uporczywe wymioty
Uporczywe wymioty (persistent vomiting) to objaw charakteryzujący się przedłużającymi się, nawracającymi epizodami wymiotów, które nie ustępują samoistnie i mogą prowadzić do poważnych zaburzeń metabolicznych. W przeciwieństwie do ostrego, krótkotrwałego epizodu wymiotów, uporczywe wymioty trwają co najmniej 24-48 godzin i mogą prowadzić do odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych oraz kwasicy metabolicznej.
Etiologia uporczywych wymiotów jest różnorodna i obejmuje schorzenia gastroenterologiczne (niedrożność przewodu pokarmowego, gastropareza, zapalenie trzustki), neurologiczne (migrena, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe), endokrynologiczne (nadczynność tarczycy, choroba Addisona), a także infekcyjne (zapalenie żołądka i jelit). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić ciążę (w tym hyperemesis gravidarum), choroby układowe, zatrucia oraz skutki uboczne farmakoterapii.
Diagnostyka uporczywych wymiotów wymaga kompleksowego podejścia obejmującego dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz badania dodatkowe (morfologia, elektrolity, badania obrazowe). Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę, ale w pierwszej kolejności należy zabezpieczyć pacjenta przed konsekwencjami odwodnienia poprzez odpowiednią podaż płynów i elektrolitów. W terapii objawowej stosuje się leki przeciwwymiotne (metoklopramid, ondansetron, prochlorperazyna), jednak ich wybór powinien być dostosowany do przyczyny wymiotów oraz stanu klinicznego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół reye’a – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Reye’a to ostra encefalopatia nieinfekcyjna z obrzękiem mózgu i dysfunkcją wątroby, występująca głównie u dzieci w wieku 4-12 lat po infekcji wirusowej, zwłaszcza przy ekspozycji na kwas acetylosalicylowy. Diagnoza opiera się na kryteriach CDC, obejmujących zaburzenia świadomości, płyn mózgowo-rdzeniowy z ≤8 leukocytami/mm³, trzykrotny wzrost transaminaz (ALT, AST) i/lub amoniaku oraz wykluczenie innych przyczyn. Typowe wartości laboratoryjne to podwyższony poziom amoniaku (1,5x norma, szczyt 56-60 godz. od objawów), ALT i AST ≥3-krotnie powyżej normy, bilirubina <3 mg/dl, przedłużony PT i aPTT >1,5-krotnie u ponad 50% pacjentów, a także możliwa hipoglikemia i podwyższone lipaza i amylaza. Obrazowanie (CT, MRI) służy do wykluczenia innych przyczyn, a biopsja wątroby potwierdza rozpoznanie, zwłaszcza u dzieci <2 lat. Różnicowanie obejmuje wrodzone błędy metabolizmu, infekcje, zatrucia i inne choroby wątroby.
amoniak we krwi, biopsja wątroby, ciśnienie śródczaszkowe, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, dezorientacja, elektroencefalografia, kwas acetylosalicylowy, kwasica organiczna, lipaza i amylaza, nakłucie lędźwiowe, obrzęk mózgu, ospa wietrzna, ostra niewydolność wątroby, płyn mózgowo-rdzeniowy, próby wątrobowe, rezonans magnetyczny mózgu, śpiączka, stłuszczenie wątroby, tomografia komputerowa głowy, transaminazy wątrobowe, uporczywe wymioty, uszkodzenie wątroby, zaburzenia utleniania kwasów tłuszczowych, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie trzustki, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Denga – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Denga to wirusowa choroba przenoszona przez komary Aedes, charakteryzująca się czterema serotypami (DEN-1 do DEN-4) i przebiegająca w trzech fazach: gorączkowej, krytycznej oraz zdrowienia. Początkowo występuje wysoka gorączka (>39°C) z bólami mięśniowo-stawowymi i wysypką, trwająca 2-7 dni. Faza krytyczna (3-5 dzień choroby) cechuje się spadkiem temperatury do 37,5-38°C, zwiększoną przepuszczalnością naczyń, wzrostem hematokrytu oraz wyciekiem osocza, co może prowadzić do wstrząsu krwotocznego. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych, RT-PCR oraz izolacji wirusa. Kluczowe jest monitorowanie liczby płytek krwi i hematokrytu, a także objawów ostrzegawczych, takich jak silny ból brzucha, uporczywe wymioty, krwawienia i powiększenie wątroby. Leczenie jest objawowe, z naciskiem na odpowiednie nawodnienie, kontrolę gorączki paracetamolem oraz unikanie NLPZ i aspiryny ze względu na ryzyko krwawień.
choroba wirusowa, ciśnienie tętnicze, czas wypełnienia kapilarnego, DEET, deficyt objętości płynów, faza gorączkowa, faza krytyczna, faza zdrowienia, hematokryt, hepatomegalia, hipertermia, izolacja wirusa, krwawienie z błon śluzowych, małopłytkowość, morfologia krwi, objawy ostrzegawcze, ostra niewydolność oddechowa, płytki krwi, przepuszczalność naczyń włosowatych, równowaga kwasowo-zasadowa, RT-PCR, serotyp wirusa, technika immunohistochemiczna, test immunofluorescencyjny, transmisja wertykalna, uporczywe wymioty, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs krwotoczny, wyciek osocza, wysięk opłucnowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gastrocynesine –
Preparat homeopatyczny Gastrocynesine w formie tabletek zawiera cztery składniki aktywne: Abies nigra 4 CH, Carbo vegetabilis 4 CH, Nux vomica 4 CH oraz Robinia pseudo-acacia 4 CH, każdy w dawce 75 mg. Głównym przeciwwskazaniem do stosowania leku jest nadwrażliwość na którykolwiek z tych składników. Ponadto, preparat zawiera substancje pomocnicze, takie jak sacharoza i laktoza, które mogą stanowić przeciwwskazanie u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu cukrów, w tym nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedoborem sacharazy-izomaltazy, nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy typu Lapp.
Abies nigra, Carbo vegetabilis, Gastrocynesine, jodła czarna, krwawienie, kulczyba wronie oko, nadwrażliwość na składniki, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, Nux vomica, preparat homeopatyczny, reakcja alergiczna, robinia akacjowa, Robinia pseudo-acacia, schorzenie przewodu pokarmowego, spadek masy ciała, uporczywe wymioty, węgiel roślinny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy