nefropatia pokontrastowa

Nefropatia pokontrastowa (Contrast-Induced Nephropathy, CIN) to ostre uszkodzenie nerek, które rozwija się w ciągu 48-72 godzin po dożylnym podaniu jodowego środka kontrastowego podczas badań diagnostycznych lub zabiegów. Charakteryzuje się przejściowym wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy o co najmniej 25% lub o 0,5 mg/dl (44 μmol/l) w stosunku do wartości wyjściowej.

Główne czynniki ryzyka nefropatii pokontrastowej obejmują istniejącą wcześniej przewlekłą chorobę nerek, cukrzycę, odwodnienie, niewydolność serca, wiek powyżej 75 lat oraz jednoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych. Mechanizm powstawania obejmuje bezpośrednie działanie toksyczne na komórki kanalików nerkowych, zaburzenia hemodynamiczne z niedokrwieniem rdzenia nerki oraz stres oksydacyjny.

Profilaktyka nefropatii pokontrastowej polega na odpowiednim nawodnieniu pacjenta przed i po badaniu (preferowany 0,9% NaCl), minimalizacji objętości podawanego kontrastu oraz używaniu niskoosmolarnych lub izoosmolarnych środków kontrastowych. W wybranych przypadkach można rozważyć stosowanie N-acetylocysteiny lub wodorowęglanu sodu, choć ich skuteczność pozostaje przedmiotem dyskusji. U pacjentów wysokiego ryzyka należy monitorować funkcję nerek przed procedurą i po niej.

Rokowanie w nefropatii pokontrastowej jest zazwyczaj dobre – funkcja nerek powraca do wartości wyjściowych w ciągu 1-3 tygodni u większości pacjentów. Jednak u osób z zaawansowaną przewlekłą chorobą nerek może dojść do trwałego pogorszenia funkcji nerek wymagającego leczenia nerkozastępczego. Nefropatia pokontrastowa wiąże się również z wydłużeniem hospitalizacji i zwiększeniem śmiertelności wewnątrzszpitalnej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl