wskaźnik gęstości mineralnej kości

Wskaźnik gęstości mineralnej kości (BMD – Bone Mineral Density) to parametr określający zawartość minerałów, głównie związków wapnia i fosforu, w tkance kostnej. Jest kluczowym parametrem diagnostycznym wykorzystywanym w ocenie stanu kości, szczególnie w diagnostyce osteoporozy.

Pomiar BMD wykonuje się najczęściej metodą absorpcjometrii rentgenowskiej o podwójnej energii (DXA lub DEXA), która jest uznawana za złoty standard w diagnostyce osteoporozy. Wynik badania przedstawiany jest w g/cm² oraz jako wskaźniki T-score i Z-score, które porównują gęstość mineralną kości pacjenta odpowiednio do szczytowej masy kostnej młodych dorosłych oraz do osób w tym samym wieku.

Według kryteriów WHO, osteoporozę rozpoznaje się, gdy wskaźnik T-score wynosi ≤ -2,5, natomiast osteopenię przy wartościach T-score między -1,0 a -2,5. BMD jest istotnym czynnikiem prognostycznym ryzyka złamań – każde obniżenie BMD o jedno odchylenie standardowe zwiększa ryzyko złamania około dwukrotnie.

Regularne monitorowanie wskaźnika BMD jest rekomendowane u pacjentów z czynnikami ryzyka osteoporozy oraz u osób poddanych terapii antyosteoporotycznej w celu oceny skuteczności leczenia. Poza wartością diagnostyczną, wskaźnik ten służy również jako podstawa do podejmowania decyzji terapeutycznych i kwalifikacji do leczenia farmakologicznego osteoporozy.

Powiązane wpisy

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl