farmakokinetyka metabolitów

Farmakokinetyka metabolitów to obszar farmakologii zajmujący się badaniem losów i zachowania produktów przemian leków w organizmie. Obejmuje proces wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania metabolitów powstałych w wyniku biotransformacji substancji leczniczych.

W przeciwieństwie do klasycznej farmakokinetyki, która koncentruje się na związku macierzystym, farmakokinetyka metabolitów pozwala ocenić wpływ tych pochodnych na działanie terapeutyczne lub toksyczne leku. Niektóre metabolity mogą wykazywać aktywność farmakologiczną większą niż związek macierzysty (proleki), inne zaś mogą przyczyniać się do występowania działań niepożądanych.

Kluczowe parametry w farmakokinetyce metabolitów obejmują stosunek stężenia metabolitu do związku macierzystego (MR), czas półtrwania metabolitu, objętość dystrybucji oraz klirens. Wiedza na temat farmakokinetyki metabolitów jest szczególnie istotna przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym, lekach stosowanych w populacjach szczególnych (pacjenci z niewydolnością wątroby lub nerek) oraz w przewidywaniu interakcji lekowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pyralgin 500 mg/ml

Pyralgin (metamizol sodowy jednowodny) w postaci kropli doustnych charakteryzuje się wysoką biodostępnością farmakologicznie czynnego metabolitu 4-N-metyloaminoantypiryny (MAA) wynoszącą około 90%, z nieistotnym wpływem posiłków na wchłanianie. Po podaniu doustnym metamizol ulega całkowitej hydrolizie do MAA, który wraz z 4-aminoantypiryną (AA) wykazuje aktywność farmakologiczną. Farmakokinetyka metabolitów jest nieliniowa, a ich wiązanie z białkami osocza wynosi odpowiednio: MAA 58%, AA 48%, FAA 18%, AAA 14%. Metabolity są głównie wydalane z moczem (około 85%), z klirensem nerkowym dla MAA 5±2 ml/min, AA 38±13 ml/min, AAA 61±8 ml/min i FAA 49±5 ml/min. Okres półtrwania metabolitów w osoczu wynosi: MAA 2,7±0,5 h, AA 3,7±1,3 h, AAA 9,5±1,5 h, FAA 11,2±1,5 h. U pacjentów w podeszłym wieku AUC wzrasta 2-3-krotnie, a u chorych z marskością wątroby okres półtrwania MAA i FAA wydłuża się trzykrotnie, co wymaga ostrożności i unikania dużych dawek.
4-aminoantypiryna, 4-N-acetyloaminoantypiryna, 4-N-formyloaminoantypiryna, 4-N-metyloaminoantypiryna, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, dostępność biologiczna, farmakokinetyka metabolitów, kinetyka wchłaniania, klirens nerkowy, krople doustne, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolit czynny farmakologicznie, metamizol sodowy jednowodny, niewydolność wątroby, okres półtrwania, podanie pozajelitowe, pole pod krzywą stężenie-czas, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Lewozymendan – Właściwości farmakokinetyczne

Lewozymendan, stosowany w leczeniu ostrej niewydolności serca, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 0,05-0,2 µg/kg mc./min. Po dożylnym podaniu osiąga stężenie maksymalne w około 1 godzinę, a stan stacjonarny w ciągu 5 godzin infuzji. Objętość dystrybucji wynosi 0,2-0,3 L/kg i rośnie liniowo z masą ciała. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (97-98%), głównie albuminą, natomiast jego aktywne metabolity OR-1855 i OR-1896 wykazują niższe wiązanie (39% i 42%). Lewozymendan jest całkowicie metabolizowany, z minimalnym wydalaniem leku macierzystego (<0,05% dawki). Metabolizm obejmuje sprzęganie z koniugatami cysteiny oraz redukcję do aktywnych metabolitów w jelicie, które wykazują długi okres półtrwania 75-80 godzin i odpowiadają za przedłużone działanie hemodynamiczne trwające do 7-9 dni po 24-godzinnej infuzji. Polimorfizm genetyczny N-acetylotransferazy 2 wpływa na proporcje metabolitów, jednak bez istotnego wpływu na efekt kliniczny.
aktywny metabolit, aminofenylopirydazynon, analiza populacyjna, dawka terapeutyczna, dializoterapia, dystrybucja lewozymendanu, działanie hemodynamiczne, farmakokinetyka metabolitów, infuzja lewozymendanu, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP3A, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens lewozymendanu, lewozymendan, metabolizm lewozymendanu, N-acetylotransferaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra niewydolność serca, pole pod krzywą stężeń, polimorfizm genetyczny, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Aciclovir Jelfa 250 mg

Acyklowir, substancja czynna leku Aciclovir Jelfa, jest głównie wydalany przez nerki w postaci niezmienionej poprzez aktywne wydzielanie kanalikowe. Interakcje farmakokinetyczne dotyczą głównie konkurencji o mechanizmy wydalania nerkowego z innymi lekami, co może prowadzić do zwiększenia stężenia acyklowiru w osoczu. Probenecyd i cymetydyna zwiększają pole powierzchni pod krzywą (AUC) acyklowiru i zmniejszają jego klirens nerkowy, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru modyfikacja dawkowania nie jest konieczna. W przypadku jednoczesnego stosowania z mykofenolanem mofetylu, immunosupresyjnym lekiem stosowanym po przeszczepach, obserwuje się wzrost AUC acyklowiru oraz wpływ na farmakokinetykę nieaktywnego metabolitu mykofenolanu, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych.
acyklowir, charakterystyka produktu leczniczego, cyklosporyna, farmakokinetyka metabolitów, funkcja immunologiczna, funkcja nerek, indeks terapeutyczny, infekcja wirusowa, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, monitorowanie funkcji nerek, mykofenolan mofetylu, pole pod krzywą AUC, probenecyd, przeszczep narządu, stężenie w osoczu, takrolimus, układ odpornościowy, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe

farmakokinetyka metabolitów

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Pyralgin 500 mg/ml

Lewozymendan – Właściwości farmakokinetyczne

Interakcje leku – Aciclovir Jelfa 250 mg