miektomia przegrody
Miektomia przegrody to zabieg kardiochirurgiczny polegający na chirurgicznym usunięciu części pogrubiałej przegrody międzykomorowej serca. Jest to metoda stosowana w leczeniu kardiomiopatii przerostowej z zawężaniem drogi odpływu lewej komory (HOCM), gdzie dochodzi do nieprawidłowego przerostu mięśnia sercowego, szczególnie w obrębie przegrody międzykomorowej.
Wskazaniem do wykonania miektomii przegrody jest objawowa postać kardiomiopatii przerostowej, oporna na leczenie farmakologiczne, z istotnym gradientem w drodze odpływu lewej komory (zwykle >50 mmHg w spoczynku lub >100 mmHg po prowokacji). Zabieg ten pozwala na zmniejszenie gradientu ciśnień, zmniejszenie niedomykalności zastawki mitralnej oraz poprawę objawów klinicznych, takich jak duszność, bóle w klatce piersiowej czy omdlenia.
Procedura wykonywana jest w krążeniu pozaustrojowym, z dostępu przez aortę wstępującą. Chirurg usuwa fragment przerośniętej przegrody międzykomorowej, co prowadzi do poszerzenia drogi odpływu lewej komory. Współcześnie zabieg ten często łączony jest z plastyką zastawki mitralnej, jeśli występuje jej istotna niedomykalność. Alternatywą dla miektomii chirurgicznej jest ablacja alkoholowa przegrody międzykomorowej wykonywana podczas cewnikowania serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Diagnostyka i diagnoza
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest najczęstszą dziedziczną monogenową chorobą serca, występującą u 0,2-0,5% populacji, charakteryzującą się niewspółmiernym przerostem mięśnia lewej komory (≥15 mm u dorosłych, ≥13 mm przy dodatnim wywiadzie rodzinnym, u dzieci powyżej 2 odchyleń standardowych). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, głównie echokardiografii (TTE, TEE, echokardiografia wysiłkowa) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR), który pozwala na ocenę morfologii, funkcji i włóknienia mięśnia sercowego (LGE ≥15% masy LV). EKG jest nieprawidłowe u 95% pacjentów, ale bez specyficznego wzorca. Testy genetyczne identyfikują mutacje sarkomerowe u 60-70% przypadków i są szczególnie wskazane u pacjentów z nietypową prezentacją lub w celu badań przesiewowych krewnych. Monitorowanie Holterem i testy wysiłkowe służą ocenie ryzyka arytmii i dynamiki zwężenia drogi odpływu lewej komory (LVOTO).
ablacja alkoholowa przegrody, amyloidoza sercowa, biopsja endomiokardialna, cewnikowanie serca, choroba Danona, choroba Fabry’ego, echokardiografia wysiłkowa, elektrokardiogram, fragmentacja zespołu QRS, gradient w drodze odpływu lewej komory, grubość ściany lewej komory, kardiomiopatia przerostowa, kardiowerter-defibrylator, miektomia przegrody, migotanie przedsionków, monitorowanie EKG metodą Holtera, mutacja genu sarkomerowego, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedomykalność mitralna, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, odwrócenie załamka T, późne wzmocnienie gadolinowe, propeptyd natriuretyczny typu B, przerost koniuszkowy, przerost lewej komory, przerost mięśnia sercowego, przezklatkowe badanie echokardiograficzne, przezprzełykowe badanie echokardiograficzne, rezonans magnetyczny serca, szmer wyrzutowy skurczowy, tętniak koniuszkowy, tomografia komputerowa serca, włóknienie mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) to najczęstsza genetyczna choroba serca, dotykająca około 1 na 500 osób, będąca główną przyczyną nagłej śmierci sercowej u młodych dorosłych i sportowców. Charakteryzuje się nieprawidłowym przerostem mięśnia lewej komory, prowadzącym do zmniejszenia pojemności minutowej serca, sztywności ścian i zaburzeń hemodynamicznych. Objawy kliniczne obejmują ból w klatce piersiowej, duszność wysiłkową, zmęczenie, arytmie (w tym migotanie przedsionków), omdlenia oraz obrzęki. Diagnostyka opiera się na echokardiografii, rezonansie magnetycznym oraz badaniach genetycznych, które potwierdzają mutacje w genach kodujących białka mięśnia sercowego. Kluczowa jest stratyfikacja ryzyka nagłej śmierci sercowej, uwzględniająca wywiad osobisty i rodzinny oraz badania nieinwazyjne. Leczenie farmakologiczne obejmuje przede wszystkim beta-blokery, blokery kanału wapniowego (werapamil), dizopyramid oraz nowoczesny inhibitor miozyny – mavacamten, a także leki przeciwzakrzepowe i przeciwarytmiczne. W przypadku oporności na leczenie farmakologiczne stosuje się inwazyjne metody redukcji przegrody, takie jak septal myectomy czy ablacja alkoholem, a w zaawansowanych przypadkach rozważany jest wszczepialny kardiowerter-defibrylator (ICD) lub przeszczep serca.
ablacja alkoholowa przegrody, arytmia, badanie genetyczne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, ból w klatce piersiowej, chirurg kardiologiczny, ciśnienie krwi, dieta DASH, diuretyk, dizopyramid, doradca genetyczny, duszność, duszność wysiłkowa, echokardiografia, HFpEF, kardiolog, kardiomiopatia przerostowa, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lewa komora, mavacamten, miektomia przegrody, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obrzęk nóg, obrzęk płuc, ortopnoe, perfuzja tkankowa, przerost mięśnia sercowego, przeszczep serca, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny serca, rzut serca, ściana komory serca, spironolakton, stratyfikacja ryzyka, udar mózgu, werapamil, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie rytmu, zakrzep krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia – Leczenie
Leczenie kardiomiopatii wymaga zindywidualizowanego podejścia uwzględniającego typ choroby, nasilenie objawów oraz stan ogólny pacjenta. Farmakoterapia stanowi podstawę terapii i obejmuje inhibitory ACE, ARB, beta-blokery, blokery kanału wapniowego (np. werapamil w HCM), diuretyki, antagonistów aldosteronu, inhibitory SGLT2 oraz leki przeciwarytmiczne i przeciwzakrzepowe. W kardiomiopatii przerostowej stosuje się także mawakamten – inhibitor miozyny poprawiający wydolność wysiłkową u pacjentów z obturacyjną postacią HCM klasy NYHA II-III. W przypadku niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową (LVEF ≤50%) zalecane są ARNI (sakubitryl/walsartan) oraz terapia resynchronizująca serca (CRT). Wskazania do wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora (ICD) dotyczą pacjentów z wysokim ryzykiem nagłej śmierci sercowej, zwłaszcza z przerostową i rozstrzeniową kardiomiopatią. W zaawansowanych przypadkach rozważane są procedury zabiegowe, takie jak miektomia przegrody, ablacja alkoholowa czy ablacja prądem o częstotliwości radiowej, a także urządzenia wspomagające (LVAD) i ostatecznie przeszczep serca, szczególnie u pacjentów poniżej 70 roku życia bez przeciwwskazań.
ablacja prądem radiowym, ablacja przegrody alkoholowa, amiodaron, amyloidoza, amyloidoza sercowa, antagonista aldosteronu, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensyny, diuretyk, edycja genów CRISPR, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor SGLT2, iwabradyna, kardiomiopatia amyloidowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, mawakamten, medycyna spersonalizowana, miektomia przegrody, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, przeszczep serca, rozrusznik serca, sakubitryl walsartan, terapia chelacyjna, terapia genowa, terapia komórkami macierzystymi, terapia redukcji przegrody, terapia resynchronizująca serca, urządzenie wspomagające lewą komorę, werapamil, wszczepialny kardiowerter-defibrylator - Leksykon chorób i schorzeń
Przerost lewej komory serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przerost lewej komory serca (LVH) charakteryzuje się pogrubieniem mięśnia lewej komory, co prowadzi do zwiększonej sztywności ściany serca i podwyższonego ciśnienia wewnątrzkomorowego, skutkując zmniejszoną efektywnością pompowania krwi. Najczęstszą przyczyną LVH jest nadciśnienie tętnicze, ale także zwężenie zastawki aortalnej czy kardiomiopatia przerostowa. W populacji amerykańskiej LVH dotyczy około 15% osób, a u pacjentów powyżej 75 roku życia częstość ta sięga nawet 60%. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, EKG (umiarkowana czułość i swoistość), echokardiografii (złoty standard) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR) – najdokładniejszej metodzie oceny masy i geometrii lewej komory. LVH zwiększa ryzyko powikłań takich jak zaburzenia rytmu, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu oraz nagła śmierć sercowa.
ablacja alkoholowa przegrody, amyloidoza serca, antagonista aldosteronu, arytmia, badanie fizykalne, beta-bloker, bezdech senny, bloker kanału wapniowego, choroba Fabry’ego, choroba sercowo-naczyniowa, dializoterapia, diuretyk, duszność wysiłkowa, echokardiografia, elektrokardiogram, enzymatyczna terapia zastępcza, hemodializa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor SGLT2, kardiomiopatia przerostowa, miektomia przegrody, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, orthopnea, przerost lewej komory serca, rehabilitacja kardiologiczna, rezonans magnetyczny serca, udar mózgu, wymiana zastawki aortalnej, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Leczenie
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest najczęstszą dziedziczną chorobą serca, charakteryzującą się przerostem mięśnia sercowego i ryzykiem nagłej śmierci sercowej. Podstawą leczenia farmakologicznego są beta-blokery (np. atenolol, bisoprolol, metoprolol) z docelową spoczynkową częstością akcji serca <60-65/min, a w przypadku ich nietolerancji lub nieskuteczności stosuje się blokery kanałów wapniowych (werapamil, diltiazem). Disopyramid, lek antyarytmiczny klasy IA, jest opcją u pacjentów z obstrukcyjną postacią HCM i utrzymującymi się objawami. Przełomem w terapii są inhibitory miozyny sercowej, takie jak mavacamten (zatwierdzony przez FDA w 2022 r.) i aficamten, które zmniejszają gradient w drodze odpływu lewej komory i poprawiają wydolność wysiłkową. Nowe wytyczne z 2024 roku rekomendują ich stosowanie u pacjentów z objawową obstrukcyjną HCM, oporną na beta-blokery lub blokery wapniowe. Leczenie uzupełniają leki antyarytmiczne, antykoagulanty (w migotaniu przedsionków niezależnie od CHA₂DS₂-VASc) oraz diuretyki w przypadku zastoju.
ablacja alkoholowa przegrody, antykoagulant, beta-bloker, bloker kanałów wapniowych, częstoskurcz komorowy, disopyramid, diuretyk, frakcja wyrzutowa, inhibitor miozyny sercowej, kardiomiopatia przerostowa, lek antyarytmiczny, lek antyarytmiczny klasy IA, mavacamten, miektomia przegrody, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, poradnictwo genetyczne, przerost mięśnia sercowego, przeszczep serca, skala CHA₂DS₂-VASc, stymulator serca, terapia genowa, test genetyczny, urządzenie wspomagające lewą komorę, wektor adenowirusowy, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie rytmu serca, zwężenie drogi odpływu z lewej komory