blok ogonowy
Blok ogonowy (inaczej blokada nerwów ogonowych, blokada splotu ogonowego) to technika znieczulenia regionalnego polegająca na podaniu leku znieczulenia miejscowego do przestrzeni zewnątrzoponowej w okolicy podstawy kości ogonowej. Procedura ta umożliwia zablokowanie przewodnictwa w nerwach ogonowych (S4-Co), odpowiadających za unerwienie okolicy odbytu, krocza i części narządów miednicy mniejszej.
Wskazania do wykonania bloku ogonowego obejmują zabiegi chirurgiczne w okolicy odbytu i krocza (np. operacje hemoroidów, szczeliny odbytu, przetoki odbytnicze), procedury urologiczne w obrębie odbytnicy i prostaty, a także znieczulenie do porodu pochwowego. Technika ta jest również wykorzystywana w leczeniu bólu przewlekłego, zwłaszcza w przypadku neuralgii okolicy krocza i odbytu.
Wykonanie bloku ogonowego wymaga dobrej znajomości anatomii, gdyż polega na identyfikacji szczeliny krzyżowej (hiatus sacralis) i wprowadzeniu igły przez błonę krzyżowo-ogonową do przestrzeni zewnątrzoponowej krzyżowej. Powikłania tej procedury mogą obejmować punkcję naczyń, iniekcję donaczyniową, zbyt wysokie znieczulenie oraz infekcje. Przeciwwskazania obejmują zaburzenia krzepnięcia, infekcje w miejscu wkłucia oraz nieprawidłowości anatomiczne utrudniające identyfikację struktur.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Stosowanie lidokainy (Lidocaini hydrochloridum Noridem, 10 mg/ml) u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na szybkie przenikanie leku przez łożysko i potencjalne ryzyko dla płodu. Wysokie stężenia lidokainy w osoczu matki mogą powodować depresję ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia napięcia naczyniowego oraz czynności serca płodu i noworodka. Znieczulenia takie jak zewnątrzoponowe, blok nerwu sromowego, blok ogonowy czy znieczulenie szyjki macicy mogą wywołać bradykardię, hipotonię i depresję oddechową u noworodka. Szczególnie niebezpieczne jest przypadkowe podanie lidokainy do płodu, które może skutkować bezdechem, niedociśnieniem i atakiem drgawek, stanowiącym bezpośrednie zagrożenie życia noworodka. Dlatego lidokainę należy stosować w ciąży wyłącznie, gdy jest to bezwzględnie konieczne, stosując możliwie najmniejsze dawki.
bezdech, blok ogonowy, blokada nerwu sromowego, bradykardia, czynność serca, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, dysfagia, hipotonia, lidokainy chlorowodorek, lidokainy chlorowodorek jednowodny, metabolity lidokainy, niedociśnienie, obwodowe napięcie naczyniowe, przenikanie przez łożysko, stężenie lidokainy, znieczulenie szyjki macicy, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Leksykon leków
Lidokaina w postaci roztworu do wstrzykiwań Lidocaini hydrochloridum Noridem 20 mg/ml jest stosowana w znieczuleniu miejscowym, jednak jej użycie u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na zdolność przenikania przez barierę łożyskową. Wysokie stężenia lidokainy w osoczu matki mogą wywołać u płodu depresję ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia napięcia naczyniowego oraz arytmie serca, w tym bradykardię. W praktyce klinicznej zaleca się stosowanie lidokainy w ciąży wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy użyciu najniższych skutecznych dawek i preferowanym stężeniu 10 mg/ml, niższym niż standardowe 20 mg/ml. Szczególną ostrożność należy zachować podczas procedur znieczulenia regionalnego w położnictwie, takich jak zewnątrzoponowe, blokada nerwu sromowego, blok ogonowy czy znieczulenie szyjki macicy, ze względu na ryzyko poważnych powikłań u płodu i noworodka, w tym bezdechu, niedociśnienia i drgawek, zwłaszcza w przypadku przypadkowego podskórnego wstrzyknięcia leku w płód.
bariera łożyskowa, bezdech, blok ogonowy, blokada nerwu sromowego, bradykardia, bradykardia płodu, czynność serca płodu, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, dysfagia, hipotonia, lidokaina, metabolit, napad padaczkowy, neurotoksyczność lidokainy, niedociśnienie, obwodowe napięcie naczyniowe, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie podskórne, znieczulenie miejscowe, znieczulenie szyjki macicy, znieczulenie zewnątrzoponowe
