ferroptoza
Ferroptoza to rodzaj programowanej śmierci komórki, charakteryzujący się akumulacją nadtlenków lipidów oraz jonów żelaza wewnątrzkomórkowego. Jest to stosunkowo niedawno odkryty mechanizm, różniący się od apoptozy, nekrozy czy autofagii zarówno pod względem biochemicznym, jak i morfologicznym.
Kluczowym elementem ferroptozy jest zaburzenie równowagi oksydacyjno-redukcyjnej w komórce, prowadzące do peroksydacji lipidów błonowych zależnej od żelaza. W warunkach fizjologicznych peroksydacja jest hamowana przez układ antyoksydacyjny, w którym istotną rolę odgrywa peroksydaza glutationowa 4 (GPX4) oraz system transportu cysteiny xCT.
Ferroptoza odgrywa ważną rolę w patogenezie wielu schorzeń, w tym chorób neurodegeneracyjnych, niedokrwiennych, nowotworowych oraz w uszkodzeniach narządów. Zainteresowanie tą formą śmierci komórkowej wzrasta w kontekście terapii przeciwnowotworowych, gdyż niektóre komórki nowotworowe wykazują zwiększoną wrażliwość na indukcję ferroptozy.
Substancje modulujące procesy ferroptozy mogą stanowić potencjalne narzędzia terapeutyczne. Induktory ferroptozy (np. erastyna, sorafenib) są badane jako potencjalne leki przeciwnowotworowe, natomiast inhibitory (np. ferrostatyna, liproksystatyna-1) mogą znaleźć zastosowanie w terapii chorób neurodegeneracyjnych czy niedokrwiennych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba charcota-mariego-tootha – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Charcota-Mariego-Tootha (CMT) to najczęstsza dziedziczna neuropatia obwodowa, charakteryzująca się postępującym osłabieniem kończyn z powodu uszkodzenia nerwów obwodowych. Etiologia CMT jest genetycznie heterogenna, obejmując mutacje w ponad 100 genach, z dominującą rolą wariantów liczby kopii w genie PMP22 (duplikacja 1,4 Mb na chromosomie 17p11.2 w CMT1A) oraz mutacji w GJB1, MPZ i MFN2. Patomechanizm różni się w zależności od typu: CMT1 to neuropatia demielinizacyjna z nadekspresją PMP22 prowadzącą do niestabilności mieliny i wtórnego zwyrodnienia aksonalnego, natomiast CMT2 to neuropatia aksonalna, często związana z mutacjami MFN2, które zaburzają funkcje mitochondrialne i transport aksonalny. Kluczowe mechanizmy obejmują defekty w tworzeniu i utrzymaniu osłonki mielinowej, dysfunkcję mitochondriów, stres oksydacyjny, zaburzenia transportu aksonalnego oraz deficyty w syntezie białek, co prowadzi do progresywnej degeneracji nerwów obwodowych i wtórnych zmian w mięśniach, takich jak pes cavus i palce szponiaste.
apoptoza, choroba Charcota-Mariego-Tootha, crossing-over, duplikacja genu, dysfunkcja neurologiczna, ferroptoza, funkcja mitochondrialna, heterogenność genetyczna, komórka Schwanna, małe interferujące RNA, neuropatia demielinizacyjna, neuropatia obwodowa, obrona antyoksydacyjna, oligonukleotydy antysensowne, osłonka mielinowa, palce szponiaste, peroksydacja lipidów, polineuropatia, reaktywne formy tlenu, remielinizacja, sekwencjonowanie następnej generacji, stopa wydrążona, stres oksydacyjny, szlak mTORC1, szlak PI3K/AKT, terapia genowa, transkrypcja genów, transport aksonalny, wariant liczby kopii, złącze nerwowo-mięśniowe, zwyrodnienie wallerowskie - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre uszkodzenie nerek – Patofizjologia i mechanizm
Ostre uszkodzenie nerek (AKI) to zespół kliniczny charakteryzujący się nagłym spadkiem funkcji nerek, manifestującym się wzrostem stężenia kreatyniny i zmniejszeniem diurezy w ciągu godzin do dni. Etiologia AKI dzieli się na trzy główne kategorie: przednerkową (55% przypadków, związana z hipoperfuzją nerek i aktywacją układu RAAS, wazopresyny oraz układu współczulnego), śródnerkową (uszkodzenie miąższu nerek, najczęściej ostra martwica cewek nerkowych – ATN, wywołana niedokrwieniem, sepsą lub nefrotoksynami) oraz zanerkową (obstrukcja odpływu moczu prowadząca do wzrostu ciśnienia wewnątrzcewkowego i zmniejszenia GFR). Patofizjologia obejmuje uszkodzenie rąbka szczoteczkowego, depolimeryzację cytoszkieletu aktynowego, aktywację układu dopełniacza, oraz różne formy śmierci komórkowej (apoptoza, nekroptoza, ferroptoza, piroptoza). Odpowiedź immunologiczna z udziałem neutrofili, makrofagów, komórek dendrytycznych i limfocytów T CD4+ odgrywa kluczową rolę w progresji uszkodzenia. Stres oksydacyjny i dysfunkcja śródbłonka nasilają proces zapalny i uszkodzenie nerek, a autofagia pełni funkcję nefroprotekcyjną, chroniąc komórki przed apoptozą.
apoptoza komórki, autofagia, azotemia przednerkowa, dysfagia, ferroptoza, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hipoperfuzja nerek, komórki dendrytyczne, limfocyty T, makrofagi, mikroRNA, modyfikacje epigenetyczne, nefropatia obstrukcyjna, nekroptoza, neutrofile, ostra martwica cewek nerkowych, ostre uszkodzenie nerek, piroptoza, połączenia ścisłe, przewlekła choroba nerek, rąbek szczoteczkowy, reaktywne formy tlenu, regulatorowe limfocyty T, starzenie komórkowe, stres oksydacyjny, szlak Hippo, szlak TGF-β1/SMAD, szlak Wnt/β-katenina, układ dopełniacza, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zanerkowe AKI, zespół wątrobowo-nerkowy, zwłóknienie śródmiąższowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątroby – Patofizjologia i mechanizm
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi 80-90% pierwotnych nowotworów wątroby i jest czwartą najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych na świecie. Patogeneza HCC jest wieloczynnikowa i obejmuje przewlekłe zakażenia HBV (odpowiedzialne za około 50% przypadków) i HCV, alkoholową chorobę wątroby, NAFLD/NASH oraz marskość wątroby, która występuje w 70-90% przypadków HCC. Proces transformacji nowotworowej wiąże się z akumulacją mutacji somatycznych (m.in. w genach CTNNB1, TP53, TERT) oraz zmian epigenetycznych, a także zaburzeniami kluczowych szlaków sygnałowych, takich jak Wnt/β-katenina, JAK/STAT i TGF-β. Mikrośrodowisko guza, w tym aktywacja komórek gwiaździstych wątroby i przewlekłe zapalenie, odgrywa istotną rolę w progresji choroby i oporności na leczenie. Równowaga między autofagią a apoptozą oraz mechanizmy ferroptosis są zaangażowane w patogenezę HCC, a zmiany epigenetyczne, takie jak metylacja DNA i regulacja przez miRNA (np. obniżony poziom miR-22), wpływają na ekspresję genów nowotworowych.
apoptoza, autofagia, ferroptoza, guzek dysplastyczny, hepatokarcynogeneza, inhibitory kinazy tyrozynowej, inhibitory punktów kontrolnych, komórki gwiaździste wątroby, komórki macierzyste raka, marskość wątroby, metylacja DNA, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, niestabilność genomu, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak wątrobowokomórkowy, skrócenie telomerów, stan zapalny, stres oksydacyjny, szlak Wnt/β-katenina, telomeraza, terapia anty-VEGF, transformujący czynnik wzrostu beta, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C, włóknienie wątroby, zakażenie HBV, zmiany epigenetyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Toxoplazmoza – Patofizjologia i mechanizm
Toksoplazmoza, wywoływana przez wewnątrzkomórkowego pierwotniaka Toxoplasma gondii, jest powszechną chorobą pasożytniczą o globalnym zasięgu, zainfekującą około jednej trzeciej populacji światowej. Pasożyt posiada złożony cykl życiowy, w którym koty stanowią żywiciela ostatecznego, a u ludzi występuje w formach tachyzoitów, bradyzoitów i oocyst. Zarażenie następuje głównie przez spożycie niedogotowanego mięsa z cystami, kontakt z oocystami lub zakażenie przezłożyskowe. Tachyzoity aktywnie penetrują komórki gospodarza, namnażając się w wakuolach pasożytniczych, co prowadzi do martwicy tkanek i rozprzestrzeniania się pasożyta, zwłaszcza w mięśniach, mózgu i oczach. U osób z upośledzoną odpornością, w tym pacjentów z AIDS (CD4 <200/μL), toksoplazmoza może prowadzić do ciężkich powikłań, takich jak zapalenie mózgu, zapalenie płuc czy retinochoroiditis. Wrodzona toksoplazmoza wiąże się z ryzykiem zakażenia płodu wynoszącym 25% w I trymestrze i 65% w III trymestrze, z poważnymi konsekwencjami neurologicznymi i oftalmologicznymi.
bradyzoity, choroba pasożytnicza, cykl życiowy, cysta tkankowa, ferroptoza, hydroksylaza fenyloalaniny, mechanizm konia trojańskiego, ognisko martwicze, oocysty, padaczka kryptogenna, retinochoroiditis, tachyzoity, toksoplazmowe zapalenie mózgu, toksoplazmoza oczna, toksoplazmoza wrodzona, Toxoplasma gondii, układ neuroprzekaźników, wakuola pasożytnicza, zakażenie przezłożyskowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona niewydolność jajników – Patofizjologia i mechanizm
Wrodzona niewydolność jajników (Primary Ovarian Insufficiency, POI) to heterogenne zaburzenie charakteryzujące się utratą funkcji jajników przed 40. rokiem życia, z patogenezą obejmującą dysfunkcję i deplecję pęcherzyków jajnikowych. Główne mechanizmy to defekt migracji pęcherzyków, zmniejszenie liczby pierwotnych pęcherzyków, zwiększona atrezja oraz zaburzenia dojrzewania pęcherzyków. Genetyczne podłoże POI jest złożone, z około 90 genami powiązanymi z izolowanymi lub syndromicznymi postaciami, a warianty genetyczne wykrywa się u 18-23% pacjentek. Zaburzenia chromosomalne, zwłaszcza dotyczące chromosomu X (np. zespół Turnera 45,X0), występują u 10-13% kobiet z POI. Kluczowe geny to m.in. FMR1 (premutacja u 6-24% pacjentek), FOXL2, BRCA1, MCM8-MCM9, BMP15, NOBOX, FIGLA oraz FSHR, z istotną rolą w naprawie dwuniciowych pęknięć DNA (DSB) i mechanizmach takich jak rekombinacja homologiczna (HR) i niehomologiczne łączenie końców (NHEJ). Ostatnie badania wskazują na udział szlaku BNC1-NF2-Hippo-YAP-ferroptozy w patogenezie POI, co otwiera perspektywy terapeutyczne oparte na inhibitorach YAP i ferroptozy.
apoptoza, atrezja pęcherzykowa, atrofia urogenitalna, autofagia, autoimmunologiczne zapalenie jajników, deplecja pęcherzyków, dym tytoniowy, dziedziczenie digeniczne, ferroptoza, hormon luteinizujący, leki alkilujące, miażdżyca, nekroptoza, niekodujące RNA, oophoritis, osteoporoza, premutacja FMR1, stres oksydacyjny, wrodzona niewydolność jajników, zaburzenia chromosomalne, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Patofizjologia i mechanizm
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi 75-85% pierwotnych nowotworów wątroby i jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych na świecie. Etiologia HCC jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą przewlekłych zakażeń HBV (54% przypadków) i HCV (31%), marskości wątroby (80-90% przypadków) oraz czynników takich jak alkohol, aflatoksyna B1, NAFLD i NASH. Patogeneza obejmuje akumulację mutacji somatycznych, m.in. w genie TERT (54-60%), TP53 (18-50%) i CTNNB1 (18-40%), prowadzących do niestabilności genomowej i zaburzeń epigenetycznych (metylacja DNA, modyfikacje histonów, dysregulacja miRNA/lncRNA). Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w rozwój HCC to Wnt/β-katenina, PI3K/AKT/mTOR, JAK/STAT oraz TGF-β, które regulują proliferację, apoptozę, inwazyjność i przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT). HBV indukuje HCC także bez marskości poprzez integrację DNA wirusa i działanie białka HBx, natomiast HCV sprzyja nowotworzeniu głównie w kontekście marskości, poprzez przewlekłe zapalenie i stres oksydacyjny.
aflatoksyna B1, apoptoza, autofagia, czynnik indukowany hipoksją, dysbioza jelitowa, ferroptoza, hepatokarcynogeneza, hipoksja, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, komórki gwiaździste wątroby, komórki macierzyste nowotworowe, marskość wątroby, metylacja DNA, mikrobiota jelitowa, modyfikacja histonów, mutacja CTNNB1, mutacja TP53, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niestabilność genomowa, odwrotna transkryptaza telomerazy, peroksydacja lipidów, programowana śmierć komórki, promotor TERT, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak wątrobowokomórkowy, reaktywne formy tlenu, remodelowanie chromatyny, retikulum endoplazmatyczne, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, stres oksydacyjny, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zwłóknienie, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne wyładowanie ciśnienia – Patofizjologia i mechanizm
Przedwczesne wyładowanie ciśnienia (preeclampsia) to powikłanie ciąży występujące po 20. tygodniu, charakteryzujące się nadciśnieniem tętniczym i proteinurią lub dysfunkcją narządową. Patogeneza opiera się na modelu dwuetapowym: pierwszy etap to nieprawidłowa placentacja z zaburzoną inwazją trofoblastu i niepełną przebudową tętnic spiralnych, prowadząca do niedokrwienia i hipoksji łożyska. Drugi etap to ogólnoustrojowa odpowiedź matki z rozległym stanem zapalnym i dysfunkcją śródbłonka, wywołaną przez czynniki antyangiogenne, takie jak podwyższony poziom sFlt-1 i sEng, oraz obniżony poziom VEGF i PlGF. Dysfunkcja śródbłonka skutkuje nadciśnieniem, endoteliozą nerkową i proteinurią, a także aktywacją układu immunologicznego i stresu oksydacyjnego, co potwierdzają podwyższone poziomy ROS i kwasu moczowego w surowicy. W patogenezie istotną rolę odgrywają także czynniki genetyczne, epigenetyczne oraz zaburzenia metaboliczne, w tym ferroptoza trofoblastów łożyskowych.
cząsteczki adhezji komórkowej, czynnik von Willebranda, czynniki angiogenne, dysfunkcja śródbłonka, ferroptoza, fibronektyna, HIF, inwazja trofoblastu, komórki NK, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, nieprawidłowa placentacja, oksygenaza hemowa, peroksydacja lipidów, PlGF, późne przedwczesne wyładowanie ciśnienia, przebudowa tętnic spiralnych, przedwczesne wyładowanie ciśnienia, reaktywne formy tlenu, sFlt-1, skurcz naczyń, stres oksydacyjny, TNF-alfa, układ dopełniacza, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie podocytów, uszkodzenie śródbłonka, VEGF, wczesne przedwczesne wyładowanie ciśnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwienie jelit – Patofizjologia i mechanizm
Niedokrwienie jelitowe definiuje się jako ograniczenie przepływu krwi przez główne naczynia krezkowe o co najmniej 75% przez ponad 12 godzin, co prowadzi do niedotlenienia i uszkodzenia komórek jelita. Patofizjologia obejmuje mechanizmy takie jak zator tętniczy (50% przypadków ostrego niedokrwienia krezkowego, często pochodzenia sercowego), zakrzepicę tętniczą (15-25%), zakrzepicę żylną (5-15%) oraz niedokrwienie bez niedrożności naczyń (NOMI, 20-30%). Uszkodzenie jelita rozwija się etapowo: od złuszczania kosmków jelitowych po pełnościenną martwicę i perforację, co może prowadzić do zapalenia otrzewnej, sepsy i niewydolności wielonarządowej. Reperfuzja niedokrwionego jelita nasila uszkodzenia poprzez generację reaktywnych form tlenu (ROS) i aktywację neutrofilów, co potęguje stres oksydacyjny i stan zapalny. Na poziomie komórkowym obserwuje się różne formy śmierci komórkowej, w tym apoptozę, piroptozę, ferroptozę oraz martwicę, które przyczyniają się do dysfunkcji bariery jelitowej i rozwoju zespołu niewydolności wielonarządowej.
apoptoza, autofagia, białko C-reaktywne, biomarker, cytrulina, dławica jelitowa, ferroptoza, inflammasom NLRP3, interleukina-6, kosmki jelitowe, martwica jelita, miażdżyca, migotanie przedsionków, niedokrwienie jelit, niedokrwienie jelitowe, niedokrwienie okrężnicy, niewydolność wielonarządowa, oksydaza ksantynowa, ostre niedokrwienie krezkowe, peroksydacja lipidów, piroptoza, prokalcytonina, przewlekłe niedokrwienie krezkowe, reaktywne formy tlenu, sepsa, tętnica krezkowa dolna, tętnica krezkowa górna, uszkodzenie reperfuzyjne, wstrząs septyczny, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zapalenie otrzewnej, zator tętniczy, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, żyła krezkowa górna - Leksykon chorób i schorzeń
Sepsa – Patofizjologia i mechanizm
Sepsa jest zagrażającą życiu dysfunkcją narządów wynikającą z zaburzonej odpowiedzi gospodarza na zakażenie, obejmującą złożone mechanizmy immunologiczne, metaboliczne i koagulacyjne. Kluczowe procesy patogenetyczne to burza cytokinowa indukowana przez aktywację receptorów Toll-podobnych (TLRs) i innych PRRs, prowadząca do uwolnienia PAMPs i DAMPs, dysfunkcja układu immunologicznego z obniżoną ekspresją HLA-DR, masową apoptozą limfocytów (CD4+, CD8+, B), oraz immunoparaliż. Uszkodzenie mitochondriów wywołane przez TNF-α, NO i ROS prowadzi do zaburzeń metabolizmu energetycznego i stresu oksydacyjnego, co przyczynia się do niewydolności wielonarządowej (MODS). Interakcja stanu zapalnego z koagulopatią, manifestująca się wewnątrznaczyniowym krzepnięciem i mikrotrombozą, pogłębia dysfunkcję śródbłonka i mikrokrążenia. Wstrząs septyczny charakteryzuje się rozszerzeniem tętnic i hemodynamicznym wstrząsem dystrybucyjnym, z udziałem wazopresyny, NO i kanałów potasowych wrażliwych na ATP. Dodatkowo, stres reticulum endoplazmatycznego i zaburzenia autofagii wpływają na homeostazę komórkową, a dysbioza mikrobioty jelitowej zwiększa podatność na sepsę i jej ciężkość. Patogeny, w tym bakterie (Gram-dodatnie i Gram-ujemne), grzyby, pasożyty i wirusy, wykorzystują różnorodne mechanizmy obronne, takie jak produkcja biofilmu, formy L, enzymy antyoksydacyjne i modulacja odpowiedzi immunologicznej, co utrudnia leczenie.
apoptoza, autofagia, biofilm, burza cytokinowa, dysfunkcja narządów, ferroptoza, immunoparaliż, indukowalna syntaza tlenku azotu, kaspaza-1, koagulopatia, lipopolisacharyd, mikrobiota jelitowa, mikrokrążenie, niewydolność wielonarządowa, pyroptoza, reaktywne formy tlenu, receptory rozpoznające wzorce, receptory toll-podobne, sepsa, tlenek azotu, uszkodzenie mitochondriów, wstrząs dystrybucyjny, wstrząs septyczny, wzorce molekularne związane z patogenami, wzorce molekularne związane z uszkodzeniem, zespół niewydolności wielonarządowej, zespół ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Patofizjologia i mechanizm
Mięsaki to rzadkie, złośliwe nowotwory mezenchymalne, stanowiące około 1% wszystkich nowotworów złośliwych u dorosłych, z zachorowalnością około 50 przypadków na milion osób. Charakteryzują się dużą heterogennością morfologiczną i molekularną, dzieląc się na mięsak o prostym kariotypie, z charakterystycznymi translokacjami chromosomowymi i białkami fuzyjnymi (np. EWS-FLI1 w 85-95% mięsaka Ewinga, SYT-SSX w mięsaku maziówkowym), oraz mięsak o złożonym kariotypie z licznymi niespecyficznymi zmianami genomowymi, często obejmującymi zaburzenia szlaków Rb i p53. Kluczowe mechanizmy onkogenne obejmują deregulację transkrypcyjną, zaburzenia sygnalizacji komórkowej (szlaki MAPK/RAS/ERK, PI3K/AKT/mTOR, Sonic Hedgehog) oraz epigenetyczne zmiany, w tym nadekspresję HDAC klasy I, co czyni je potencjalnymi celami terapeutycznymi. W mięsaku Ewinga, białko fuzyjne EWS-FLI1 wymaga białek BET do regulacji genów proliferacji i przeżycia, a inhibitory HDAC wykazują obiecujące działanie. Amplifikacje genów takich jak MDM2 (w 70% mięsaków intimalnych) i CDK4 (w tłuszczakowatokomórkowym) wpływają na deregulację cyklu komórkowego i apoptozy, co jest istotne dla terapii celowanych, np. milademetanem – inhibitorem MDM2.
apoptoza, białko fuzyjne, biomarker prognostyczny, chimeryczny czynnik transkrypcyjny, chrzęstniakomięsak, CRISPR/Cas9, cykl komórkowy, cytokina zapalna, deacetylaza histonów, deregulacja epigenetyczna, dermatofibrosarcoma protuberans, ferroptoza, GIST, inhibitor HDAC, inhibitor MDM2, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, kostniakomięsak, liposarcoma, macierz zewnątrzkomórkowa, mięsak Ewinga, mięsak gładkokomórkowy, mięsak Kaposiego, mięsak maziówkowy, mięsak nabłonkowaty, mikrośrodowisko immunologiczne, mutacja germinalna, naczyniakomięsak, naczyniakomięsak piersi, niestabilność genomowa, nowotwór mezenchymalny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk limfatyczny, onkogen, promieniowanie jonizujące, przeciwciało monoklonalne, receptor limfocytów T, śluzakowłókniakomięsak, supresor nowotworów, szlak MAPK, szlak PI3K, szlak Rb, szlak Sonic Hedgehog, szlak YAP/TAZ, terapia celowana, terapia kombinowana, tkanka łączna, translokacja chromosomowa - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia – Patofizjologia i mechanizm
Kardiomiopatie stanowią heterogenną grupę chorób mięśnia sercowego, charakteryzujących się zaburzeniami strukturalnymi i czynnościowymi, które prowadzą do niewydolności serca oraz nagłej śmierci sercowej. Patogeneza jest wieloczynnikowa, obejmując mutacje genetyczne, zwłaszcza w genach kodujących białka sarkomerowe, które wpływają na mechanizmy kurczliwości i relaksacji mięśnia sercowego poprzez zaburzenia gospodarki wapniowej i mechanotransdukcji. W kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM) mutacje dotyczą około 20-48% przypadków, prowadząc do dysfunkcji skurczowej i rozkurczowej, włóknienia oraz przebudowy mięśnia sercowego. Kardiomiopatia przerostowa (HCM), najczęstsza dziedziczna choroba serca (1:500), wiąże się z hiperkontrakcyjnością i przerostem lewej komory, a nowoczesne terapie, takie jak allosteryczne inhibitory miozyny (mavacamten), wykazują obiecujące efekty kliniczne. W patogenezie istotną rolę odgrywają także szlaki sygnałowe, m.in. Ras/Raf/MEK/ERK, TGF-β oraz mechanotransdukcja zależna od titiny, które modulują procesy włóknienia i apoptozy kardiomiocytów.
amyloidoza, białka sarkomerowe, czynnik martwicy nowotworów, dysfunkcja mikronaczyniowa, ferroptoza, fosfolamban, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja skurczowa, gospodarka wapniowa, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, interleukina-1, interleukina-6, kardiomiocyt, kardiomiopatia, kardiomiopatia arytmogenna, kardiomiopatia cukrzycowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, mechanotransdukcja, migotanie komór, mutacje genetyczne, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, późne wzmocnienie gadolinem, reaktywne formy tlenu, sarkoidoza, sygnalizacja TGF-β, szlak apoptozy, szlak sygnałowy Ras/Raf/MEK/ERK, tachykardia komorowa, terapia genowa, terapia komórkowa, tlenek azotu, włóknienie, włóknienie śródmiąższowe, zakrzep krwi, zapalenie serca, zawał, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwość guzowata – Patofizjologia i mechanizm
Złośliwość guzowata (TSC) to autosomalnie dominujące zaburzenie genetyczne spowodowane mutacjami w genach TSC1 (kodującym hamartynę) lub TSC2 (kodującym tuberynę), które tworzą kompleks supresorowy guza hamujący aktywność białka Rheb i szlaku mTORC1. Mutacje TSC2 występują w około 75% przypadków, zwłaszcza de novo, i wiążą się z cięższym fenotypem choroby. Dysfunkcja kompleksu TSC1/TSC2 prowadzi do konstytutywnej aktywacji mTORC1, zwiększonej fosforylacji S6K1/2 i 4E-BP1, co skutkuje nadmierną proliferacją komórek, zahamowaniem autofagii, wzrostem angiogenezy oraz zaburzeniami metabolizmu glukozy i odpowiedzi immunologicznej. Model „dwóch uderzeń” Knudsona wyjaśnia patogenezę hamartomatów, gdzie mutacja germinalna w jednym allelu TSC1/TSC2 jest pierwszym uderzeniem, a somatyczna utrata heterozygotyczności drugim, prowadząc do rozwoju guzów w wielu narządach, w tym mózgu, nerkach, skórze i płucach.
angiomiolipoma, autofagia, beztlenowa glikoliza, ferroptoza, guzek korowy, inhibitor mTOR, kinaza ERK, naczyniakomięśniak nerki, naczyniakowłókniak, podwyściółkowy olbrzymiokomórkowy gwiaździak, rak nerkowokomórkowy, reaktywne formy tlenu, stres oksydacyjny, stres retikulum endoplazmatycznego, szlak mTOR, szlak Notch, utrata heterozygotyczności, złośliwość guzowata - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pęcherza moczowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku pęcherza moczowego jest determinowane przez wiele czynników klinicznych i patologicznych, w tym stadium zaawansowania, inwazyjność (NMIBC vs MIBC), stopień złośliwości histologicznej, obecność raka in situ (CIS), typ histologiczny, liczbę i wielkość guzów oraz obecność inwazji naczyń limfatycznych i krwionośnych. Wskaźniki 5-letniego przeżycia względnego różnią się znacznie w zależności od stadium choroby: dla raka in situ wynoszą około 97%, dla raka zlokalizowanego 71%, regionalnego 39%, a dla przerzutowego jedynie 8%. W przypadku NMIBC, mimo dobrego ogólnego rokowania (ponad 90% przypadków nie postępuje do wyższych stadiów), obserwuje się wysokie wskaźniki nawrotów sięgające 65-73% w ciągu 5 lat. Wartości ADC z rezonansu magnetycznego oraz modele nomogramowe integrujące czynniki kliniczno-patologiczne stanowią cenne narzędzia prognostyczne, szczególnie w ocenie pacjentów z rakiem T1 wysokiego stopnia poddawanych terapii BCG.
ADC, chemioterapia neoadjuwantowa, ferroptoza, gruczolakorak, inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego, MIBC, naciekanie naczyń limfatycznych, NMIBC, radykalna cystektomia, rak drobnokomórkowy, rak in situ, rak naciekający mięśniówkę, rak nienaciekający mięśniówki, rak pęcherza moczowego, rak płaskonabłonkowy, rak przerzutowy, rak regionalny, rezonans magnetyczny, stadium I, stadium II, stadium III, stadium IV, stadium T1, stadium zaawansowania, terapia BCG, tkanka łączna podnabłonkowa, TURBT, typ histologiczny, węzły chłonne, wskaźniki przeżycia, złośliwość histologiczna