wchłanianie i eliminacja

Wchłanianie i eliminacja to dwa kluczowe procesy farmakokinetyczne, które determinują losy leku w organizmie. Wchłanianie to proces przechodzenia substancji leczniczej z miejsca podania do krążenia ogólnego. Zależne jest od wielu czynników, w tym od postaci leku, drogi podania, właściwości fizykochemicznych substancji aktywnej oraz stanu fizjologicznego pacjenta.

Eliminacja obejmuje procesy metabolizmu i wydalania leku z organizmu. Metabolizm najczęściej zachodzi w wątrobie i polega na biotransformacji substancji aktywnej do metabolitów, które mogą wykazywać aktywność farmakologiczną lub być nieaktywne. Wydalanie zachodzi głównie przez nerki, ale także przez przewód pokarmowy, płuca, skórę czy gruczoły wydzielania zewnętrznego.

Parametry wchłaniania i eliminacji, takie jak biodostępność, objętość dystrybucji, klirens czy okres półtrwania, stanowią podstawę do ustalania dawkowania leków. Zaburzenia procesów wchłaniania i eliminacji mogą prowadzić do nieskuteczności terapii lub wystąpienia działań niepożądanych, dlatego ich znajomość ma kluczowe znaczenie w codziennej praktyce klinicznej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyx 0,5 mg/ml

Lewocetyryzyna, substancja czynna leku ZYX (0,5 mg/ml, roztwór doustny), wykazuje farmakokinetykę liniową, niezależną od dawki i czasu, z małą zmiennością osobniczą. Po podaniu doustnym u dorosłych maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga około 270 ng/ml po 0,9 godziny, a stan stacjonarny ustala się po 2 dniach. U dzieci w wieku 6-11 lat Cmax jest wyższe i wynosi około 450 ng/ml, osiągane po 1,2 godziny. Lewocetyryzyna wiąże się w 90% z białkami osocza, ma ograniczoną dystrybucję (objętość dystrybucji 0,4 l/kg mc.) i jest metabolizowana w niewielkim stopniu (<14%) głównie przez CYP3A4 oraz inne izoenzymy CYP, bez istotnego wpływu na ich aktywność. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 7,9 ± 1,9 godziny, a klirens całkowity 0,63 ml/min/kg mc. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85,4% z moczem) zarówno przez filtrację kłębuszkową, jak i wydzielanie kanalikowe.
analiza farmakokinetyczna, badanie elektrokardiograficzne, bariera krew-mózg, chiralność, Cmax i AUC, dealkilacja, dystrybucja leku, enancjomer, farmakokinetyka, hemodializa, inhibitor enzymu, izoenzym CYP 3A4, izoforma CYP, klirens całkowity, klirens kreatyniny, lewocetyryzyna, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, odstęp QT, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba wątroby, schyłkowa niewydolność nerek, sprzęganie z tauryną, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, utlenianie pierścienia aromatycznego, wchłanianie i eliminacja, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Mazipredon – Właściwości farmakokinetyczne

Mazipredon, składnik maści Mycosolon stosowanej miejscowo, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, obejmującym przenikanie przez skórę i dystrybucję ogólnoustrojową. Badania kliniczne wykazały, że po aplikacji miejscowej średnio 2,24% dawki mazipredonu jest wydalane z moczem, co świadczy o niskim, ale mierzalnym wchłanianiu do krążenia ogólnoustrojowego. Co istotne, stopień absorpcji mazipredonu przez skórę ze stanem zapalnym jest porównywalny do skóry zdrowej, co odróżnia go od innych kortykosteroidów. Po krótkotrwałym stosowaniu stężenia mazipredonu w moczu były wykrywalne jedynie sporadycznie, sugerując minimalne ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych przy standardowej terapii.
absorpcja ogólnoustrojowa, bariera skórna, działanie niepożądane, efekt ogólnoustrojowy, kortykosteroid, krążenie ogólnoustrojowe, maść, mazipredon, metabolizm, mikonazol, Mycosolon, podanie miejscowe, przenikanie przez skórę, stan zapalny skóry, wchłanianie i eliminacja, wydalanie z moczem, zaburzenie bariery skórnej
Leksykon substancji czynnych
Lewocetyryzyna – Właściwości farmakokinetyczne

Lewocetyryzyna charakteryzuje się liniową farmakokinetyką niezależną od dawki i czasu, z niską zmiennością osobniczą. Po podaniu doustnym 5 mg u dorosłych osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 270 ng/ml po 0,9 godziny, a stan stacjonarny uzyskuje się po 2 dniach. U dzieci w wieku 6-11 lat Cmax jest wyższe (~450 ng/ml) i osiągane po 1,2 godziny, z krótszym okresem półtrwania (t1/2) i większym klirensem w przeliczeniu na masę ciała. Lewocetyryzyna wiąże się w 90% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,4 l/kg, a metabolizm jest minimalny (<14% dawki), głównie przez CYP3A4 i inne izoformy CYP, co ogranicza potencjał interakcji lekowych. Okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 7,9 ± 1,9 godziny, z nieznacznymi różnicami między płciami (kobiety 7,08 ± 1,72 h, mężczyźni 8,62 ± 1,84 h).
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, cetyryzyna, chiralność, cytochrom CYP 3A4, dealkilacja, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, inhibitor enzymatyczny, izoenzymy CYP, klirens całkowity, klirens kreatyniny, marskość wątroby, marskość żółciowa, metabolizm lewocetyryzyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, sprzęganie z tauryną, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, utlenianie pierścienia aromatycznego, wchłanianie i eliminacja, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek

wchłanianie i eliminacja

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Zyx 0,5 mg/ml

Mazipredon – Właściwości farmakokinetyczne

Lewocetyryzyna – Właściwości farmakokinetyczne