procesy farmakokinetyczne

Procesy farmakokinetyczne to szereg mechanizmów, które determinują losy substancji leczniczej w organizmie. Obejmują one wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i wydalanie (ADME). Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla właściwego dawkowania leków, przewidywania interakcji międzylekowych oraz optymalizacji terapii.

Wchłanianie (absorpcja) to proces przejścia leku z miejsca podania do krążenia ogólnego. Zależy od właściwości fizykochemicznych substancji, drogi podania oraz stanu fizjologicznego pacjenta. Dystrybucja obejmuje rozprowadzenie leku w organizmie i jego przenikanie do tkanek docelowych, co jest uzależnione od wiązania z białkami osocza oraz lipofilności związku.

Metabolizm leków zachodzi głównie w wątrobie za pośrednictwem enzymów z rodziny cytochromu P450, choć może odbywać się również w innych tkankach. Proces ten zwykle prowadzi do powstania mniej aktywnych metabolitów, choć niekiedy metabolity mogą wykazywać większą aktywność niż związek macierzysty. Wydalanie (eliminacja) to usuwanie leku i jego metabolitów z organizmu, głównie przez nerki i wątrobę.

Parametry farmakokinetyczne, takie jak biodostępność, objętość dystrybucji, klirens czy okres półtrwania, pozwalają ilościowo opisać procesy ADME. Czynniki wpływające na farmakokinetykę obejmują wiek, płeć, masę ciała, choroby współistniejące oraz interakcje z innymi lekami, co wymaga indywidualizacji terapii u poszczególnych pacjentów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – OptiHepan 3 g/5 g

L-ornityna L-asparaginian, substancja czynna preparatu OptiHepan, po podaniu doustnym jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego i natychmiast ulega rozpadowi na L-ornitynę oraz kwas asparaginowy. Oba aminokwasy są następnie dystrybuowane w organizmie i uczestniczą w kluczowych szlakach metabolicznych, zwłaszcza w cyklu mocznikowym, co jest istotne dla funkcji wątroby. Okres półtrwania w fazie eliminacji dla obu aminokwasów wynosi 0,3-0,4 godziny (18-24 minuty), co wskazuje na szybki metabolizm i eliminację. Kwas asparaginowy jest częściowo wydalany z moczem w postaci niezmienionej, co należy uwzględnić przy ocenie jego farmakokinetyki.
aminokwasy, cykl mocznikowy, droga eliminacji, eliminacja nerkowa, funkcjonowanie wątroby, kwas asparaginowy, L-ornityna, L-ornityna L-asparaginian, metabolizm, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, procesy farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, substancja czynna, szlaki biochemiczne, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Urtix 330 mg

Produkt leczniczy URTIX zawiera 330 mg korzenia pokrzywy (Urtica dioica L., Urtica urens L. lub ich hybrydy/mieszaniny) jako substancję czynną. Aktualnie brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących tego preparatu, w tym informacji o wchłanianiu z przewodu pokarmowego, dystrybucji w tkankach i płynach ustrojowych, wiązaniu z białkami osocza, metabolizmie wątrobowym, drogach wydalania oraz okresach półtrwania składników aktywnych. Pomimo stosowania klinicznego, nie przeprowadzono badań pozwalających na określenie profilu farmakokinetycznego poszczególnych związków aktywnych zawartych w korzeniu pokrzywy w formie tabletek URTIX 330 mg.
droga wydalania, dystrybucja w tkankach, ekstrakt roślinny, korzeń pokrzywy, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, procesy farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, substancja czynna, tabletka, Urtica dioica, Urtica urens, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, związek biologicznie czynny
Leksykon substancji czynnych
Kasztanowiec – Właściwości farmakokinetyczne

Substancja czynna kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum) w preparacie Avenoc, stosowanym doodbytniczo w potencji homeopatycznej 3 CH (odpowiadającej rozcieńczeniu 10 substancji wyjściowej) i w stężeniu 0,01 g na czopek, nie została poddana szczegółowym badaniom farmakokinetycznym. Brak jest danych dotyczących wchłaniania przez błonę śluzową odbytnicy, dystrybucji, metabolizmu wątrobowego oraz eliminacji tej substancji, co uniemożliwia pełną charakterystykę jej profilu farmakokinetycznego. Produkt zawiera również inne składniki aktywne w potencjach homeopatycznych (Paeonia officinalis 1 DH, Ratanhia 3 CH, Hamamelis virginiana 1 DH), dla których również nie ma dostępnych danych farmakokinetycznych.
badanie kliniczne, biodostępność, błona śluzowa odbytnicy, charakterystyka produktu leczniczego, czopki, dawkowanie, doświadczenie kliniczne, drogi eliminacji, Hamamelis virginiana, interakcje lekowe, kasztanowiec zwyczajny, metabolizm wątrobowy, Paeonia officinalis, parametry farmakokinetyczne, podanie doodbytnicze, postać farmaceutyczna, potencja homeopatyczna, procesy farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, Ratanhia, składnik aktywny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Propanol – Właściwości farmakokinetyczne

Propanol, występujący w formie 1-propanolu oraz 2-propanolu (alkohol izopropylowy), jest składnikiem aktywnym w preparatach dezynfekcyjnych stosowanych miejscowo na skórę, takich jak Kodan Tinktur Forte barwiony (10 g/100 g 1-propanolu, 45 g/100 g 2-propanolu), Octeniderm (30 g/100 g 1-propanolu, 45 g/100 g 2-propanolu), Primasept Med (10 g/100 g 1-propanolu, 8 g/100 g 2-propanolu) oraz Sensiva (45 g/100 g 1-propanolu, 28 g/100 g 2-propanolu). Preparaty te zawierają również inne substancje czynne, takie jak 2-biphenylol, dichlorowodorek oktenidyny, 2-difenylol czy kwas mlekowy, i występują w formie płynów lub roztworów o różnej barwie i lepkości. Charakterystyka farmakokinetyczna propanolu w tych produktach nie jest opisana w dokumentacji rejestracyjnej, co wynika z minimalnego wchłaniania systemowego przy miejscowym stosowaniu na skórę oraz krótkotrwałego działania dezynfekcyjnego.
1-propanol, 2-biphenylol, 2-difenylol, alkohol izopropylowy, charakterystyka produktu leczniczego, dehydrogenaza alkoholowa, dichlorowodorek oktenidyny, dystrybucja, eliminacja, kwas mlekowy, metabolizm, płyn na skórę, preparat dezynfekcyjny, procesy farmakokinetyczne, propanol, roztwór na skórę, stosowanie miejscowe, substancja czynna, wchłanianie, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gastrolit –

Gastrolit, podawany doustnie w formie proszku rozpuszczonego w 200 ml wody, dostarcza elektrolity (Na 60 mmol/l, K 20 mmol/l, HCO3 30 mmol/l) oraz glukozę (80 mmol/l), które podlegają specyficznym procesom farmakokinetycznym. Glukoza jest metabolizowana w organizmie do CO2 i H2O poprzez glikolizę i cykl Krebsa, dostarczając energii komórkowej. Elektrolity ulegają wchłoniu i dystrybucji, a ich eliminacja odbywa się głównie przez nerki (filtracja kłębuszkowa, reabsorpcja i sekrecja kanalikowa), z mniejszym udziałem potu i przewodu pokarmowego. Osmolalność roztworu wynosi 240 mOsm/kg, co jest zbliżone do osmolalności płynów ustrojowych, sprzyjając efektywnemu wchłanianiu wody i jonów.
cykl Krebsa, dystrybucja leku, enterocyty, filtracja kłębuszkowa, metabolizm glukozy, niedobór elektrolitowy, odwodnienie, osmolalność, osmolalność płynów ustrojowych, płyn pozakomórkowy, płyn wewnątrzkomórkowy, procesy farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, reabsorpcja kanalikowa, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie jonowe, wchłanianie elektrolitów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketokaps Med 100 mg

Ketoprofen, substancja czynna leku Ketokaps Med 100 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 90% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 10,1 µg/ml po 1,22 godziny). Wchłanianie jest liniowe w zakresie dawek 75-200 mg, a obecność pokarmu spowalnia tempo wchłaniania i nieznacznie obniża Cmax, nie wpływając na całkowitą biodostępność. Ketoprofen wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%, głównie albuminą) oraz ograniczoną objętość dystrybucji (0,1-0,2 l/kg). Substancja przenika efektywnie do płynu maziowego i tkanek stawowych, gdzie utrzymuje się dłużej niż w osoczu (np. po 9 godzinach stężenie w płynie stawowym wynosi 0,8 µg/ml, podczas gdy w osoczu 0,3 µg/ml), co ma istotne znaczenie kliniczne w terapii chorób zapalnych stawów.
biodostępność, choroba zapalna stawów, enancjomer, enzym mikrosomalny, glukuronid, hipoalbuminemia, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, maziówka, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn maziowy, procesy farmakokinetyczne, przestrzeń stawowa, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie funkcji narządów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg

Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, zawierający losartan potasowy i hydrochlorotiazyd, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z obecności dwóch substancji czynnych. Losartan charakteryzuje się biodostępnością około 33% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 1 godziny dla losartanu i 3-4 godzin dla aktywnego metabolitu (kwasu karboksylowego E-3174). Oba związki wiążą się silnie z białkami osocza (≥99%), a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Losartan ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, z około 14% dawki przekształcanej w aktywny metabolit, podczas gdy hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany i wydalany jest w postaci niezmienionej (≥61% dawki w ciągu 24 godzin). Okres półtrwania losartanu wynosi około 2 godziny, aktywnego metabolitu 6-9 godzin, a hydrochlorotiazydu 5,6-14,8 godzin. Klirens osoczowy losartanu i jego metabolitu wynosi odpowiednio 600 ml/min i 50 ml/min, a klirens nerkowy 74 ml/min i 26 ml/min. Wydalanie losartanu odbywa się głównie drogą żółciowo-kałową (58%), a tylko 35% w moczu. Hydrochlorotiazyd jest szybko wydalany przez nerki.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność losartanu, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, leczenie nerkozastępcze, losartan potasowy i hydrochlorotiazyd, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit E-3174, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, procesy farmakokinetyczne, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji nerek, znakowanie węglem 14C
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxycyclinum TZF 100 mg

Doksycyklina, jako antybiotyk z grupy tetracyklin, charakteryzuje się szybkim i proporcjonalnym do dawki wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 2,6 μg/ml osiąganym po około 2 godzinach (tmax) po dawce 200 mg. Wchłanianie leku może być hamowane przez produkty mleczne oraz leki zawierające jony metali. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-90%) oraz długi okres półtrwania wynoszący 18-22 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, który wydłuża się do około 25 godzin w niewydolności nerek. Dzięki temu możliwe jest stosowanie doksycykliny w schemacie dawkowania raz na dobę. Doksycyklina dobrze dystrybuuje się do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym do układu moczowo-płciowego, pokarmowego, kostno-szkieletowego, oddechowego oraz limfatycznego, a także przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma istotne implikacje kliniczne.
bariera łożyskowa, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, eliminacja leku, farmakokinetyka, gruczoł krokowy, hemodializa, kumulacja leku, mleko ludzkie, niewydolność nerek, okres półtrwania, płyny ustrojowe, pole pod krzywą stężenia, procesy farmakokinetyczne, przenikanie do tkanek, rozpuszczalność w tłuszczach, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tetracykliny, tkanka kostna, tkanka mięśniowa, układ kostno-szkieletowy, układ limfatyczny, układ moczowo-płciowy, układ oddechowy, układ pokarmowy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, węzły chłonne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem
Leksykon substancji czynnych
Skrzyp polny – Właściwości farmakokinetyczne

Produkt leczniczy ZIELE SKRZYPU, zawierający 1 g ziela skrzypu polnego (Equisetum arvense L.) na 1 g surowca roślinnego w formie ziół do zaparzania, nie wymaga szczegółowych badań farmakokinetycznych. Wynika to z charakteru produktu roślinnego oraz jego tradycyjnego zastosowania, które obejmuje głównie stosowanie zewnętrzne lub doustne w formie naparu. Złożony skład fitochemiczny ziela skrzypu, zawierający liczne związki biologicznie aktywne, utrudnia jednoznaczną ocenę parametrów farmakokinetycznych takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie.
charakterystyka produktu leczniczego, Equisetum arvense, napar, ocena farmakologiczna, parametry farmakokinetyczne, procesy farmakokinetyczne, produkt leczniczy, produkt ziołowy, skład fitochemiczny, surowiec roślinny, syntetyczna substancja czynna, tradycyjne zastosowanie, wchłanianie dystrybucja metabolizm wydalanie, właściwości farmakokinetyczne, zastosowanie zewnętrzne, ziele skrzypu polnego, zioła do zaparzania, związki biologicznie aktywne
Leksykon substancji czynnych
Gelsemium – Właściwości farmakokinetyczne

Analiza farmakokinetyczna Gelsemium, stosowanego jako substancja czynna w preparatach Coryzalia (tabletki drażowane, 3 CH, 0,333 mg/tabletkę), L52 (krople doustne, D6, 2,67 ml/30 ml roztworu) oraz Sedalia (syrop, 9 CH, 1,5 g/100 g syropu), wykazała całkowity brak danych naukowych dotyczących kluczowych parametrów farmakokinetycznych. Dokumentacja tych produktów nie zawiera informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie (wątrobowym i pozawątrobowym), eliminacji ani potencjalnych interakcjach farmakokinetycznych. Różnorodność rozcieńczeń homeopatycznych (3 CH, D6, 9 CH) dodatkowo komplikuje ocenę właściwości farmakokinetycznych Gelsemium bez przeprowadzenia odpowiednich badań klinicznych.
biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, Coryzalia, dystrybucja substancji, Gelsemium, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, krople doustne, kumulacja substancji, L52, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametry farmakokinetyczne, procesy farmakokinetyczne, rozcieńczenie homeopatyczne, Sedalia, tabletka drażowana, wchłanianie substancji czynnej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibumax 200 mg 200 mg

Ibuprofen, substancja czynna leku Ibumax 200 mg, charakteryzuje się efektywną absorpcją z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 1-2 godzin (Tmax). Wysokie wiązanie z białkami osocza wpływa na biodostępność aktywnej frakcji leku, a zdolność przenikania do płynu maziowego stawów jest istotna w terapii schorzeń zapalnych układu kostno-stawowego. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów cytochromu P450, prowadząc do powstania dwóch głównych metabolitów, które wraz z niewielką ilością niezmienionego leku są eliminowane głównie przez nerki.
absorpcja z przewodu pokarmowego, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cytochrom P450, dystrybucja leku, ibuprofen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziowy, płyn maziowy stawów, procesy farmakokinetyczne, przemiany metaboliczne, schorzenia zapalne, stężenie ibuprofenu w osoczu, Tmax, układ kostno-stawowy, wchłanianie ibuprofenu, wiązanie z białkami osocza, wiek podeszły, wydalanie przez nerki, związki sprzężone
Leksykon substancji czynnych
Jodek sodu – Właściwości farmakokinetyczne

Jodek sodu (Na 131I) charakteryzuje się okresem półtrwania 8,02 dnia i wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do stabilnego jodu. Po podaniu doustnym wchłania się szybko w górnym odcinku przewodu pokarmowego, z około 90% dawki wchłoniętej w ciągu 60 minut, przy czym tempo wchłaniania zależy od czynności tarczycy (przyspieszone w nadczynności, spowolnione w niedoczynności). W surowicy równowaga stężenia aktywności jodu osiągana jest po około 40 minutach. Tarczyca wychwytuje około 20% jodu podczas jednego przejścia krwi, z maksymalnym wychwytem w ciągu 24-48 godzin (50% maksimum po 5 godzinach). Klirens jodu przez tarczycę waha się od 5 do 50 ml/min, ale może wzrosnąć do 100 ml/min w niedoborze jodu i nawet do 1000 ml/min w nadczynności tarczycy, natomiast przy nadmiarze jodków spada do 2-5 ml/min. Jodek sodu jest także wychwytywany przez inne tkanki, takie jak ślinianki, śluzówka żołądka, sploty naczyniowe mózgu, łożysko, mleko kobiet karmiących oraz nerki.
aktywny transport, ciało szkliste, ciecz wodnista, dializa otrzewnowa, efektywny okres półtrwania, eutyreoza, farmakokinetyka, górny odcinek przewodu pokarmowego, hormon tarczycy, izotop jodu 131, jodek sodu, klirens nerkowy, kompartment, krople do oczu, łożysko, nadczynność tarczycy, niedobór jodu, niedoczynność tarczycy, okres półtrwania, opróżnianie żołądka, procesy farmakokinetyczne, reszty tyrozylowe, ślinianki, śluzówka żołądka, soczewka oka, splot naczyniowy mózgu, stężenie jodu w surowicy, tyreoglobulina, wchłanianie leku, wychwyt tarczycowy, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clazicon 30 mg

Clazicon, zawierający gliklazyd w dawkach 30 mg i 60 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, charakteryzuje się pełną biodostępnością po podaniu doustnym oraz stopniowym wzrostem stężenia w osoczu do 6 godzin, utrzymującym się stabilnie do 12 godzin. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, a zmienność międzyosobnicza jest niska, co zapewnia przewidywalność działania terapeutycznego. Gliklazyd wiąże się w około 95% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 30 litrów oraz okres półtrwania w fazie eliminacji wynoszący 12-20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, z minimalnym wydalaniem niezmienionego leku przez nerki (około 1%), a brak aktywnych metabolitów w osoczu zmniejsza ryzyko interakcji i działań niepożądanych.
aktywne metabolity, AUC, biodostępność, cukrzyca, cukrzyca typu 2, gliklazyd, kontrola glikemii, liniowa zależność farmakokinetyczna, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjenci w podeszłym wieku, parametry farmakokinetyczne, procesy farmakokinetyczne, stężenie glukozy we krwi, stężenie w osoczu, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranofren 5 mg

Olanzapina, substancja czynna Ranofren (5 mg tabletki), charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~93%) w szerokim zakresie stężeń (7-1000 ng/mL), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej niż związek macierzysty. Okres półtrwania olanzapiny jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz palenia tytoniu, wynosząc średnio 33,8 godziny u osób młodszych i 51,8 godzin u seniorów, z klirensem odpowiednio 18,2 L/godz. i 17,5 L/godz. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (57%).
albuminy i α1-kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja leku, cytochrom P450, farmakokinetyka olanzapiny, glukuronid, izoenzymy CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolity olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, procesy biotransformacji, procesy farmakokinetyczne, schizofrenia, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenia niepożądane
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levopront 60 mg

Lewodropropizyna wykazuje wysoką biodostępność doustną przekraczającą 75%, z odzyskiem radioaktywności na poziomie 93%, co potwierdza efektywną absorpcję. Po podaniu doustnym lek szybko się wchłania i dystrybuuje, a jego wiązanie z białkami osocza jest niskie (11-14%). Czas półtrwania wynosi około 1-2 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 35% dawki w postaci niezmienionej i metabolitów w ciągu 48 godzin. Farmakokinetyka leku jest stabilna przy dawkowaniu trzykrotnym przez 8 dni, bez kumulacji ani samoindukcji metabolizmu, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych i utraty skuteczności terapeutycznej.
absorpcja leku, autoindukcja enzymatyczna, białko osocza, biodostępność, biodostępność doustna, dawkowanie wielokrotne, farmakokinetyka lewodropropizyny, koniugacja leku, kumulacja substancji czynnej, niewydolność nerek, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, wiązanie z białkami, wydalanie metabolitów, wydalanie przez nerki
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maść z witaminą A LGO 400 IU/g

Maść z witaminą A LGO zawiera retynolu palmitynian w stężeniu 400 j.m./g i jest przeznaczona do stosowania miejscowego na skórę. Substancja czynna, będąca estrem witaminy A i kwasu palmitynowego, działa głównie na powierzchni skóry i w jej warstwach powierzchownych, co ogranicza znaczenie procesów farmakokinetycznych takich jak wchłanianie systemowe, dystrybucja, metabolizm i wydalanie. Postać maści umożliwia stopniowe uwalnianie retynolu palmitynianu, zwiększa jego penetrację przez warstwę rogową naskórka oraz wydłuża czas kontaktu substancji czynnej z powierzchnią skóry, co sprzyja lokalnemu efektowi terapeutycznemu. Lanolina, jako substancja pomocnicza, może dodatkowo wspomagać penetrację substancji czynnej przez barierę skórną.
absorpcja ogólnoustrojowa, bariera skórna, działanie miejscowe, farmakokinetyka, jednostka międzynarodowa, kwas palmitynowy, lanolina, lipofilność, metabolizm i eliminacja, metabolizm witaminy A, postać farmaceutyczna, procesy farmakokinetyczne, retynol, retynolu palmitynian, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie systemowe, witamina A, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pascoflair 425 mg

Produkt leczniczy Pascoflair zawiera 425 mg wyciągu suchego z Passiflora incanata L., otrzymanego w stosunku ekstraktu do surowca 5-7:1 przy użyciu 50% etanolu jako rozpuszczalnika. Pomimo określonego składu, brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania składników aktywnych tego wyciągu. Nieznane są parametry takie jak biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania czy klirens, co ogranicza pełne zrozumienie losów substancji w organizmie po podaniu leku.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, dystrybucja, klirens, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, procesy farmakokinetyczne, profil działania leku, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składnik aktywny, substancja lecznicza, substancja pomocnicza, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg roślinny, wyciąg z męczennicy cielistej, wydalanie, związek aktywny
Leksykon substancji czynnych
Tojad mocny – Właściwości farmakokinetyczne

Tojad mocny (Aconitum napellus) jest jednym ze składników homeopatycznego preparatu Traumeel S, występującym w stężeniu D1, co odpowiada 0,05 g substancji w 100 g produktu, zarówno w formie maści, jak i żelu. Aktualnie w dokumentacji produktu brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tojadu mocnego, w tym procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania po zastosowaniu miejscowym. Brak tych informacji jest istotny z punktu widzenia klinicznego, gdyż uniemożliwia precyzyjne określenie losów farmakokinetycznych tej substancji w organizmie po aplikacji preparatu.
aplikacja miejscowa, charakterystyka produktu leczniczego, doświadczenie kliniczne, dystrybucja w organizmie, metabolizm i wydalanie, monitorowanie pacjenta, nalewka, parametry farmakokinetyczne, postać farmaceutyczna, procesy farmakokinetyczne, rozcieńczenie homeopatyczne, tojad mocny, Traumeel S, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apoauronarami 2,5 mg

Ramipryl, substancja czynna Apoauronarami, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylat wynoszącą 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramiprylat osiąga Cmax po 2-4 godzinach, a stan stacjonarny stężenia leku jest uzyskiwany około 4 dnia terapii. Wiązanie z białkami osocza wynosi odpowiednio 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ramipryl jest przekształcany do ramiprylatu, a następnie do dalszych metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, z dłuższym okresem dla mniejszych dawek, co jest związane z wysycalnym wiązaniem z enzymem ACE i powolną dysocjacją.
biodostępność, biodostępność ramiprylatu, ekspozycja na lek, eliminacja leku, enzym konwertujący angiotensynę, ester diektopiperazynowy, esterazy wątrobowe, glukuronidy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, kwas diektopiperazynowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, procesy farmakokinetyczne, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie ramiprylatu, substancja czynna, wchłanianie zwrotne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Robitussin Expectorans 100 mg/5 ml

Gwajafenezyna, zawarta w preparacie Robitussin Expectorans w dawce 100 mg/5 ml syropu, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po podaniu doustnym następuje jej wchłanianie z przewodu pokarmowego, co inicjuje działanie mukolityczne leku. Substancja czynna ulega następnie metabolizmowi w wątrobie, gdzie jest przekształcana do metabolitów, które są kluczowe dla dalszego losu farmakologicznego leku.
absorpcja, biotransformacja, eliminacja leku, gwajafenezyna, lek mukolityczny, metabolity, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, procesy farmakokinetyczne, Robitussin Expectorans, substancja wykrztuśna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sylimarol Vita 150 –

Produkt leczniczy Sylimarol Vita 150 w postaci kapsułek twardych zawiera 214,3 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum siccum) o stosunku ekstrakcji 20-34:1, uzyskanego metanolem 90%. Preparat wzbogacono o kompleks witamin z grupy B: witaminę B1 (10 mg), B2 (4 mg), B6 (10 mg), PP (10 mg) oraz pantotenian wapnia (4 mg), które po wchłonięciu ulegają przemianom do aktywnych koenzymów (np. fosforylacja tiaminy do koenzymu, przekształcenie ryboflawiny do FMN i FAD, metabolizm pirydoksyny do fosforanu pirydoksalu). Kapsułka twarda oraz obecność substancji pomocniczych, takich jak benzoesan sodu (E211) i laktoza, mogą wpływać na farmakokinetykę preparatu.
badanie farmakokinetyczne, benzoesan sodu, drogi metabolizmu, ekstrahent, fosforan pirydoksalu, fosforylacja, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka twarda, klirens, koenzym A, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry ADME, procesy farmakokinetyczne, profil uwalniania, substancja pomocnicza, wiązanie z białkami osocza, witaminy z grupy B, wyciąg z ostropestu plamistego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmidon 80 mg + 25 mg

Telmidon, zawierający telmisartan (40-80 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), wykazuje odrębne profile farmakokinetyczne obu składników, które nie ulegają istotnym zmianom przy jednoczesnym podaniu. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując nieliniową farmakokinetykę oraz silne (>99,5%) wiązanie z białkami osocza. Jego metabolizm polega na sprzęganiu do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych. Eliminacja telmisartanu odbywa się głównie drogą żółciową (>97% z kałem), z okresem półtrwania przekraczającym 20 godzin, umożliwiającym dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, nie ulega metabolizmowi i jest eliminowany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek). Pokarm zmniejsza biodostępność telmisartanu o 6-19%, jednak bez klinicznego wpływu na skuteczność terapii.
acyloglukuronid, AUC, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, interakcja metaboliczna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, koniugacja, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, procesy farmakokinetyczne, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Recenum Baby 10 mg

Racekadotryl, substancja czynna preparatu Recenum Baby (10 mg, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz umiarkowaną dystrybucją z objętością dystrybucji w osoczu wynoszącą 66,4 kg. Substancja nie kumuluje się przy wielokrotnym podawaniu w zalecanych odstępach czasowych, co potwierdza porównywalna ekspozycja w stanie równowagi i po pojedynczej dawce. Aktywny metabolit tiorfan wykazuje wysokie (90%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Maksymalna inhibicja enkefalinazy w osoczu osiągana jest około 2 godziny po podaniu dawki 1,5 mg/kg, z efektem utrzymującym się przez około 8 godzin. Okres półtrwania racekadotrylu wynosi około 3 godziny, a substancja ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego tiorfanu, który następnie metabolizowany jest do nieaktywnych metabolitów stanowiących ponad 10% ekspozycji ogólnoustrojowej.
aktywny metabolit, droga eliminacji, dysfagia, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, enzymy UGT, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka racekadotrylu, glukuronidacja, hydroliza leku, inhibicja enkefalinazy, izoformy CYP, maksymalne stężenie leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, Recenum Baby, stężenie w osoczu, stopień wiązania leku, sulfotlenek S-metylotiorfanu, szybkie wchłanianie, tiorfan, wiązanie z albuminami, zahamowanie enzymu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sastium 50 mg

Sertralina wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 4,5-8,4 godzinach od podania doustnego w dawkach 50-200 mg/dobę. Biodostępność leku nie jest istotnie modyfikowana przez pokarm, a około 98% sertraliny wiąże się z białkami osocza. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6, a także jest substratem P-glikoproteiny. Okres półtrwania sertraliny wynosi średnio 26 godzin (zakres 22-36 h), a jej główny metabolit N-desmetylosertralina cechuje się dłuższym okresem półtrwania 62-104 godzin. Sertralina i jej metabolity są wydalane z kałem i moczem, przy czym mniej niż 0,2% leku jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Farmakokinetyka sertraliny jest proporcjonalna do dawki w zakresie terapeutycznym 50-200 mg, co ułatwia przewidywanie stężeń w osoczu.
badanie farmakogenomiczne, badanie farmakokinetyczne, biodostępność tabletek, cytochrom CYP2B6, cytochrom CYP2C19, cytochrom CYP3A4, desmetylosertralina, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka proporcjonalna do dawki, farmakokinetyka sertraliny, klirens kreatyniny, kumulacja leku, liniowość farmakokinetyczna, N-desmetylosertralina, niewydolność nerek, okres półtrwania, podanie doustne sertraliny, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm enzymatyczny, procesy farmakokinetyczne, stężenie leku w osoczu, stężenie stacjonarne, substrat P-glikoproteiny, uszkodzenie wątroby, wartość AUC, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wydalanie z kałem i moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Corneregel 50 mg/g

Dekspantenol zawarty w preparacie Corneregel (50 mg/g) wykazuje wielokierunkową absorpcję, obejmującą nieuszkodzoną skórę, przewód pokarmowy oraz prawdopodobnie worek spojówkowy. Po aplikacji ocznej substancja może przedostać się do jamy ustnej przez przewód łzowy i ulec wchłonięciu w przewodzie pokarmowym. Dzienna dawka stosowana w żelu do oczu wynosi 5,25-8,75 mg, co jest porównywalne z ilością pantenolu przyjmowaną w codziennej diecie, co podkreśla niską ekspozycję systemową i korzystny profil bezpieczeństwa leku. Kwas pantotenowy, będący aktywną formą dekspantenolu, nie ulega metabolizmowi i jest eliminowany w postaci niezmienionej przez nerki oraz przewód pokarmowy.
absorpcja, aplikacja oczna, biotransformacja, dekspantenol, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, farmakokinetyka, hiperwitaminoza, kwas pantotenowy, procesy farmakokinetyczne, przedawkowanie leku, przewód łzowy, toksyczność leku, wchłanianie leku, worek spojówkowy, wydalanie leku, żel do oczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ApoBetina 8 mg

Betahistyna dichlorowodorek, substancja czynna leku ApoBetina, wykazuje niemal całkowite i szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, niezależnie od odcinka jelitowego. Obecność pokarmu obniża maksymalne stężenie (Cmax) i opóźnia absorpcję, jednak nie wpływa na całkowitą biodostępność leku. Betahistyna wiąże się z białkami osocza w stopniu poniżej 5%, co zapewnia dużą frakcję wolnego leku dostępnego do działania farmakologicznego. Po absorpcji substancja ulega szybkiemu i niemal całkowitemu metabolizmowi do nieaktywnego kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA), którego stężenie w osoczu osiąga maksimum około 1 godziny po podaniu, a okres półtrwania wynosi około 3,5 godziny.
absorpcja leku, betahistyna dichlorowodorek, biodostępność, biotransformacja, dystrybucja leku, eliminacja leku, frakcja wolnego leku, kwas 2-pirydylooctowy, liniowość farmakokinetyki, metabolizm leku, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, procesy farmakokinetyczne, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne metabolitu, szlak metaboliczny, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symtiver 20 mg + 40 mg

Produkt leczniczy Symtiver zawiera cynaryzynę (20 mg) oraz dimenhydraminę (40 mg), które po podaniu doustnym charakteryzują się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Okres półtrwania obu substancji wynosi 4-5 godzin i jest niezależny od formy podania (pojedyncza substancja lub preparat złożony). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, przy czym cynaryzyna ulega hydroksylacji pierścieniowej (w tym przez CYP2D6) oraz N-dealkilacji, natomiast dimenhydramina jest metabolizowana przez sekwencyjną N-demetylację trzeciorzędowej aminy z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6.
cynaryzyna, CYP2D6, cytochrom P450, difenhydramina, dimenhydramina, hydroksylacja pierścieniowa, kwas difenylometoksyoctowy, kwas glukuronowy, metabolit sprzężony, N-dealkilacja, okres półtrwania, proces metaboliczny, procesy farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, substancje czynne, Symtiver
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nivalin 5 mg/ml

Bromowodorek galantaminy, substancja czynna leku Nivalin, charakteryzuje się bardzo dobrą biodostępnością po podaniu podskórnym i doustnym, z porównywalnym polem pod krzywą stężenia (AUC) dla dawki 10 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2 godzin po iniekcji podskórnej, co umożliwia szybkie uzyskanie efektu terapeutycznego. Galantamina wykazuje słabe wiązanie z białkami osocza, co zwiększa frakcję wolną i farmakologicznie aktywną substancji. Kluczową cechą jest łatwe przenikanie przez barierę krew-mózg, co zapewnia odpowiednie stężenia w tkance mózgowej, istotne dla działania w ośrodkowym układzie nerwowym.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, bromowodorek galantaminy, cytochrom P450, demetylacja, epigalantamina, galantaminon, izoenzymy cytochromu, klirens nerkowy, kompartment centralny, kompartment obwodowy, koniugaty z kwasem glukuronowym, metabolizm wątrobowy, norgalantamina, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, procesy farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, sprzęganie wątrobowe, stężenie maksymalne, substancja czynna, wchłanianie do krwiobiegu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Owoc anyżu – Właściwości farmakokinetyczne

Preparaty zawierające owoc anyżu (Pimpinella anisum L., fructus) dostępne jako zioła do zaparzania (1 g/g) oraz w saszetkach (2,0 g/saszetkę) nie wymagają przedstawiania szczegółowych danych farmakokinetycznych zgodnie z artykułem 16c(1)(a)(iii) Dyrektywy 2001/83/EC z późniejszymi zmianami. Regulacje te dotyczą tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych o ugruntowanym zastosowaniu, do których zalicza się preparaty z owocem anyżu. Niezależnie od formy farmaceutycznej, obowiązuje uproszczona procedura rejestracyjna, która zwalnia z konieczności dostarczania szczegółowych informacji dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnych zawartych w owocu anyżu.
charakterystyka produktu leczniczego, dane farmakokinetyczne, olejek anyżowy, owoc anyżu, pimpinella anisum, postać farmaceutyczna, proces farmakokinetyczny, procesy farmakokinetyczne, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, tradycyjne stosowanie, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, trans-anetol, właściwość farmakokinetyczna, wskazania i przeciwwskazania, zioła do zaparzania
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Belupo 20 mg

Tadalafil charakteryzuje się przewidywalnym, liniowym profilem farmakokinetycznym z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Bezwzględna biodostępność nie została jednoznacznie określona, jednak obecność pokarmu oraz pora podania nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a 94% tadalafilu wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a metabolit glukuronian metylokatecholu wykazuje aktywność wobec PDE5 co najmniej 13 000 razy słabszą niż związek macierzysty. Klirens wynosi około 2,5 l/h, a okres półtrwania to średnio 17,5 godziny, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (36%).
biodostępność, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pacjent diabetologiczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, procesy farmakokinetyczne, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, tadalafil, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Detriol 0,5 mcg

Kalcytriol, aktywna forma witaminy D stosowana w preparatach Detriol (0,25 i 0,5 μg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w czasie 2-6 godzin przy dawkach 0,25-1,0 μg. Po absorpcji kalcytriol wiąże się z białkami osocza, co umożliwia jego transport do tkanek docelowych. Metabolizm zachodzi głównie w nerkach i wątrobie, gdzie enzym CYP24A1 katalizuje hydroksylację i utlenianie, prowadząc do powstania różnych metabolitów o zróżnicowanej aktywności biologicznej. Okres półtrwania eliminacji wynosi 3-6 godzin, jednak działanie farmakologiczne utrzymuje się przez 3-5 dni, co wynika z wpływu kalcytriolu na ekspresję genów. Eliminacja odbywa się głównie przez wydzielanie żółciowe z udziałem cyklu jelitowo-wątrobowego, co może przedłużać obecność leku w organizmie.
białka osocza, biodostępność leku, cykl jelitowo-wątrobowy, cytochrom P450, dawkowanie leku, Detriol, dystrybucja leku, hemodializa, hydroksylacja, kalcytriol, okres półtrwania, pęcherzyk żółciowy, procesy farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, stan kliniczny, stężenie w surowicy krwi, wapń w surowicy, wątroba, witamina D, zespół nerczycowy
Leksykon substancji czynnych
Ziele rzepiku – Właściwości farmakokinetyczne

Ziele rzepiku (Agrimoniae herba) stanowi 100% składu produktu leczniczego Ziele Rzepiku w formie ziół do zaparzania. Pomimo szerokiego zastosowania w fitoterapii, brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tego surowca. W dokumentacji medycznej nie uwzględniono informacji o procesach takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie substancji czynnych. Brak jest danych dotyczących parametrów farmakokinetycznych, w tym biodostępności, wiązania z białkami osocza, dystrybucji w tkankach, biotransformacji w wątrobie, dróg eliminacji metabolitów oraz okresu półtrwania związków aktywnych.
biodostępność, biotransformacja wątrobowa, charakterystyka farmakokinetyczna, dystrybucja, dystrybucja tkankowa, eliminacja metabolitów, fitoterapia, interakcje lekowe, metabolizm, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, wchłanianie, wchłanianie substancji aktywnych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie substancji czynnych, ziele rzepiku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metopirone 250 mg

Metyrapon, substancja czynna leku Metopirone 250 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 3,7 μg/ml po 1 godzinie. Po 4 godzinach stężenie spada do 0,5 μg/ml, co wskazuje na szybki proces eliminacji z kompartmentu centralnego. Okres półtrwania metyraponu wynosi około 2 godzin. Po podaniu dawki 750 mg, metabolit aktywny metyrapol pojawia się w osoczu w stosunku 1:1,5 względem metyraponu po 8 godzinach, a jego okres półtrwania jest dwukrotnie dłuższy, co sugeruje dłuższy czas działania metabolitu. Wydalanie z moczem po 72 godzinach wykazuje, że 5,3% dawki metyraponu jest wydalane w postaci niezmienionej, głównie w formie skoniugowanej z kwasem glukuronowym (90,8%).
Cmax, czas eliminacji, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, cząsteczka macierzysta, farmakokinetyka metyraponu, forma skoniugowana, kompartment centralny, Metopirone, metyrapol, metyrapon, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie substancji czynnej w osoczu, stężenie w osoczu, stosunek stężeń, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – neoFuragina 50 mg

NeoFuragina, zawierająca 50 mg furazydyny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po 30 minutach (Cmax 1,45 μg/ml na czczo, 3,0 μg/ml po posiłku). Okres półtrwania eliminacji wynosi około 1 godziny, niezależnie od stanu żywieniowego. Furazydyna wykazuje wysokie stężenia w moczu (27,5 μg/ml na czczo, 38,0 μg/ml po posiłku w ciągu 2 godzin), co jest kluczowe dla jej działania przeciwbakteryjnego w drogach moczowych. Wydalanie z moczem w ciągu 24 godzin wynosi 9,1% dawki na czczo i 13,3% po posiłku, co wskazuje na istotny wpływ spożycia pokarmu na biodostępność i eliminację leku. Substancja wiąże się z białkami osocza w zakresie 60-90%, przenika przez barierę łożyskową i krew-mózg oraz jest obecna w mleku i żółci. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i tkankach obwodowych.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, czynność wydzielnicza nerek, farmakokinetyka furazydyny, furazydyna, kwas askorbinowy, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pH moczu, pochodne nitrofuranu, procesy farmakokinetyczne, procesy metaboliczne, stężenie w moczu, stężenie w surowicy, wątroba, wchłanianie zwrotne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zakwaszanie moczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Androtop 50 mg/5 g

Androtop to preparat testosteronu w formie żelu do stosowania przezskórnego, zawierający 50 mg testosteronu w 5 g żelu. Wchłanianie przez skórę wynosi 9-14% podanej dawki, co pozwala na uzyskanie stabilnych stężeń testosteronu w surowicy w ciągu 24-godzinnego cyklu. Stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest do drugiego dnia stosowania, a standardowa dawka 5 g powoduje średni wzrost stężenia testosteronu w osoczu o około 2,5 ng/ml (8,7 nmol/l). Po aplikacji obserwuje się stopniowy wzrost stężenia od pierwszej godziny, a dobowe fluktuacje stężenia odpowiadają fizjologicznemu rytmowi wydzielania endogennego hormonu. Preparat eliminuje ryzyko nagłych skoków stężenia charakterystycznych dla podania iniekcyjnego oraz nie powoduje nadmiernej ekspozycji wątrobowej, co poprawia profil bezpieczeństwa terapii w porównaniu do podania doustnego.
aplikacja przezskórna, dawka terapeutyczna, dihydrotestosteron, droga przezskórna, dyfuzja leku, dystrybucja leku, estradiol, farmakokinetyka, metabolity sprzężone, metabolizm testosteronu, niedobór testosteronu, okres eliminacji, okres półtrwania, podanie przezskórne, procesy farmakokinetyczne, rytm okołodobowy, stan równowagi, stan równowagi dynamicznej, stężenie testosteronu, testosteron w żelu, wchłanianie przezskórne
Leksykon substancji czynnych
Akonit – Właściwości farmakokinetyczne

W preparacie Homeovox, zawierającym Aconitum napellus w rozcieńczeniu 3CH (0,091 mg na tabletkę drażowaną), nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki tej substancji. Dokumentacja produktu nie zawiera informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie ani wydalaniu Aconitum napellus ani innych składników homeopatycznych obecnych w preparacie, takich jak Arum triphyllum 3CH, Ferrum phosphoricum 6CH czy Belladonna 6CH, również w ilości 0,091 mg na tabletkę. Brak tych danych wynika prawdopodobnie z charakteru preparatów homeopatycznych, gdzie substancje aktywne występują w wysokich rozcieńczeniach, co utrudnia przeprowadzenie standardowych badań farmakokinetycznych.
ChPL, dwuchromian potasu, fosforan żelaza, gąbka prażona, interakcje lekowe, nagietek lekarski, obrazki plamiste, parametry farmakokinetyczne, pokrzyk wilcza jagoda, preparat homeopatyczny, procesy farmakokinetyczne, przestęp biały, rozcieńczenie homeopatyczne, rtęć rozpuszczalna Hahnemanna, substancja pomocnicza, substancje wypełniające, tabletka drażowana, tojad mocny, topola balsamiczna, wątroba siarczana wapienna, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alliomint 300 mg

Produkt leczniczy Alliomint w formie tabletek zawiera 300 mg Allium sativum L., bulbus, z zawartością allicyny nie mniejszą niż 0,6 mg na tabletkę. Allicyna, będąca głównym składnikiem aktywnym, jest związkiem siarkowym odpowiedzialnym za właściwości czosnku. Pomimo standaryzacji dawki, brak jest dedykowanych badań farmakokinetycznych dla tego preparatu, co uniemożliwia precyzyjne określenie parametrów takich jak biodostępność, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, objętość dystrybucji, metabolizm czy okres półtrwania substancji czynnych.
allicyna, Allium sativum, badanie farmakokinetyczne, bariera biologiczna, biodostępność, cytochrom P450, droga wydalania, dystrybucja w organizmie, eliminacja, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, procesy farmakokinetyczne, stężenie maksymalne, substancja czynna, szlak metaboliczny, tabletka, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, związek siarkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zentel 400 mg

Zentel (albendazol) charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą mniej niż 5% podanej dawki, co jest wynikiem ograniczonego wchłaniania z przewodu pokarmowego oraz intensywnego efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Po absorpcji albendazol jest szybko metabolizowany do aktywnego sulfotlenku albendazolu, którego okres półtrwania w osoczu wynosi około 8,5 godziny. Stężenie sulfotlenku albendazolu po podaniu pojedynczej dawki 400 mg podczas posiłku bogatego w tłuszcze mieści się w zakresie 1,6-6,0 mmol/l, co determinuje schemat dawkowania leku. Wchłanianie albendazolu jest znacząco zwiększone (około 5-krotnie) przy jednoczesnym spożyciu tłustego posiłku, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej dla optymalizacji efektu terapeutycznego.
aktywność farmakologiczna, albendazol, biodostępność, dawka albendazolu, działanie przeciwpasożytnicze, efekt pierwszego przejścia, eliminacja metabolitów, okres półtrwania, osocze, podanie doustne, procesy farmakokinetyczne, sulfotlenek albendazolu, terapia przeciwpasożytnicza, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie z żółcią
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Procto-Hemolan control 1000 mg

Diosmina, będąca substancją czynną leku Procto-Hemolan control w dawce 1000 mg, po podaniu doustnym ulega hydrolizie w świetle jelita dzięki działaniu flory bakteryjnej, przekształcając się do aktywnej formy – diosmetyny. Diosmetyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) około 1 godziny po podaniu. Okres półtrwania (T1/2) diosmetyny wynosi średnio 31,5 godziny, co wskazuje na długotrwałe utrzymywanie się substancji w krwiobiegu i potencjalnie przedłużone działanie terapeutyczne. Metabolizm diosminy prowadzi do powstania kwasów fenolowych i ich pochodnych sprzężonych z glicyną, co zwiększa hydrofilność metabolitów i ułatwia ich eliminację.
absorpcja z przewodu pokarmowego, biodostępność, charakterystyka farmakokinetyczna, diosmetyna, dystrybucja w organizmie, działanie terapeutyczne, efekt terapeutyczny, eliminacja diosminy, flora bakteryjna jelit, glicyna, kwas fenolowy, okres półtrwania, osocze krwi, procesy farmakokinetyczne, procesy metaboliczne, Procto-Hemolan, schemat dawkowania, stężenie w osoczu krwi, substancja czynna, Tmax, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Casaro HCT 32 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Casaro HCT, zawierający kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi obu składników. Kandesartan cyleksetylu po podaniu doustnym przekształca się do aktywnej formy kandesartanu, z biodostępnością około 40% (roztwór) i 34% (tabletka), osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 3-4 godzinach. Hydrochlorotiazyd wykazuje szybką absorpcję z biodostępnością około 70%, która wzrasta o 15% po spożyciu posiłku. Kandesartan wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a hydrochlorotiazyd w około 60%, z objętościami dystrybucji odpowiednio 0,1 L/kg i 0,8 L/kg. Metabolizm kandesartanu jest minimalny, głównie przez CYP2C9, natomiast hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi. Okres półtrwania wynosi około 9 godzin dla kandesartanu i 8 godzin dla hydrochlorotiazydu, a eliminacja zachodzi głównie przez mocz (kandesartan 33%, hydrochlorotiazyd 70% w ciągu 48h) oraz kał (kandesartan 66%).
AUC, biodostępność, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, farmakokinetyka leku, filtracja kłębuszkowa, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C9, kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, klirens osoczowy, konwersja do aktywnej formy, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, procesy farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Terazosyna – Właściwości farmakokinetyczne

Terazosyna, stosowana w lekach Hytrin i Kornam, charakteryzuje się wysoką i szybką biodostępnością po podaniu doustnym (80-100%, około 90% biodostępności), z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 1 godzinie. Efekt pierwszego przejścia wątrobowego jest minimalny, co pozwala na dostępność substancji macierzystej w krwiobiegu. Spożycie pokarmu może opóźnić Tmax o około 1 godzinę i zmniejszyć Cmax, jednak nie wpływa na AUC ani na efekt kliniczny. Maksymalne działanie hipotensyjne obserwuje się po około 3 godzinach, a efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Terazosyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (90-94%) oraz pozorną objętość dystrybucji w zakresie 17,7-30 litrów, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek.
AUC, biodostępność, Cmax, droga żółciowa, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka w grupach specjalnych, klirens nerkowy, liniowa farmakokinetyka, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna piperazynowa, procesy farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, substancja aktywna, terazosyna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lawenol 0,6%

Produkt leczniczy Lawenol w postaci 0,6% roztworu na skórę zawiera olejek lawendowy (Lavandulae aetheroleum) w stężeniu 0,6 g na 100 g roztworu jako substancję czynną. Aktualnie brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki tego preparatu, co oznacza, że nie są udokumentowane procesy wchłaniania przez skórę, dystrybucji w organizmie, metabolizmu ani wydalania olejku lawendowego po zastosowaniu miejscowym.
Brak informacji farmakokinetycznych ogranicza możliwość precyzyjnej oceny profilu działania i bezpieczeństwa Lawenolu 0,6% roztworu na skórę. Mimo że produkt jest przeznaczony do stosowania miejscowego, co może wpływać na ograniczone wchłanianie i specyficzne procesy farmakokinetyczne, charakterystyka produktu leczniczego nie zawiera szczegółowych parametrów ilościowych dotyczących tych procesów. W związku z tym lekarz powinien uwzględnić tę lukę informacyjną przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych.
charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja w tkankach, metabolizm, olejek lawendowy, parametry farmakokinetyczne, procesy farmakokinetyczne, profil wchłaniania, stosowanie miejscowe, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Re-Algin 500 mg

Metamizol sodowy, substancja czynna leku Re-Algin, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem metabolitów 4-metyloaminoantypiryny (4-MAA) i 4-aminoantypiryny (AA) osiąganym w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność 4-MAA wynosi około 90%, a objętość dystrybucji metamizolu to 0,7 l/kg, co wskazuje na umiarkowane rozprzestrzenianie w tkankach. Metabolity wykazują 50-60% wiązania z białkami osocza i przenikają przez barierę krew-łożysko oraz do mleka matki. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z eliminacją około 3% dawki w formie niezmienionej, a aktywność farmakologiczna leku wynika zarówno z substancji macierzystej, jak i jej metabolitów.
4-aminoantypiryna, 4-metyloaminoantypiryna, aktywność farmakologiczna, bariera krew-łożysko, biodostępność, biotransformacja, dawkowanie wielokrotne, efekt terapeutyczny, hydroliza, klirens, marskość wątroby, metabolity, metamizol sodowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, procesy metaboliczne, stężenie maksymalne, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, zaburzenia funkcji wątroby
Leksykon substancji czynnych
Tamoksyfen – Właściwości farmakokinetyczne

Tamoksyfen wykazuje dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po 4-7 godzinach od podania doustnego. Substancja wiąże się niemal w 100% z albuminami osocza, co wpływa na jej biodostępność i dystrybucję, obejmującą wątrobę, płuca, mózg, trzustkę, skórę oraz tkankę kostną. Okres półtrwania tamoksyfenu wynosi około 7 dni, a jego metabolitu N-demetylotamoksyfenu około 14 dni, co umożliwia stosowanie leku w schemacie raz na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest po około 4 tygodniach terapii, przy dawce 40 mg/dobę stężenie w surowicy wynosi około 300 ng/ml. W trakcie przewlekłego leczenia obserwuje się wzmożone krążenie wewnątrzwątrobowe, co sprzyja kumulacji leku.
aktywność antyestrogenowa, aktywność farmakologiczna, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie, endoksyfen, farmakokinetyka tamoksyfenu, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, krążenie wątrobowo-jelitowe, krążenie wewnątrzwątrobowe, kumulacja tkankowa, N-demetylotamoksyfen, okres półtrwania, polimorfizm CYP2D6, procesy farmakokinetyczne, przemiany metaboliczne, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, szlaki enzymatyczne, terapia przeciwnowotworowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z albuminami, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wydalanie z kałem
Leksykon substancji czynnych
Flumazenil – Właściwości farmakokinetyczne

Flumazenil, dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 0,1 mg/ml, charakteryzuje się słabą lipofilnością i wiązaniem z białkami osocza na poziomie około 50%, głównie z albuminami. Dystrybucja do przestrzeni pozanaczyniowej przebiega z okresem półtrwania 4-15 minut i objętością dystrybucji 0,9-1,1 l/kg masy ciała. Substancja ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, a jej główny metabolit, pochodna kwasu karboksylowego, nie wykazuje aktywności agonistycznej ani antagonistycznej wobec receptorów benzodiazepinowych. Eliminacja flumazenilu jest szybka, z okresem półtrwania 40-80 minut i całkowitym klirensem osoczowym 0,8-1,0 l/godz./kg mc., głównie przez metabolizm wątrobowy. Po podaniu dożylnym, 90-95% substancji jest wydalane z moczem, a 5-10% z kałem w ciągu 72 godzin. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki do 100 mg, a spożycie posiłku zwiększa klirens o 50%, prawdopodobnie przez wzrost przepływu wątrobowego.
albumina, białka osocza, farmakokinetyka flumazenilu, hemodializa, klirens całkowity, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, procesy farmakokinetyczne, przepływ krwi wątrobowy, przestrzeń pozanaczyniowa, receptor benzodiazepinowy, roztwór do wstrzykiwań, właściwości lipofilne, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kwetaplex 200 mg

Kwetapina charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od przyjmowania z pokarmem, co ułatwia jej stosowanie kliniczne. Po osiągnięciu stanu stacjonarnego stężenie aktywnego metabolitu norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia leku macierzystego. Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetapina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~83%) oraz intensywny metabolizm wątrobowy głównie przez izoenzym CYP3A4, z eliminacją metabolitów głównie przez nerki (73%) i przewód pokarmowy (21%). Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Ryzyko klinicznie istotnych interakcji lekowych jest niskie ze względu na słabe hamowanie izoenzymów CYP przy stężeniach terapeutycznych.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, farmakokinetyka liniowa, indukcja enzymatyczna, klirens, klirens kreatyniny, kwetapina, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie osoczowe leku, wiązanie z białkami osocza, znacznik radioaktywny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oleomint 182 mg

Oleomint w postaci miękkich kapsułek dojelitowych zawiera 182 mg olejku z mięty pieprzowej (Mentha x piperita L., aetheroleum) jako substancję czynną. Związki terpenowe, głównie mentol, charakteryzują się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie w proksymalnym odcinku jelita cienkiego po podaniu doustnym. Preparat wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza poprzez hamowanie enzymu CYP3A4, co może wpływać na metabolizm leków takich jak felodypina czy cyklosporyna. Wydalanie mentolu i innych składników odbywa się głównie w postaci sprzężonej z kwasem glukuronowym, a kapsułki dojelitowe modyfikują profil eliminacji, powodując opóźnione i obniżone maksymalne wydalanie w moczu w porównaniu do preparatów o natychmiastowym uwalnianiu.
cyklosporyna, CYP3A4, felodypina, glukuronidacja, interakcje lekowe, jelito cienkie, kapsułki dojelitowe, kwas glukuronowy, mentol, mięta pieprzowa, olejek miętowy, procesy farmakokinetyczne, profil eliminacji, sok żołądkowy, właściwości farmakokinetyczne, związki terpenowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ApoBetina 24 mg

Betahistyna dichlorowodorek, substancja czynna ApoBetina 24 mg, wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, z opóźnioną absorpcją i obniżonym Cmax przy podaniu z pokarmem, jednak bez zmiany całkowitej biodostępności. Lek charakteryzuje się niskim (<5%) wiązaniem z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych i zwiększa dostępność farmakologiczną. Betahistyna ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia do nieaktywnych metabolitów, głównie kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA), którego stężenie maksymalne w osoczu i moczu osiągane jest około 1 godziny po podaniu, a okres półtrwania wynosi około 3,5 godziny.
ApoBetina, badania farmakokinetyczne, betahistyna dichlorowodorek, biodostępność, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, interakcje lekowe, kwas 2-pirydylooctowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, procesy farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie substancji czynnej, substancja czynna, substancja macierzysta, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sedaconda 100 % (V/V)

Izofluran, stosowany wziewnie w preparacie Sedaconda, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem przez pęcherzyki płucne oraz wysoką lipofilnością, co umożliwia efektywną dystrybucję do mózgu (współczynnik mózg/krew 1,6). Współczynnik krew/gaz wynosi 1,4, co wpływa na farmakokinetykę i dynamikę działania leku. Metabolizm izofluranu jest minimalny (<0,2%), głównie przez enzym CYP2E1, prowadząc do powstania kwasu trifluorooctowego (TFA), difluorometanolu oraz jonów fluorkowych. Poziom nieorganicznego fluorku w surowicy po sedacji do 48 godzin mieści się w zakresie 20-25 µmol/L, bez obserwacji nefrotoksyczności. Eliminacja odbywa się głównie drogą oddechową (95% w postaci niezmienionej), a niewielka frakcja metabolitów jest wydalana przez nerki.
bariera pęcherzykowo-włośniczkowa, ciśnienie parcjalne, enzym CYP2E1, izofluran, jony fluorkowe, kwas trifluorooctowy, metabolizm wątrobowy, pęcherzyki płucne, postać niezmieniona, procesy farmakokinetyczne, reakcja utleniania, rzut serca, Sedaconda, właściwości farmakokinetyczne, właściwości lipofilne, współczynnik mózg/krew, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Hydrargyrum biiodatum – Właściwości farmakokinetyczne

Hydrargyrum biiodatum, stosowany w preparatach homeopatycznych Limfodrenaż-Pascoe Sensitiv (krem, potencja D5, 0,1 g/100 g kremu) oraz Pascolets (tabletki, potencja D12, 100 mg/tabletka), charakteryzuje się brakiem dostępnych danych farmakokinetycznych. Ze względu na wysokie rozcieńczenia homeopatyczne (D5 i D12), teoretyczna zawartość substancji czynnej jest bardzo niska, co uniemożliwia standardowe badania obejmujące wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i wydalanie. Różne postacie farmaceutyczne (krem do stosowania zewnętrznego i tabletki doustne) potencjalnie mogłyby wpływać na farmakokinetykę, jednak brak danych nie pozwala na ich porównanie.
dwujodek rtęci, Limfodrenaż-Pascoe Sensitiv, medycyna komplementarna, parametry farmakokinetyczne, Pascolets, podanie doustne, podanie zewnętrzne, postać farmaceutyczna, potencja D5, praktyka kliniczna, preparat homeopatyczny, procesy farmakokinetyczne, rozcieńczenie D12, rozcieńczenie homeopatyczne, właściwości farmakokinetyczne