wada wrodzona żeber
Wada wrodzona żeber to zaburzenie rozwojowe układu kostnego powstające w okresie płodowym. Może obejmować różne nieprawidłowości strukturalne żeber, takie jak: brak żeber (aplazja), dodatkowe żebra (żebra nadliczbowe), zrośnięcia żeber, skrócenia, rozwidlenia lub inne deformacje anatomiczne. Najczęściej spotykanymi wadami są żebra szyjne, będące dodatkowymi strukturami kostnymi odchodzącymi od kręgów szyjnych, oraz żebra dwudzielne (rozdwojone).
Wady wrodzone żeber mogą występować jako izolowane anomalie lub stanowić element złożonych zespołów wad, takich jak zespół Polanda (jednostronny niedorozwój mięśnia piersiowego większego z współistniejącymi wadami żeber), zespół Jeune’a (dysplazja klatki piersiowej z krótkimi żebrami) czy zespół Jarcho-Levina (dysplazja kręgosłupowo-żebrowa). Często towarzyszą im również wady kręgosłupa, mostka lub innych elementów szkieletu osiowego.
Diagnostyka wad wrodzonych żeber opiera się głównie na badaniach obrazowych, w tym RTG klatki piersiowej, tomografii komputerowej oraz rezonansie magnetycznym. Leczenie zależy od rodzaju i nasilenia wady oraz jej wpływu na funkcje życiowe. W przypadkach ciężkich deformacji powodujących zaburzenia oddychania lub ucisk na narządy wewnętrzne może być konieczna interwencja chirurgiczna. Łagodne anomalie żeber zwykle nie wymagają leczenia i mają dobre rokowanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ansifora Duo 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa Ansifora Duo, zawierającego sytagliptynę (50 mg) i metforminę chlorowodorek (1000 mg), wskazują na szeroki margines bezpieczeństwa. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie stwierdzono dodatkowej toksyczności przy terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii metforminą. Poziom narażenia bez działań niepożądanych (NOEL) wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej dla sytagliptyny oraz 2,5-krotność dla metforminy. Toksyczność sytagliptyny na wątrobę i nerki obserwowano u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom kliniczny, natomiast zmiany w obrębie zębów u szczurów pojawiały się przy 67-krotnym narażeniu. U psów przy około 23-krotnym narażeniu odnotowano przemijające objawy neurotoksyczne oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, nieobecne przy 6-krotnym narażeniu. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, mimo zwiększonej częstości guzów wątroby u szczurów przy bardzo wysokich dawkach, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością.
ataksja, chlorowodorek metforminy, drżenie, duszność, działanie niepożądane, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karcynogeneza, miopatia szkieletowa, neurotoksyczność, nieprawidłowość siekaczy, nowotwór wątroby, płodność, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wada wrodzona żeber, wymioty - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Kornam 5 mg
Produkt leczniczy Kornam zawierający terazosynę (chlorowodorek dwuwodny) wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w okresie rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne na szczurach i królikach wykazały, że dawki odpowiednio 480 mg/kg mc./dobę (około 1330-krotność maksymalnej dawki u ludzi) oraz 165-krotność maksymalnej dawki u ludzi powodowały zwiększoną resorpcję płodów, zmniejszenie masy płodu oraz zmiany anatomiczne (np. zwiększoną liczbę żeber), jednak bez bezpośredniego działania teratogennego. Efekty te najprawdopodobniej wynikają z toksyczności matczynej. Terazosyna może również wydłużać czas trwania ciąży i hamować poród, co należy uwzględnić przy rozważaniu terapii w okresie okołoporodowym.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny (Sitagliptin Polpharma) wykazały toksyczność narządową, neurotoksyczność oraz potencjalne działanie teratogenne i kancerogenne jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających poziomy terapeutyczne u ludzi. Toksyczność wątrobowa i nerkowa u gryzoni pojawiła się przy narażeniu >58-krotnym, natomiast NOAEL wynosił 19-krotność ekspozycji klinicznej. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy >67-krotnym narażeniu, bez wpływu na zęby przy 58-krotności. U psów przy ~23-krotnym narażeniu obserwowano przemijające objawy neurologiczne (m.in. ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, z NOAEL na poziomie 6-krotności ekspozycji klinicznej. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a kancerogenność u szczurów ograniczała się do wzrostu gruczolaków i raków wątroby przy >58-krotnym narażeniu, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Wpływ na płodność był nieistotny, choć przy >29-krotnym narażeniu odnotowano niewielkie zniekształcenia żeber u płodów szczurów oraz toksyczność matczyną u królików. Sytagliptyna przenikała do mleka szczurów w stosunku 4:1 względem osocza, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet karmiących piersią.
ataksja, badanie histologiczne, badanie przedkliniczne, drżenie, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, hipoaktywność, kancerogenność, miopatia, neurotoksyczność, nowotwór wątroby, płodność, postawa zgarbiona, przenikanie do mleka, siekacz, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, układ nerwowy, wada wrodzona żeber, wymioty pieniste, zaburzenia oddechowe