klirens omeprazolu

Klirens omeprazolu odnosi się do szybkości usuwania tego leku z organizmu, głównie przez wątrobę. Omeprazol jest inhibitorem pompy protonowej (IPP) powszechnie stosowanym w leczeniu choroby refluksowej przełyku (GERD), choroby wrzodowej i innych schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego w żołądku.

Metabolizm omeprazolu zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, szczególnie CYP2C19 i w mniejszym stopniu CYP3A4. Klirens tego leku wykazuje znaczne różnice międzyosobnicze, co jest związane z polimorfizmem genetycznym CYP2C19. W populacji można wyróżnić szybkich metabolizerów (EM), pośrednich metabolizerów (IM) oraz wolnych metabolizerów (PM), co bezpośrednio wpływa na wartości klirensu omeprazolu.

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klirens omeprazolu może być znacząco zmniejszony, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania leku i zwiększenia jego stężenia w osoczu. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby może być konieczne dostosowanie dawki. Wiek pacjenta również wpływa na klirens omeprazolu – u osób starszych obserwuje się jego zmniejszenie o około 30-50% w porównaniu z młodymi dorosłymi.

Znajomość klirensu omeprazolu ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ pozwala na optymalizację dawkowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, osób starszych oraz u pacjentów przyjmujących leki wchodzące w interakcje z układem CYP450, co może wpływać na skuteczność terapii i ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sagalix 40 mg

Omeprazol, substancja czynna preparatu Sagalix, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce i wzrostem do 60% przy wielokrotnym podawaniu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się całkowicie w wątrobie, głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19 (tworzący hydroksyomeprazol) oraz CYP3A4 (tworzący sulfon omeprazolu). Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u wolno metabolizujących (3% populacji białej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy, a Cmax 3-5 razy wyższe niż u szybko metabolizujących, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek jest eliminowany głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz częściowo z kałem (20%).
AUC, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka, hepatopatia, hydroksyomeprazol, indeks terapeutyczny, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, nefropatia, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, peletka dojelitowa, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omeprazol Mylan 40 mg

Omeprazol Mylan w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji jest wskazany do stosowania dożylnego, szczególnie gdy terapia doustna jest niewystarczająca. Standardowa dawka wynosi 40 mg podawane raz na dobę w formie wlewu dożylnego trwającego 20-30 minut. W przypadku zespołu Zollingera-Ellisona dawka początkowa to 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia i podziału dawki przy przekroczeniu 60 mg/dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się redukcję dawki do 10-20 mg ze względu na zmienioną farmakokinetykę, natomiast u osób z niewydolnością nerek oraz u osób powyżej 65 roku życia nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci i młodzieży jest ograniczone, co wymaga ostrożności i rozważenia alternatywnych metod leczenia.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka omeprazolu, interakcja lekowa, klirens omeprazolu, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, rekonstytucja produktu leczniczego, terapia doustna, wlew dożylny, wskazanie kliniczne, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Zollingera-Ellisona
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sagalix 20 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Sagalix dostępnego w kapsułkach dojelitowych (10 mg, 20 mg, 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce wynosi około 40%, a po wielokrotnym podawaniu wzrasta do około 60%. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19 (tworzący hydroksyomeprazol) oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u słabo metabolizujących (3% populacji białej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia 3-5-krotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja z osocza, hydroksyomeprazol, interakcje lek-lek, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, otoczka dojelitowa, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, szybkość eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Helicid 20 20 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Helicid 20, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19 na farmakokinetykę – u osób słabo metabolizujących AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja następuje głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
biodostępność leku, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, ogólnoustrojowa biodostępność, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, tempo eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losec 20 mg

Omeprazol, substancja czynna Losecu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, wzrastającą do 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek jest silnie wiązany z białkami osocza (~97%) i wykazuje pozorną objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, który wykazuje polimorfizm genetyczny wpływający na farmakokinetykę leku. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC omeprazolu jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia 3-5-krotnie wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania wynosi poniżej 1 godziny, a lek jest całkowicie eliminowany między dawkami, z wydalaniem głównie przez mocz (80% w postaci metabolitów) i kał.
AUC, białko osocza, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, degradacja w żołądku, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, omeprazol, osoba słabo metabolizująca, polimorfizm genetyczny, sól magnezowa, sulfon omeprazolu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Biofarm 40 mg

Omeprazol, dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem głównie w jelicie cienkim (3-6 h), z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po jednorazowej dawce wynosi około 40%, natomiast podczas wielokrotnego podawania raz na dobę wzrasta do około 60%, co ma znaczenie kliniczne w terapii długoterminowej. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) i stosunkowo niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg). Omeprazol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz częściowo przez CYP3A4 (sulfon omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 istotnie wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” obserwuje się 3-5-krotnie wyższe Cmax i 5-10-krotnie większe AUC w porównaniu do „szybko metabolizujących”, jednak nie wprowadzono odrębnych zaleceń dawkowania.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa zależność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Biofarm 20 mg

Omeprazol, dostępny w kapsułkach dojelitowych 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, a całkowity czas wchłaniania wynosi 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, natomiast podczas wielokrotnego podawania wzrasta do około 60%, co ma znaczenie kliniczne w terapii długoterminowej. Lek wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,3 l/kg masy ciała) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (97%). Omeprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19 oraz CYP3A4, co wpływa na znaczne różnice farmakokinetyczne u osób słabo metabolizujących CYP2C19 (AUC 5-10-krotnie wyższe, Cmax 3-5-krotnie wyższe), jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
AUC, biodostępność leku, CYP3A4, cytochrom P450, enzym metabolizujący, farmakokinetyka nieliniowa, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, słaby metabolizer, stężenie omeprazolu, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polprazol PPH 40 mg

Omeprazol, substancja czynna preparatu Polprazol PPH (40 mg, kapsułki dojelitowe), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 godzin) z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po podaniu jednorazowym wynosi około 40%, natomiast przy dawkowaniu wielokrotnym wzrasta do około 60%, co jest wynikiem hamowania własnego metabolizmu. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji 0,3 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19, który u osób słabo metabolizujących powoduje 3-10-krotnie wyższe wartości AUC i Cmax, bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
AUC, biodostępność omeprazolu, biodostępność po podaniu jednorazowym, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas osiągnięcia Cmax, droga eliminacji, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie CYP2C19, hydroksyomeprazol, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, mikrogranulki, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, polimorfizm genetyczny, Polprazol PPH, słaby metabolizer, sulfon omeprazolu, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Heligen Neo 20 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Heligen Neo dostępnego w kapsułkach dojelitowych (20 mg i 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania trwającym 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, a przy wielokrotnym dawkowaniu raz na dobę wzrasta do około 60%. Objętość dystrybucji u zdrowych osób wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a omeprazol wiąże się z białkami osocza w 97%, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Okres półtrwania leku w osoczu jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcje metaboliczne, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, peletki, podawanie wielokrotne, polimorfizm genetyczny, populacja pediatryczna, sól magnezowa, środowisko kwaśne, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, sulfon omeprazolu, układ enzymatyczny, wchłanianie, wiązanie z białkami, wolny metabolizm, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie żółciowe, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bioprazol 40 mg

Omeprazol, substancja czynna Bioprazolu 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach oraz biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce doustnej, która wzrasta do około 60% przy dawkowaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie (97%) wiązanie z białkami osocza i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i maksymalnych stężeń 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku wynosi poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (około 80%) i kałem (około 20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, dystrybucja w organizmie, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, omeprazol, podeszły wiek, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek