lepkość roztworu

Lepkość roztworu to parametr fizyczny określający opór, jaki stawia płyn podczas przepływu. W kontekście medycznym, lepkość ma kluczowe znaczenie dla wielu procesów biologicznych, szczególnie w ocenie krwi i innych płynów ustrojowych.

W hematologii lepkość krwi pełnej oraz osocza jest istotnym parametrem diagnostycznym. Zwiększona lepkość krwi może prowadzić do zaburzeń przepływu w mikronaczyniach, co obserwujemy w stanach takich jak czerwienica prawdziwa, szpiczak mnogi czy makroglobulinemia Waldenströma. Pomiary lepkości są wykorzystywane w monitorowaniu tych chorób oraz określaniu wskazań do plazmaferezy terapeutycznej.

W płynologii klinicznej lepkość roztworów stosowanych pozaustrojowo, jak płyny infuzyjne czy dializacyjne, musi być starannie dobrana, aby zapewnić ich prawidłowe działanie. Podobnie w farmakologii, lepkość preparatów wpływa na ich biodostępność i skuteczność terapeutyczną, szczególnie w przypadku leków podawanych parenteralnie i mukoadhezyjnych.

Zmiany lepkości płynu mózgowo-rdzeniowego, płynu stawowego czy śluzu oskrzelowego mogą świadczyć o procesach patologicznych i stanowią ważny marker diagnostyczny w neurologii, reumatologii i pulmonologii. Pomiary lepkości wykonuje się za pomocą wiskozymetrów, a wyniki wyrażane są najczęściej w jednostkach centypuazów (cP) lub milipaskalo-sekundach (mPa·s).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl