cichy zawał serca

Cichy zawał serca, nazywany również zawałem bezobjawowym lub niemym, stanowi szczególnie niebezpieczną formę niedokrwienia mięśnia sercowego, która przebiega bez typowych objawów takich jak ból w klatce piersiowej czy duszność. Zjawisko to występuje nawet u 25-30% wszystkich pacjentów z zawałem, szczególnie często u osób starszych, chorych na cukrzycę oraz kobiet.

Mechanizm powstawania cichego zawału jest identyczny jak w przypadku zawału objawowego – dochodzi do zamknięcia tętnicy wieńcowej i martwicy fragmentu mięśnia sercowego. Jedyna różnica polega na braku charakterystycznych dolegliwości bólowych, co często prowadzi do późnego wykrycia zawału, zazwyczaj podczas rutynowych badań EKG lub obrazowych.

Diagnoza cichego zawału opiera się na stwierdzeniu charakterystycznych zmian w elektrokardiogramie, podwyższonych poziomach biomarkerów sercowych (troponina T i I, CK-MB) oraz badaniach obrazowych, takich jak echokardiografia czy rezonans magnetyczny serca. Pomimo braku objawów, konsekwencje cichego zawału są równie poważne jak zawału objawowego i obejmują zwiększone ryzyko niewydolności serca, zaburzeń rytmu i nagłego zgonu sercowego.

Leczenie i postępowanie po rozpoznaniu cichego zawału nie różni się od standardowego postępowania po zawale objawowym. Obejmuje ono farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, beta-blokery, inhibitory ACE, statyny), potencjalną rewaskularyzację mięśnia sercowego oraz modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Szczególny nacisk kładzie się na regularne badania kontrolne u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl