EKG spoczynkowe
EKG spoczynkowe (elektrokardiografia spoczynkowa) to podstawowe badanie diagnostyczne, które rejestruje elektryczną aktywność serca w stanie spoczynku pacjenta. Jest to nieinwazyjna procedura, podczas której elektrody umieszczone na skórze rejestrują zmiany potencjałów elektrycznych generowanych przez mięsień sercowy.
Badanie EKG spoczynkowe pozwala na ocenę rytmu serca, zaburzeń przewodnictwa, wykrywanie przerostu komór, niedokrwienia mięśnia sercowego, przebytych zawałów oraz innych nieprawidłowości. Standardowy zapis EKG składa się z 12 odprowadzeń (6 kończynowych i 6 przedsercowych), które pokazują aktywność elektryczną serca z różnych perspektyw.
Interpretacja EKG spoczynkowego obejmuje analizę załamków P, zespołów QRS, odcinków ST oraz załamków T, a także ocenę odstępów PR, QRS i QT. Jest to badanie pierwszego wyboru w diagnostyce wielu chorób układu sercowo-naczyniowego, takich jak choroba niedokrwienna serca, zaburzenia rytmu czy wady zastawkowe.
EKG spoczynkowe ma ograniczoną czułość w wykrywaniu choroby wieńcowej, szczególnie u pacjentów bezobjawowych, dlatego w przypadku podejrzenia choroby niedokrwiennej serca często uzupełnia się je o badania obciążeniowe, takie jak próba wysiłkowa czy echokardiografia obciążeniowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Diagnostyka i diagnoza
Zespół chorego zatoki (ZCZ) to dysfunkcja węzła zatokowo-przedsionkowego, manifestująca się bradykardią zatokową (<50/min), zatrzymaniami zatokowymi (>3 s), blokiem zatokowo-przedsionkowym, niewydolnością chronotropową oraz zespołem tachy-brady. Diagnostyka opiera się na wykazaniu korelacji między objawami hipoperfuzji narządowej (zawroty głowy, omdlenia, zmęczenie) a dokumentowanymi zaburzeniami rytmu serca. Podstawowe badania to spoczynkowe EKG oraz 24-48-godzinne monitorowanie Holterowskie, które pozwalają na rejestrację epizodów bradyarytmii i tachyarytmii. W przypadku rzadkich objawów stosuje się dłuższe monitorowanie za pomocą rejestratorów zdarzeń (do 30 dni) lub wszczepialnych rejestratorów pętlowych (do 3 lat). Próba wysiłkowa ocenia niewydolność chronotropową, definiowaną jako maksymalna częstość rytmu serca <80% wartości przewidywanej dla wieku, często nieprzekraczająca 120/min. Badanie elektrofizjologiczne (EPS) może potwierdzić dysfunkcję węzła zatokowego, m.in. przy CSNRT >275 ms i czasie przewodzenia zatokowo-przedsionkowego >200 ms.
antykoagulacja, badanie elektrofizjologiczne, badanie holterowskie, bezdech senny, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia przedsionkowa, bradykardia zatokowa, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia przezprzełykowa, EKG spoczynkowe, hipoperfuzja narządowa, masaż zatoki szyjnej, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność chronotropowa, niewydolność serca, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, tachykardia przedsionkowa, test pochyleniowy, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, wszczepienie stymulatora serca, zaburzenia elektrolitowe, zatrzymanie zatokowe, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół chorego zatoki, zespół tachy-brady - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Physiotens 0,2 0,2 mg
Moksonidyna, substancja czynna leku Physiotens 0,2 mg, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Ze względu na jej wpływ na układ sercowo-naczyniowy, nie należy stosować jej u chorych z zespołem chorego węzła zatokowego, bradykardią z tętnem spoczynkowym poniżej 50 uderzeń/min, a także przy blokach przedsionkowo-komorowych II° i III°. Ponadto, niewydolność serca stanowi bezwzględne przeciwwskazanie, gdyż moksonidyna może obniżać kurczliwość mięśnia sercowego i pojemność minutową, co może pogorszyć stan kliniczny pacjenta.
Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena kliniczna, w tym szczegółowy wywiad alergologiczny, EKG spoczynkowe z oceną rytmu i przewodzenia oraz wykluczenie niewydolności serca za pomocą badania klinicznego, echokardiografii i oznaczenia NT-proBNP. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami przewodzenia (blok I°), bradykardią graniczną (50-55 uderzeń/min) oraz upośledzoną funkcją nerek, ze względu na eliminację leku przez nerki. W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań, zaleca się rezygnację z moksonidyny i zastosowanie alternatywnych metod leczenia nadciśnienia tętniczego.
badanie obrazowe, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia, EKG spoczynkowe, kurczliwość mięśnia sercowego, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, NT-proBNP, pauza zatokowa, pojemność minutowa serca, reakcja anafilaktyczna, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – PoltechMIBI 1 mg MIBI
PoltechMIBI, zawierający 1 mg tetra(2-metoksy-2-metylopropylo-1-izonitrylo)-tetrafluoroboranu miedzi (I), jest radiofarmaceutykiem stosowanym po wyznakowaniu nadtechnecjanem (99mTc) sodu do diagnostyki obrazowej. W kardiologii umożliwia scyntygrafię perfuzyjną mięśnia sercowego, co pozwala na wykrycie obszarów niedokrwienia oraz precyzyjną lokalizację zawału mięśnia sercowego poprzez ocenę wychwytu radiofarmaceutyku w żywych komórkach miokardium. Dodatkowo, badanie umożliwia ocenę całkowitej frakcji wyrzutowej oraz regionalnej kurczliwości serca techniką pierwszego przejścia, co ma istotne znaczenie prognostyczne i pozwala na monitorowanie terapii chorób serca. PoltechMIBI znajduje również zastosowanie w diagnostyce onkologicznej, szczególnie u pacjentek z podejrzeniem raka sutka, zwłaszcza gdy mammografia daje wyniki niejednoznaczne lub jest utrudniona przez gęstą strukturę gruczołu, implanty czy blizny pooperacyjne. W endokrynologii preparat jest wykorzystywany do lokalizacji gruczolaków lub przerostu przytarczyc u pacjentów z nawracającą lub utrzymującą się nadczynnością przytarczyc, co jest kluczowe w planowaniu zabiegów chirurgicznych. Preparat podawany jest dożylnie po wyznakowaniu w laboratorium radiofarmaceutycznym, a badania wykonywane są zgodnie z odpowiednimi protokołami diagnostycznymi, dostosowanymi do wskazań klinicznych.
choroba niedokrwienna serca, diagnostyka kardiologiczna, EKG spoczynkowe, frakcja wyrzutowa, gruczolak przytarczyc, guz sutka, kurczliwość mięśnia sercowego, nadczynność przytarczyc, nadtechnecjan sodu, niedokrwienie, nowotwór złośliwy, preparat radiofarmaceutyczny, przerost przytarczyc, rak sutka, scyntygrafia, scyntygrafia perfuzyjna mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego