Właściwości farmakokinetyczne
Terazosyna

Właściwości farmakokinetyczne terazosyny

Terazosyna, substancja aktywna leków Hytrin i Kornam, charakteryzuje się określonymi parametrami farmakokinetycznymi, które warunkują jej działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis jej właściwości farmakokinetycznych z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.

Wchłanianie

Terazosyna jest szybko i praktycznie całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Wchłanianie wynosi od 80% do 100%, a biodostępność osiąga poziom około 90%.¹²

Maksymalne stężenie terazosyny w osoczu występuje po około 1 godzinie od przyjęcia leku, a następnie ulega stopniowemu zmniejszeniu. Efekt pierwszego przejścia przez wątrobę jest minimalny, dzięki czemu niemal cała dawka substancji jest dostępna w krwiobiegu w postaci związku macierzystego.³

Spożywanie pokarmu wywiera minimalny wpływ lub nie wpływa wcale na biodostępność terazosyny. Jednakże obecność pokarmu może opóźnić czas uzyskania maksymalnego stężenia leku w surowicy o około 1 godzinę oraz zmniejszyć maksymalne stężenie leku. Co istotne, te zmiany nie wpływają na wartość AUC (pole pod krzywą zależności stężenia od czasu) ani na efekt kliniczny.⁴⁵

Warto zauważyć, że maksymalne działanie hipotensyjne terazosyny obserwuje się po około 3 godzinach od przyjęcia leku, a efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 24 godziny od przyjęcia ostatniej dawki.⁶

Dystrybucja

Terazosyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym od 90% do 94%. Istotne jest, że wiązanie z białkami pozostaje stałe w obserwowanym klinicznie zakresie stężeń i jest niezależne od łącznego stężenia substancji czynnej.⁷⁸

Pozorna objętość dystrybucji terazosyny wynosi od 17,7 do 30 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek.⁹

Metabolizm

Terazosyna podlega metabolizmowi w wątrobie, głównie poprzez procesy demetylacji i koniugacji. Zidentyfikowano kilka różnych metabolitów terazosyny, powstających w wyniku specyficznych przemian biochemicznych:¹⁰¹¹

• 6-demetyloterazosyna
• 7-demetyloterazosyna
• Pochodna piperazynowa terazosyny
• Diaminowa pochodna piperazyny

¹²

Okres półtrwania terazosyny wynosi około 12 godzin, co umożliwia jej dawkowanie raz na dobę.¹³¹⁴

Eliminacja

Terazosyna jest eliminowana z organizmu dwiema drogami: nerkową i wątrobowo-jelitową, przy czym droga żółciowa stanowi główną ścieżkę eliminacji.¹⁵

Po podaniu doustnym około 10% dawki terazosyny wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem. Dodatkowo, około 20-30% dawki wydalane jest z moczem w postaci nieczynnych metabolitów. Łącznie drogą nerkową wydala się około 40% podanej dawki.¹⁶¹⁷

Z kałem wydala się około 55-60% dawki terazosyny, z czego około 20% stanowi lek w niezmienionej postaci. Ogółem drogą jelitową wydala się około 60% podanej dawki.¹⁸¹⁹

Klirens nerkowy terazosyny mieści się w zakresie od 9 do 12,5 ml/min.²⁰

W badaniach porównawczych stwierdzono, że eliminacja związku u zwierząt jest pod względem jakościowym podobna do eliminacji u człowieka.²¹

Farmakokinetyka w grupach specjalnych

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Farmakokinetyka terazosyny nie zależy od czynności nerek. Nawet ciężka niewydolność nerek nie wpływa znacząco na parametry farmakokinetyczne leku, co oznacza, że nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.²²²³

Pacjenci w podeszłym wieku i inne grupy

Farmakokinetyka terazosyny nie ulega istotnym zmianom u pacjentów z lekkim do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym, u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca.²⁴

Liniowość farmakokinetyki

Po doustnym podaniu terazosyny wartości AUC (pole pod krzywą zależności stężenia od czasu) i Cmax (maksymalne stężenie w osoczu) zwiększają się proporcjonalnie do zastosowanej dawki w zalecanym zakresie dawek (2-10 mg). Wskazuje to na liniową farmakokinetykę terazosyny w zakresie dawek stosowanych klinicznie.²⁵