depresja oddechowa i krążeniowa
Depresja oddechowa i krążeniowa to poważny stan kliniczny charakteryzujący się upośledzeniem funkcji układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. W przypadku depresji oddechowej dochodzi do zmniejszenia częstości i głębokości oddechów, co prowadzi do hiperkapnii (wzrostu stężenia CO2 we krwi) oraz hipoksemii (obniżenia stężenia tlenu we krwi). Może być skutkiem przedawkowania leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, takich jak opioidy, benzodiazepiny czy barbiturany.
Depresja krążeniowa objawia się obniżeniem ciśnienia tętniczego, zwolnieniem akcji serca oraz zmniejszeniem rzutu serca, co skutkuje niedostateczną perfuzją narządów. Często występuje równocześnie z depresją oddechową, gdyż hipoksemia i hiperkapnia dodatkowo upośledzają funkcję mięśnia sercowego. Do najczęstszych przyczyn należą działania niepożądane leków, wstrząs, ciężkie zakażenia oraz zaburzenia elektrolitowe.
Rozpoznanie depresji oddechowo-krążeniowej opiera się na ocenie parametrów życiowych, gazometrii tętniczej oraz badaniach dodatkowych oceniających funkcję układu sercowo-naczyniowego. Leczenie obejmuje przede wszystkim usunięcie przyczyny, tlenoterapię, niekiedy wentylację mechaniczną oraz stosowanie leków inotropowych i wazopresorowych w celu stabilizacji układu krążenia. W przypadku depresji oddechowej wywołanej opioidami stosuje się specyficzne antidotum – nalokson.
Zapobieganie depresji oddechowo-krążeniowej polega na ostrożnym stosowaniu leków mogących ją wywołać, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka (osoby starsze, z chorobami układu oddechowego i sercowo-naczyniowego). Kluczowe znaczenie ma również monitorowanie funkcji życiowych u pacjentów otrzymujących leki sedatywne, znieczulenie ogólne lub opioidy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Plofed 1% 10 mg/ml
Produkt leczniczy Plofed 1% (10 mg/ml propofolu) jest stosowany w anestezjologii do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego oraz sedacji podczas zabiegów diagnostycznych, chirurgicznych i w intensywnej terapii. Dawkowanie propofolu powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz celu terapeutycznego. U dorosłych poniżej 55 lat dawka indukcyjna wynosi zwykle 1,5-2,5 mg/kg mc., podawana w bolusach po około 40 mg co 10 sekund lub w infuzji 20-50 mg/min. U osób powyżej 55 lat oraz pacjentów z ASA 3-4 dawki są zmniejszone, np. bolusy około 20 mg co 10 sekund, a szybkość infuzji jest odpowiednio obniżona. U dzieci powyżej 1 miesiąca dawki wahają się od 2,5 do 4 mg/kg mc. w zależności od wieku, z przeciwwskazaniem do stosowania u niemowląt poniżej 1 miesiąca. Podtrzymanie znieczulenia odbywa się za pomocą infuzji dożylnej w zakresie 4-12 mg/kg mc./godz. u dorosłych i 9-15 mg/kg mc./godz. u dzieci, z koniecznością zmniejszenia dawek u osób starszych i pacjentów z wysokim ryzykiem ASA. Sedacja w intensywnej terapii u dorosłych wymaga infuzji 0,3-4,0 mg/kg mc./godz., z monitorowaniem stężenia tłuszczów we krwi przy sedacji trwającej ponad 3 dni. U dzieci i młodzieży ≤16 lat sedacja propofolem jest przeciwwskazana.
biureta, bolus, chlorowodorek lidokainy, depresja oddechowa i krążeniowa, emulsja do wstrzykiwań, infuzja dożylna, intensywna terapia, kaniula dożylna, klasyfikacja ASA, łącznik Y, lek przeciwbólowy, licznik kropli, podtrzymanie znieczulenia, pompa infuzyjna wolumetryczna, pompa strzykawkowa, propofol, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, sedacja, środek konserwujący, warunki aseptyczne, znieczulenie ogólne