farmakokinetyka nieliniowa
Farmakokinetyka nieliniowa to zjawisko, w którym parametry farmakokinetyczne leku (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i eliminacja) zmieniają się nieproporcjonalnie w stosunku do dawki. W przeciwieństwie do farmakokinetyki liniowej, gdzie stężenie leku w osoczu jest proporcjonalne do podanej dawki, w przypadku farmakokinetyki nieliniowej podwojenie dawki może prowadzić do więcej niż dwukrotnego wzrostu stężenia leku w osoczu.
Najczęstszą przyczyną farmakokinetyki nieliniowej jest wysycenie procesów metabolicznych, gdy enzymy odpowiedzialne za metabolizm leku pracują na maksymalnym poziomie (saturacja). Inne mechanizmy obejmują ograniczoną biodostępność, wysycenie białek transportujących lek, auto- lub heteroindukcję enzymów metabolizujących oraz zmiany w wiązaniu z białkami osocza.
Klinicznie farmakokinetyka nieliniowa ma istotne znaczenie, ponieważ nawet niewielkie zmiany dawki mogą prowadzić do nieproporcjonalnie dużych zmian stężenia leku we krwi, zwiększając ryzyko działań niepożądanych lub toksyczności. Przykłady leków wykazujących farmakokinetykę nieliniową to fenytoina, karbamazepina, teofilina, alkohol i kwas acetylosalicylowy w wysokich dawkach.
Monitorowanie stężenia terapeutycznego leków (TDM) jest szczególnie ważne w przypadku leków o farmakokinetyce nieliniowej, pomagając w ustaleniu bezpiecznej i skutecznej dawki oraz uniknięciu powikłań wynikających z nieprzewidywalnych zmian stężenia leku w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin Medreg 500 mg
Metformina, doustny lek przeciwcukrzycowy z grupy biguanidów, charakteryzuje się biodostępnością na poziomie 50-60% po podaniu tabletek 500 mg lub 850 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2,5 godzinie (tmax). Wchłanianie leku jest nieliniowe i może ulegać wysyceniu, a spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o 40% i AUC o 25%, jednocześnie opóźniając tmax o 35 minut. W stanie stacjonarnym, osiąganym w ciągu 24-48 godzin, stężenie metforminy w osoczu zwykle nie przekracza 1 µg/mL, a maksymalne stężenia w badaniach klinicznych nie przekraczają 5 µg/mL. Metformina wykazuje minimalne wiązanie z białkami osocza, szeroką objętość dystrybucji (63-276 L) oraz przenika do erytrocytów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w formie niezmienionej głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 mL/min, co sugeruje eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny.
biguanid, biodostępność, chlorowodorek metforminy, cukrzyca typu 2, farmakokinetyka nieliniowa, klirens nerkowy, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie glukozy we krwi, stężenie leku, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmycar 80 mg + 25 mg
Telmycar, zawierający 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z profili obu substancji czynnych. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% przy dawce 40 mg i 58% przy 160 mg, wykazując farmakokinetykę nieliniową. Pokarm zmniejsza biodostępność telmisartanu o 6-19%, jednak nie wpływa to na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 litrów i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie drogą żółciową (>97% w kale), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, umiarkowane wiązanie z białkami (68%), pozorną objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, jest wydalany nerkowo w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin, wykazując farmakokinetykę liniową.
acyloglukuronid, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność leku, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, telmisartan hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie żółciowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan EGIS 80 mg
Telmisartan charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z biodostępnością około 50%, która wzrasta do niemal 100% u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby. Lek jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, a przyjmowanie z pokarmem zmniejsza AUC₀-∞ o 6% przy dawce 40 mg i o 19% przy dawce 160 mg, co nie wpływa istotnie na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wykazuje bardzo wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, oraz dużą objętość dystrybucji (około 500 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów glukuronidowych. Eliminacja leku odbywa się prawie całkowicie drogą jelitową w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania eliminacji przekraczającym 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, a wydalanie nerkowe jest minimalne (<1%).
alfa-1-glikoproteina, biodostępność bezwzględna, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, maksymalne stężenie w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą, sprzęganie glukuronidowe, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, terapia przeciwnadciśnieniowa, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zwiększenie stężenia leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmizek 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmizek, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z biodostępnością bezwzględną około 50%, która ulega zmniejszeniu o 6-19% pod wpływem pokarmu w zależności od dawki (40 mg i 160 mg). Lek wykazuje nieliniowość farmakokinetyczną, gdzie Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie przy dawkach powyżej 40 mg. Telmisartan wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję (Vdss ~500 l) oraz ogranicza usuwanie podczas hemodializy. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania przekracza 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie z kałem, z wydalaniem nerkowym <1% dawki. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest wysoką wartością w stosunku do przepływu wątrobowego (~1500 ml/min).
albumina, alfa-1-glikoproteina, AUC, biodostępność, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nieliniowa, glukuronidy, hemodializa, kinetyka wykładnicza, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, szybkie wchłanianie, telmisartan, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin Vitabalans 1000 mg
Metformina, zawarta w produkcie Metformin Vitabalans w dawkach 500 mg i 1000 mg (odpowiednio 390 mg i 780 mg metforminy), charakteryzuje się farmakokinetyką nieliniową z Tmax około 2,5 godziny i biodostępnością 50-60%. Znaczna część dawki (20-30%) nie ulega wchłonięciu i jest wydalana z kałem. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) przy maksymalnych dawkach nie przekracza 4 µg/ml, a stężenie w stanie stacjonarnym utrzymuje się poniżej 1 µg/ml. Pokarm zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% i wydłuża Tmax o około 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian jest niejednoznaczne. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dobrą penetrację do tkanek (Vd 63-276 l) oraz przenika do erytrocytów, które stanowią dodatkowy kompartment dystrybucji. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany z moczem w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym >400 ml/min, co wskazuje na przesączanie kłębuszkowe i aktywne wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny.
chlorowodorek metforminy, dostępność biologiczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka nieliniowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
Preparat Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z brakiem wzajemnego wpływu na farmakokinetykę obu substancji. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki (42% przy 40 mg, 58% przy 160 mg) i wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Jego objętość dystrybucji wynosi około 500 litrów, a metabolizm ogranicza się do sprzęgania do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja telmisartanu odbywa się głównie przez wydalanie żółciowe (>97% dawki), z klirensem osoczowym przekraczającym 1500 ml/min i długim okresem półtrwania (>20 godzin). Hydrochlorotiazyd osiąga maksymalne stężenie po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Nie ulega metabolizmowi i jest eliminowany niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek). Telmisartan wykazuje farmakokinetykę nieliniową, natomiast hydrochlorotiazyd – liniową.
acyloglukuronid, AUC, biodostępność, cytochrom P450, eliminacja hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, Telmidon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka to preparat zawierający telmisartan (40 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), które po podaniu doustnym wykazują odrębne profile farmakokinetyczne bez istotnych interakcji. Telmisartan osiąga Cmax w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując nieliniową kinetykę oraz silne (>99,5%) wiązanie z białkami osocza i dużą pozorną objętość dystrybucji (~500 l). Metabolizowany jest przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, eliminowany głównie z kałem (>97%), z okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, umiarkowane wiązanie z białkami (68%) i objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany głównie z moczem (ok. 60% w 48 h), z okresem półtrwania 10-15 godzin i liniową kinetyką.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, biotransformacja, cytochrom P450, dysfagia, eliminacja z kałem, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podawanie wielokrotne leku, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Caspofungin Viatris 50 mg
Kaspofungina wykazuje złożoną farmakokinetykę charakteryzującą się wielofazową dystrybucją, powolną eliminacją oraz znacznym wiązaniem z albuminami osocza (frakcja wolna 3,5–7,6%). Maksymalna dystrybucja do tkanek następuje po 1,5–2 dniach, obejmując około 92% dawki, przy czym eliminacja zachodzi bez równowagi dystrybucji, co utrudnia precyzyjne określenie objętości dystrybucji. Kaspofungina ulega samoistnemu rozpadowi do związku z otwartym pierścieniem, a jej metabolizm obejmuje hydrolizę peptydu i N-acetylację. Lek nie wpływa na izoenzymy cytochromu P450 (1A2, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4) ani nie jest ich substratem, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Klirens osoczowy wynosi 10–12 mL/min, a eliminacja przebiega wielofazowo z okresem półtrwania fazy beta 9–11 godzin i fazy gamma około 45 godzin. Około 75% dawki jest wydalane w ciągu 27 dni (41% z moczem, 34% z kałem), przy czym wydalanie niezmienionej kaspofunginy w moczu stanowi około 1,4% dawki. Farmakokinetyka jest umiarkowanie nieliniowa, z kumulacją zależną od dawki.
albumina osocza, AUC, białko osocza, biotransformacja, cytochrom P450, dawka wielokrotna, dostosowanie dawki, dystrybucja do tkanek, farmakokinetyka nieliniowa, glikoproteina p, hydroliza peptydu, infuzja dożylna, inhibitor izoenzymu, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna kandydoza, kandydoza przełyku, klirens, N-acetylacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, równowaga dystrybucji, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Medical Valley 80 mg
Telmisartan wykazuje zmienną biodostępność około 50% oraz nieliniową farmakokinetykę, z nieproporcjonalnym wzrostem Cₘₐₓ i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek charakteryzuje się szybkim, ale zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, a przyjmowanie z pokarmem powoduje niewielkie zmniejszenie AUC (6% przy 40 mg, do 19% przy 160 mg), co nie wpływa istotnie na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i długi okres półtrwania eliminacji (>20 godzin). Eliminacja następuje głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%). Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest wysoką wartością w stosunku do przepływu wątrobowego. Nie obserwuje się klinicznie istotnej kumulacji leku przy stosowaniu zalecanych dawek.
AUC, biodostępność całkowita, biotransformacja, Cmax, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka nieliniowa, glukuronidacja, hemodializa, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, różnice farmakokinetyczne płciowe, wchłanianie telmisartanu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avamina 850 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna preparatu Avamina, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godzinach (tmax), a dostępność biologiczna wynosi 50-60% dla dawek 500 mg i 850 mg. Około 20-30% dawki nie ulega wchłonięciu i jest wydalane z kałem. Farmakokinetyka metforminy jest nieliniowa, co ma znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania. Stężenie w stanie stacjonarnym pojawia się po 24-48 godzinach i zwykle nie przekracza 1 µg/ml, a maksymalne Cmax nawet przy dawkach maksymalnych nie przekracza 5 µg/ml. Pokarm zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% i opóźnia tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian nie jest jednoznaczne. Metformina wykazuje bardzo niskie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji (Vd) jest zmienna i wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową.
chlorowodorek metforminy, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, ekspozycja na lek, farmakokinetyka nieliniowa, interakcja lekowa, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kontrola glikemii, krzywa AUC, kwasica mleczanowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przenikanie do erytrocytów, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmabax 80 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmabax, charakteryzuje się biodostępnością około 50% oraz wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Wchłanianie z przewodu pokarmowego jest szybkie, ale zmienne, a przyjmowanie leku z pokarmem zmniejsza AUC₀₋∞ o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg, co nie wpływa istotnie na skuteczność terapeutyczną. Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa, z nieproporcjonalnym wzrostem Cₘₐₓ i AUC powyżej dawki 40 mg. Objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 l, co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm ograniczony jest do sprzęgania z glukuronidami, a eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (>99% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania eliminacji przekraczającym 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, z wydalaniem nerkowym <1% dawki.
biodostępność bezwzględna, biodostępność telmisartanu, farmakokinetyka nieliniowa, farmakokinetyka telmisartanu, klirens osoczowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pochodne glukuronidowe, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polsart Plus 80 mg + 25 mg
Preparat Polsart Plus zawiera telmisartan i hydrochlorotiazyd, które nie wpływają istotnie na swoją farmakokinetykę przy jednoczesnym podawaniu. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, wykazując farmakokinetykę nieliniową. Spożycie pokarmu zmniejsza AUC telmisartanu o 6-19%, jednak bez wpływu na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 litrów, metabolizowany jest do nieaktywnego acyloglukuronidu i eliminowany głównie drogą żółciową (>97% dawki), z okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany nerkowo (około 60% dawki w ciągu 48 godzin), z okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek). Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu wynosi 250-300 ml/min, a telmisartanu całkowity klirens osoczowy przekracza 1500 ml/min.
acyloglukuronid, biodostępność substancji, całkowita biodostępność, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krzywa zależności stężenia, kwaśna glikoproteina alfa 1, maksymalne stężenie, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, Polsart Plus, stężenie w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voluven (60 mg + 9 mg)/ml
Hydroksyetyloskrobia (HES) zawarta w produkcie VOLUVEN charakteryzuje się średnią masą cząsteczkową in vivo wynoszącą 70 000 – 80 000 Da, co przekracza próg nerkowy (60 000 – 70 000 Da) i wpływa na jej farmakokinetykę. Po dożylnym podaniu 500 ml stężenie HES w osoczu utrzymuje się na poziomie 75% wartości maksymalnej po 30 minutach, spada do 14% po 6 godzinach, a po 24 godzinach wraca do wartości wyjściowych. Objętość dystrybucji wynosi około 5,9 litra, wskazując na głównie wewnątrznaczyniową dystrybucję. Klirens osoczowy wynosi 31,4 ml/min, a AUC 14,3 mg/ml × godz., co świadczy o nieliniowej farmakokinetyce. Okres półtrwania w fazie dystrybucji (t½ α) to 1,4 godziny, a w fazie eliminacji (t½ β) 12,1 godziny.
akumulacja tkankowa, farmakokinetyka nieliniowa, faza dystrybucji, faza eliminacji, filtr hemodializacyjny, hemodializa, hydroksyetyloskrobia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, kumulacja tkankowa, masa cząsteczkowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, próg nerkowy, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, schyłkowa niewydolność nerek, wydalanie nerkowe