegalia, holter EKG, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niewydolność zastawki trójdzielnej, poszerzenie pierścienia trójdzielnego, próba wysiłkowa, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, tomografia komputerowa, vena contracta, wodobrzusze, wsteczny przepływ krwi, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie mitralne – Diagnostyka i diagnoza
Zwężenie zastawki mitralnej charakteryzuje się ograniczeniem przepływu krwi z lewego przedsionka do lewej komory, co prowadzi do objawów zastoju płucnego i powikłań hemodynamicznych. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (szmer rozkurczowy, trzask otwarcia zastawki, głośny ton S1) oraz przede wszystkim na echokardiografii, która jest złotym standardem. Echokardiografia przezklatkowa (TTE) i przezprzełykowa (TEE) umożliwiają ocenę morfologii zastawki, pola powierzchni (prawidłowo 4-5 cm²), gradientu ciśnień i czasu półtrwania gradientu (pressure half-time). Zwężenie umiarkowane definiuje się jako pole powierzchni 1,5-2,5 cm² lub czas półtrwania ≥150 ms, a ciężkie jako pole ≤1,5 cm² lub czas półtrwania >150 ms. Dodatkowo stosuje się badania obrazowe (RTG, CT, CMR) oraz EKG i monitorowanie Holterowskie w celu oceny powikłań, takich jak powiększenie lewego przedsionka czy migotanie przedsionków.
cewnikowanie serca, ciśnienie w tętnicy płucnej, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia wysiłkowa, elektrokardiogram, gorączka reumatyczna, gradient ciśnień, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiomiopatia przerostowa, koronarografia, migotanie przedsionków, monitorowanie holterowskie, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, pole powierzchni zastawki, rezonans magnetyczny serca, szmer rozkurczowy, szmer serca, technika Dopplera, test wysiłkowy, tomografia komputerowa, zaburzenie rytmu serca, zaciskające zapalenie osierdzia, zastawka dwudzielna, zastój w płucach, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, zwężenie mitralne, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon chorób i schorzeń
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne (TAPVR) to krytyczna wada wrodzona serca, charakteryzująca się nieprawidłowym odpływem krwi z żył płucnych do struktur innych niż lewy przedsionek. Bez interwencji chirurgicznej śmiertelność w pierwszym miesiącu życia jest bardzo wysoka. Rokowanie zależy od obecności obstrukcji żył płucnych (PPVO), współistniejących wad, czasu rozpoznania oraz stanu klinicznego pacjenta. W izolowanym TAPVR u pacjentów z sercem dwukomorowym odsetek przeżycia przekracza 90%, a śmiertelność operacyjna jest <5% przy planowych zabiegach bez obstrukcji. W przypadku obstrukcji żył płucnych oraz pilnych operacji u krytycznie chorych noworodków śmiertelność i zachorowalność są znacznie wyższe, często wymagając długotrwałej wentylacji mechanicznej pooperacyjnej. Współistnienie TAPVR z sercem jednokomorowym lub heterotaksją pogarsza rokowanie, z przeżywalnością poniżej 60%, a heterotaksja jest niezależnym predyktorem śmiertelności (iloraz szans 5,5; p=0,02).
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, arytmia, cewnikowanie serca, heterotaksja, obstrukcja żył płucnych, operacja Fontana, rozrusznik serca, serce jednokomorowe, sinicza wada serca, wentylacja mechaniczna, wrodzona wada serca, zabieg paliatywny, zaburzenia rytmu serca, zespolenie Blalock-Taussig, zespolenie żylno-płucne - Leksykon chorób i schorzeń
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej – Objawy
Atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej (PA-VSD) to złożona wada wrodzona serca charakteryzująca się całkowitą niedrożnością zastawki płucnej oraz obecnością ubytku w przegrodzie międzykomorowej, co prowadzi do nieprawidłowego mieszania się krwi. Objawy kliniczne pojawiają się zazwyczaj w pierwszych godzinach lub dniach życia noworodka i obejmują centralną sinicę, duszność, zmęczenie, problemy z karmieniem oraz charakterystyczne szmery sercowe. Przebieg choroby jest zróżnicowany i zależy od anatomicznych wariantów, w tym rozwoju naczyń płucnych i obecności dużych kolateral aortalno-płucnych (MAPCAs). Bez leczenia chirurgicznego około 50% pacjentów umiera w ciągu pierwszych 2 lat życia, a 20-letnia przeżywalność wynosi około 10%, z ryzykiem powikłań takich jak niewydolność serca, zaburzenia rytmu, infekcyjne zapalenie wsierdzia, udar mózgu czy padaczka.
arytmia serca, atrezja płucna z ubytkiem przegrody międzykomorowej, cewnikowanie serca, choroba przewlekła, duszność, dyspnea, hipoksja mózgu, infekcja układu oddechowego, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kolaterale aortalno-płucne, krążenie płucne, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, padaczka, palce pałeczkowate, sinica, sinica centralna, szmer serca, szmer skurczowy, tachypnoe, udar mózgu, wrodzona wada serca, zaburzenia przepływu krwi, zaburzenia wzrostu, zapalenie wsierdzia, zastawka płucna, zastój wątrobowy - Leksykon chorób i schorzeń
Ischemia mięśnia sercowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ischemia mięśnia sercowego, wynikająca z ograniczonego przepływu krwi przez tętnice wieńcowe, prowadzi do niedotlenienia mięśnia sercowego i jest główną przyczyną ostrego zawału mięśnia sercowego (AMI). Prognozowanie wyników leczenia, zarówno krótkoterminowych (śmiertelność wewnątrzszpitalna, 30-dniowa) jak i długoterminowych (1 rok i więcej), jest kluczowe dla optymalizacji terapii i alokacji zasobów. System CoDE-ACS, wykorzystujący uczenie maszynowe i pomiary wysokoczułej troponiny sercowej (hs-cTn), pozwala na precyzyjną stratifikację ryzyka zgonów sercowych (np. 0,1% w grupie niskiego ryzyka vs 1,8% w wysokiego ryzyka po 30 dniach) oraz zgonów z jakiejkolwiek przyczyny. Dodatkowo, modele AI takie jak RIAS oferują interpretowalne prognozy śmiertelności po AMI, przewyższając tradycyjne skale ryzyka TIMI (AUC do 0,90 vs 0,80). Biomarkery, w tym peptyd natriuretyczny typu B (BNP) oraz wzrost troponiny sercowej I (cTnI) do 36,25-krotności górnej granicy normy, w połączeniu z klasą NYHA III/IV, są niezależnymi predyktorami złego rokowania.
angioplastyka, beta-bloker, biomarker, cewnikowanie serca, choroba niedokrwienna serca, dysfunkcja lewej komory, frakcja wyrzutowa lewej komory, globalne odkształcenie podłużne, klasyfikacja NYHA, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, peptyd natriuretyczny typu B, pomostowanie aortalno-wieńcowe, poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, rewaskularyzacja, scyntygrafia perfuzyjna mięśnia sercowego, skala TIMI, statyna, stratyfikacja ryzyka, terapia reperfuzyjna, tętnica wieńcowa, troponina sercowa, wysokoczuła troponina, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie zastawki aorty – Diagnostyka i diagnoza
Zwężenie zastawki aorty (stenoza aortalna) jest najczęstszą wadą zastawkową serca wymagającą interwencji chirurgicznej lub przezcewnikowej, występującą u około 2% populacji, ze wzrostem do 6% u osób powyżej 85 roku życia. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, gdzie charakterystyczne objawy to szmer skurczowy w II prawym międzyżebrzu, pulsus parvus et tardus oraz pojedynczy drugi ton serca. Echokardiografia przezklatkowa (TTE) jest podstawowym narzędziem diagnostycznym, umożliwiając ocenę morfologii zastawki, stopnia zwapnienia, maksymalnej prędkości przepływu (Vmax ≥ 4,0 m/s), średniego gradientu ciśnień (MPG ≥ 40 mmHg) oraz pola powierzchni zastawki (AVA < 1,0 cm², AVAi < 0,6 cm²/m²). W przypadkach niejednoznacznych wyników stosuje się dodatkowe badania, takie jak echokardiografia przezprzełykowa (TEE), tomografia komputerowa (MSCT) z oceną calcium score (≥ 2000 AU u mężczyzn, ≥ 1250 AU u kobiet), rezonans magnetyczny serca (CMR) oraz cewnikowanie serca.
badanie fizykalne, biomarkery, cewnikowanie serca, dobutamina, echokardiografia obciążeniowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, gradient ciśnień, koronarografia, peptyd natriuretyczny typu B, pole powierzchni zastawki, próba wysiłkowa, przerost lewej komory, rezonans magnetyczny serca, rtg klatki piersiowej, stenoza aortalna, stratyfikacja ryzyka, szmer skurczowy, TAVI, tomografia komputerowa wielorzędowa, zastawka dwupłatkowa - Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Diagnostyka i diagnoza
Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk słyszalny podczas osłuchiwania serca, który może wskazywać na różnorodne patologie sercowe lub być zjawiskiem fizjologicznym. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na dokładnej auskultacji, oceniającej lokalizację, głośność (w skali I-VI), czas trwania (skurczowy, rozkurczowy, ciągły), jakość dźwięku oraz promieniowanie szmeru. Szmery o głośności IV-VI mogą być wyczuwalne palpacyjnie jako „mruczenie kocie” (thrill). W diagnostyce różnicowej kluczowe jest rozróżnienie szmerów niewinnych, często występujących u dzieci (do 80% populacji pediatrycznej), od patologicznych, które wymagają dalszej oceny i leczenia. Wskazania do konsultacji kardiologicznej obejmują m.in. szmery rozkurczowe, ciągłe, głośne, promieniujące oraz obecność objawów klinicznych sugerujących chorobę serca.
arytmia, auskultacja, badanie dopplerowskie, badanie fizykalne, cewnikowanie serca, duszność, echo serca, echokardiografia, elektrokardiogram, fonokardiogram, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedomykalność zastawki, osłuchiwanie serca, przetrwały przewód tętniczy, rtg klatki piersiowej, sinica, szmer ciągły, szmer niewinny, szmer patologiczny, szmer rozkurczowy, szmer sercowy, szmer skurczowy, ubytek przegrody międzykomorowej, wada wrodzona serca, wada zastawkowa serca, zaburzenie rytmu, zastawka przedsionkowo-komorowa, zastój w krążeniu płucnym, zwężenie zastawki - Leksykon chorób i schorzeń
Ból w klatce piersiowej – Diagnostyka i diagnoza
Ból w klatce piersiowej stanowi około 5% wizyt na oddziałach ratunkowych i 1% w podstawowej opiece zdrowotnej, wymagając szybkiej i systematycznej diagnostyki w celu wykluczenia zagrażających życiu stanów, takich jak ostry zespół wieńcowy, zator płucny czy rozwarstwienie aorty. Podstawowe badania obejmują EKG wykonane w ciągu 10 minut od przyjęcia, oznaczenie wysokoczułych troponin sercowych (hs-cTn) w odstępach 1-3 godzin oraz RTG klatki piersiowej. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się szeroki zakres przyczyn sercowo-naczyniowych, płucnych, żołądkowo-jelitowych, mięśniowo-szkieletowych oraz psychogennych. Wykorzystuje się także zaawansowane metody obrazowe, takie jak angiografia TK, echokardiografia, koronarografia, rezonans magnetyczny serca (CMR) oraz badania izotopowe (SPECT, PET), a także próby wysiłkowe i farmakologiczne. Kluczowe jest stosowanie skal oceny ryzyka, takich jak HEART, TIMI, Wells, które wspomagają decyzje kliniczne i stratifikację pacjentów.
angiografia TK, biomarker sercowy, blok lewej odnogi pęczka Hisa, cewnikowanie serca, choroba refluksowa przełyku, echokardiografia, elektrokardiogram, fibromialgia, hipercholesterolemia, inhibitor pompy protonowej, kardiomiopatia przerostowa, koronarografia, kostochondritis, manometria przełyku, nadciśnienie tętnicze, neuropatia autonomiczna, niesercowy ból w klatce piersiowej, niestabilna dławica piersiowa, odma opłucnowa, ostry zespół wieńcowy, pozytonowa tomografia emisyjna, próba wysiłkowa, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, rozwarstwienie aorty, skala HEART, skala TIMI, skala Wellsa, skurcz przełyku, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa tętnic wieńcowych, troponina sercowa, uniesienie odcinka ST, wysokoczuły test troponinowy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zator płucny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Stada 70 mg
Dazatynib, stosowany u 2900 pacjentów z opornością lub nietolerancją imatynibu, w tym u 2388 dorosłych z ALL Ph+ oraz 188 dzieci i młodzieży, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych. Mediana czasu leczenia wynosiła odpowiednio 6,2 miesiąca u dorosłych i 26,3 miesiąca u dzieci. Najczęstsze działania niepożądane obejmują mielosupresję (niedokrwistość, neutropenię, małopłytkowość), zatrzymanie płynów (wysięk opłucnowy 28% po 60 miesiącach, obrzęki powierzchowne 14%, nadciśnienie płucne 5%), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), krwawienia (8% z przewodu pokarmowego) oraz zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze. Wysięk opłucnowy pojawia się stopniowo, z medianą czasu do pierwszego epizodu 114 tygodni (stopień 1/2) i 175 tygodni (stopień ≥3), zwykle ustępuje po odstawieniu leku i zastosowaniu diuretyków lub kortykosteroidów. U 19% pacjentów działania niepożądane wymagały przerwania terapii, a u 5% trwałego zakończenia leczenia z powodu supresji szpiku.
ALL Ph+, aplazja czerwonokrwinkowa, cewnikowanie serca, choroba śródmiąższowa płuc, dazatynib, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hipofosfatemia, hipokalcemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie śródczaszkowe, krwotok, leukoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk płuc, obrzęk powierzchowny, ostry zespół zaburzeń oddychania, piorunujące zapalenie wątroby, refluks żołądkowo-przełykowy, tętnicze nadciśnienie płucne, wirus opryszczki, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Diagnostyka i diagnoza
Pniowiec tętniczy to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością pojedynczego dużego naczynia tętniczego wychodzącego z serca, zamiast dwóch prawidłowych – aorty i tętnicy płucnej. Wada ta najczęściej współistnieje z ubytkiem w przegrodzie międzykomorowej (VSD), co prowadzi do mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej. Diagnostyka prenatalna opiera się na przezklatkowym badaniu echokardiograficznym płodu (dokładność około 92,3%), ultrasonografii 3D/4D oraz technikach dopplerowskich, umożliwiających wizualizację pojedynczego pnia tętniczego i tętnic płucnych. Po urodzeniu rozpoznanie wspomagają objawy kliniczne takie jak sinica, tachypnea, hepatomegalia, tachykardia oraz charakterystyczne szmery serca. Diagnostyka obrazowa obejmuje echokardiografię, EKG, RTG klatki piersiowej, cewnikowanie serca, tomografię komputerową (CCT) i rezonans magnetyczny serca (CMRI), które pozwalają na ocenę anatomii, funkcji serca oraz powikłań, w tym nadciśnienia płucnego.
atrezja płucna, cewnikowanie serca, choroba naczyniowa płuc, echokardiogram, echokardiogram płodowy, elektrokardiogram, hepatomegalia, kardiomegalia, nadciśnienie płucne, pniowiec tętniczy, pulsoksymetria, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, sinica, śródpiersie, szmer serca, tachykardia, tachypnea, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, ubytek przegrody międzykomorowej, ultrasonografia 3D i 4D, zaburzenia oddychania, zastoinowa niewydolność serca, zastój płucny, zespół delecji 22q11.2, zespół DiGeorge’a - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba kawasakiego – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Kawasakiego (KD) to ostre, samoograniczające się zapalenie naczyń średniego kalibru, najczęściej dotykające dzieci poniżej 5 roku życia i stanowiące główną przyczynę nabytej choroby serca w tej grupie wiekowej. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych: gorączce trwającej ≥5 dni oraz co najmniej czterech z pięciu głównych objawów (obustronne niewysiękowe zapalenie spojówek, zmiany w jamie ustnej i wargach, zmiany kończyn, wielopostaciowa wysypka, limfadenopatia szyjna ≥1,5 cm). W przypadku niepełnej postaci choroby, gdy występują 2-3 objawy, diagnostyka wspomagana jest badaniami laboratoryjnymi (CRP ≥3 mg/dl, OB ≥40 mm/h) oraz echokardiografią, która jest podstawową metodą wykrywania powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak tętniaki tętnic wieńcowych. Typowe zmiany laboratoryjne obejmują leukocytozę, niedokrwistość, podwyższone enzymy wątrobowe, hipoalbuminemię, hiponatremię oraz trombocytozę (szczyt w 3. tygodniu choroby). Trombocytopenia może wskazywać na rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe i zwiększone ryzyko powikłań.
angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, białko C-reaktywne, cewnikowanie serca, choroba Kawasakiego, dysfunkcja lewej komory, echokardiografia przezklatkowa, elektrokardiogram, heparyna drobnocząsteczkowa, hipoalbuminemia, hiponatremia, immunoglobulina dożylna, jałowy ropomocz, język truskawkowy, leczenie przeciwpłytkowe, leczenie przeciwzakrzepowe, limfadenopatia szyjna, morfologia krwi, nabyta choroba serca, niedomykalność zastawki mitralnej, niepełna postać choroby Kawasakiego, odczyn Biernackiego, próby wątrobowe, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy wieńcowej, trombocytopenia, trombocytoza, warfaryna, wieloukładowy zespół zapalny, wysięk osierdziowy, złuszczanie naskórka - Leksykon substancji czynnych
Dazatynib – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dazatynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej BCR-ABL stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Lek jest substratem i inhibitorem CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami (np. ketokonazol, erytromycyna) oraz induktorami CYP3A4 (np. deksametazon, ryfampicyna), aby zapobiec odpowiednio zwiększeniu lub zmniejszeniu ekspozycji na dazatynib. Wchłanianie leku zależy od kwaśnego środowiska żołądka, dlatego stosowanie leków zobojętniających, antagonistów receptora H2 i inhibitorów pompy protonowej wymaga odpowiedniego odstępu czasowego (2 godziny przed lub po dazatynibie). Monitorowanie morfologii krwi jest kluczowe ze względu na ryzyko niedokrwistości, neutropenii i małopłytkowości, szczególnie u pacjentów z CML w fazie zaawansowanej i Ph+ ALL, z zaleceniem badań co tydzień lub co 2 tygodnie w zależności od fazy choroby i wieku pacjenta.
achlorhydria, cewnikowanie serca, cytochrom P450, dziedziczna nietolerancja galaktozy, ginekomastia, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, krwawienie w ośrodkowym układzie nerwowym, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie objawowe, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, niedokrwistość złośliwa, niekardiogenny obrzęk płuc, nosiciel wirusa HBV, odstęp QT, opóźnienie zrastania nasad kości, osteopenia, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, tętnicze nadciśnienie płucne, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wydłużenie odstępu QT, wysięk osierdziowy, wysięk w jamie opłucnej, zaburzenia rytmu serca, zakażenie Helicobacter pylori, zanikowe zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone wady serca – Leczenie
Wrodzone wady serca (WWS) dotyczą około 1% noworodków i obejmują szerokie spektrum anomalii, od łagodnych ubytków przegrody międzykomorowej (VSD) i międzyprzedsionkowej (ASD), które mogą ulegać samoistnemu zamknięciu, po złożone wady wymagające wieloetapowej interwencji chirurgicznej lub przeszczepu serca. Leczenie farmakologiczne obejmuje diuretyki, inhibitory ACE, glikozydy nasercowe, leki antyarytmiczne, przeciwzakrzepowe, blokery kanału wapniowego, prostaglandynę E1 oraz beta-blokery, dostosowane do specyfiki wady i stanu pacjenta. Interwencje przezcewnikowe, takie jak zamknięcie ASD typu secundum, PDA (około 98% przypadków) czy balonowa walwuloplastyka zastawki płucnej, stanowią mniej inwazyjną alternatywę dla operacji na otwartym sercu, które są konieczne w przypadku bardziej złożonych wad, np. tetralogii Fallota, zespołu hipoplazji lewego serca (HLHS) czy przerzutu wielkich pni tętniczych (TGA). Wczesna diagnostyka prenatalna i zaawansowane techniki obrazowania (echokardiografia, tomografia, rezonans magnetyczny) umożliwiają planowanie leczenia i poprawę wyników, a rehabilitacja kardiologiczna oraz długoterminowa opieka kardiologiczna są kluczowe dla jakości życia pacjentów.
aktywność fizyczna, angioplastyka balonowa, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, cewnikowanie serca, diuretyk, echokardiografia, enzym konwertujący angiotensynę, glikozyd nasercowy, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, kardiolog dziecięcy, koarktacja aorty, lek antyarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, niewydolność serca, operacja Fontana, operacja Norwooda, operacja przełożenia wielkich pni tętniczych, prostaglandyna E1, przetrwały przewód tętniczy, przezskórna wymiana zastawki, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny, septostomia przedsionkowa, tetralogia Fallota, transplantacja serca, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, walwuloplastyka, walwuloplastyka balonowa, wrodzona wada serca, zabieg hybrydowy, zespół hipoplazji lewego serca, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina mitralna – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina mitralna (MVP) dotyczy około 2% populacji i charakteryzuje się przemieszczeniem płatków zastawki mitralnej o ≥2 mm powyżej pierścienia zastawki w projekcji długiej osi lewej komory podczas skurczu. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (mid-systolic click i late-systolic murmur) oraz echokardiografii, w tym TTE, TEE i 3D-TEE, które pozwalają ocenić grubość płatków (≥5 mm w klasycznym MVP), stopień niedomykalności mitralnej (skala 0-4) oraz obecność mitral annular disjunction (MAD). Rezonans magnetyczny serca (CMR) uzupełnia diagnostykę, umożliwiając wykrycie włóknienia miokardium i mięśni brodawkowatych (LGE, mapowanie T1) oraz ocenę ryzyka arytmii. Dodatkowo stosuje się EKG, Holter, próbę wysiłkową i rzadko cewnikowanie serca.
cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, duszność, dysfunkcja lewej komory, echo serca, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia trójwymiarowa, elektrokardiogram, holter EKG, kołatanie serca, nagły zgon sercowy, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki mitralnej, omdlenie, próba wysiłkowa, przepuklina mitralna, rezonans magnetyczny serca, szmer skurczowy, włóknienie miokardium, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy, zerwanie strun ścięgnistych, zespół Marfana, zwyrodnienie śluzakowate