GIP
GIP (Glukozozależny peptyd insulinotropowy) to hormon wydzielany przez komórki K jelita cienkiego w odpowiedzi na obecność składników odżywczych, szczególnie glukozy i tłuszczów w świetle przewodu pokarmowego. Należy do grupy hormonów inkretynowych, które stymulują wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki w sposób zależny od stężenia glukozy we krwi.
Fizjologiczna rola GIP obejmuje nie tylko regulację gospodarki węglowodanowej poprzez stymulację wydzielania insuliny, ale również wpływ na metabolizm lipidów w tkance tłuszczowej. Hormon ten promuje odkładanie tłuszczu i hamuje lipolizę, co może przyczyniać się do rozwoju otyłości. GIP wykazuje także działanie ochronne na komórki beta trzustki, przeciwdziałając ich apoptozie.
W patofizjologii cukrzycy typu 2 obserwuje się zaburzoną odpowiedź komórek beta na stymulację przez GIP, co przyczynia się do upośledzenia wydzielania insuliny. Badania wskazują również na potencjalny związek między GIP a insulinoopornością oraz rozwojem zespołu metabolicznego. Obecnie trwają prace nad wykorzystaniem analogów GIP lub antagonistów receptora GIP w terapii cukrzycy i otyłości.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Viglita 50 mg
Wildagliptyna, będąca inhibitorem DPP-4, wykazuje silne i selektywne hamowanie enzymu, co prowadzi do zwiększenia stężenia endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, poprawiając funkcję komórek beta trzustki i wydzielanie insuliny zależne od glukozy. W badaniach klinicznych dawki 50-100 mg/dobę u pacjentów z cukrzycą typu 2 skutkowały istotnym obniżeniem HbA1c (do -1,82% w terapii skojarzonej z metforminą) oraz poprawą markerów czynności komórek beta (HOMA-β, stosunek proinsuliny do insuliny). Wildagliptyna nie stymuluje wydzielania insuliny u osób z prawidłową glikemią i nie wpływa na opróżnianie żołądka. W terapii skojarzonej z metforminą, sulfonylomocznikiem, tiazolidynodionem lub insuliną, wildagliptyna wykazuje dobrą skuteczność i profil bezpieczeństwa, z niższą częstością hipoglikemii i mniejszym przyrostem masy ciała w porównaniu do leków porównawczych (np. rozyglitazon, glimepiryd, gliklazyd).
cukrzyca typu 2, czynność lewej komory, frakcja wyrzutowa lewej komory, GIP, gliklazyd, glimepiryd, GLP-1, glukagon, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, insulina bazalna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, MACE, markery komórek beta, metformina, mieszanka insulinowa, obrzęk obwodowy, opróżnianie żołądkowe, ostry zawał mięśnia sercowego, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, prawidłowa glikemia, reakcje żołądkowo-jelitowe, rozyglitazon, stosunek proinsuliny do insuliny, test tolerancji posiłku, tiazolidynodion, udar, wildagliptyna, wskaźnik HOMA-β, wysepki Langerhansa, wytwarzanie glukozy w wątrobie, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mifomet 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Mifomet, zawierający sytagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę (biguanid), jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2, oferując synergistyczne mechanizmy działania. Sytagliptyna zwiększa stężenia inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do wzrostu wydzielania insuliny i hamowania glukagonu w warunkach hiperglikemii, bez ryzyka hipoglikemii przy normoglikemii. Metformina zmniejsza wątrobową produkcję glukozy, poprawia insulinowrażliwość tkanek obwodowych oraz opóźnia wchłanianie glukozy w jelitach. W badaniach klinicznych wykazano, że Mifomet istotnie obniża HbA₁c (średnio o 0,7–2,1% w zależności od schematu leczenia), glikemię na czczo oraz poposiłkową, bez istotnego przyrostu masy ciała i z niskim ryzykiem hipoglikemii. Terapia jest skuteczna zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym insuliną, glimepirydem i pioglitazonem.
agonista PPARγ, biguanid, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, DPP-4, GIP, glikogenoliza, glimepiryd, glipizyd, GLP-1, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, GLUT-1, GLUT-4, HbA1c, hemoglobina A1C, homeostaza glukozy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, insulina glargine, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, metformina, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, stosunek proinsuliny do insuliny, syntaza glikogenowa, synteza insuliny, sytagliptyna, trójglicerydy, udar mózgu, wątrobowa produkcja glukozy, wskaźnik HOMA-β, zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Suprovia 100 mg
Sytagliptyna, będąca inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) z kodem ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm jej działania polega na blokowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn – GLP-1 i GIP. Hormony te, uwalniane w odpowiedzi na posiłek, stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. W efekcie terapii obserwuje się obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz redukcję glikemii na czczo i po posiłku, bez ryzyka hipoglikemii charakterystycznego dla pochodnych sulfonylomocznika. Sytagliptyna wykazuje wysoką selektywność wobec DPP-4, nie wpływając istotnie na enzymy DPP-8 i DPP-9 w dawkach terapeutycznych.
biosynteza insuliny, chlorowodorek sytagliptyny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, GIP, GLP-1, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, monoterapia, pochodna sulfonylomocznika, tabletka powlekana, wydzielanie glukagonu, wytwarzanie glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alikval Duo 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Alikval Duo, zawierający wildagliptynę (50-100 mg/dobę) oraz metforminę chlorowodorek (≥1500 mg/dobę), jest złożonym lekiem doustnym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Wildagliptyna, jako selektywny inhibitor DPP-4, zwiększa stężenia endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, co poprawia funkcję komórek beta i alfa trzustki, prowadząc do lepszej regulacji wydzielania insuliny i glukagonu oraz redukcji glikemii bez ryzyka hipoglikemii. Metformina działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie insulinowrażliwości mięśni oraz opóźnianie jelitowego wchłaniania glukozy, co skutkuje obniżeniem stężenia glukozy na czczo i po posiłku oraz korzystnym wpływem na profil lipidowy. Badania kliniczne, w tym UKPDS i VERIFY, potwierdzają długoterminowe korzyści terapii skojarzonej, wykazując istotne zmniejszenie HbA1c (do -1,82% w terapii początkowej) oraz redukcję ryzyka powikłań cukrzycowych i śmiertelności.
cukrzyca typu 2, GIP, glikemia, gliklazyd, glimepiryd, GLP-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, inhibitor DPP-4, insulina bazalna, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, MACE, metformina, monoterapia metforminą, niewydolność serca, pioglitazon, pochodne sulfonylomocznika, transportery glukozy, wildagliptyna, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny, wysepki Langerhansa, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Polpharma 100 mg
Sitagliptin Polpharma jest inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowanym doustnie w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na zahamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, głównie GLP-1 i GIP. Hormony te stymulują wydzielanie insuliny oraz hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od aktualnego stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. W badaniach klinicznych u pacjentów z hiperglikemią obserwuje się istotne obniżenie poziomu HbA1c oraz glukozy na czczo i po posiłku. Sitagliptin charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, GIP, GLP-1, glukoneogeneza wątrobowa, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormony inkretynowe, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodne sulfonylomocznika, sekrecja insuliny, sytagliptyna, uwalnianie insuliny, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Interakcje leku – Ansifora 50 mg
Sytagliptyna wykazuje niski potencjał interakcyjny, co potwierdzają badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek klirens sytagliptyny zależy przede wszystkim od wydalania nerkowego w formie niezmienionej. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (eGFR <30 ml/min) lub ESRD metabolizm przez CYP3A4 może mieć większe znaczenie, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i OAT3, przy czym hamowanie transportu przez OAT3 (np. przez probenecyd) ma niewielkie znaczenie kliniczne. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji z metforminą (1000 mg x2/dobę), cyklosporyną (600 mg jednorazowo), digoksyną (0,25 mg/dobę), lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9, ani z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.
alkohol etylowy, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, endogenne inkretyny, GIP, gliburyd, glikoproteina p, GLP-1, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor DPP-4, insulina, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, politerapia, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, tiazolidynodion, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alikval 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku Alikval, jest silnym i selektywnym inhibitorem DPP-4, który poprzez zahamowanie enzymu zwiększa stężenia endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, poprawiając glukozależne wydzielanie insuliny oraz regulację glukagonu. W dawkach 50-100 mg/dobę u pacjentów z cukrzycą typu 2 wykazuje istotną poprawę funkcji komórek beta (m.in. HOMA-β, stosunek proinsuliny do insuliny) oraz redukcję HbA1c, bez ryzyka hipoglikemii u osób z prawidłową glikemią. Wildagliptyna nie wpływa na opróżnianie żołądka i zmniejsza wątrobowe wydzielanie glukozy, co przekłada się na obniżenie glikemii zarówno na czczo, jak i po posiłku. Badania kliniczne obejmujące ponad 15 000 pacjentów potwierdziły skuteczność i bezpieczeństwo leku w monoterapii oraz terapii skojarzonej z metforminą, sulfonylomocznikami, tiazolidynodionami i insuliną, wykazując znaczące obniżenie HbA1c (do -1,82% w terapii początkowej z metforminą) oraz korzystny profil bezpieczeństwa, w tym niską częstość hipoglikemii i stabilność masy ciała.
cukrzyca typu 2, frakcja wyrzutowa lewej komory, GIP, gliklazyd, glimepiryd, GLP-1, hiperglikemia, hipoglikemia, HOMA-β, inhibitor DPP-4, insulina bazalna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, MACE, markery funkcji komórek beta, metformina, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, opróżnianie żołądka, pioglitazon, reakcje żołądkowo-jelitowe, rozyglitazon, stosunek proinsuliny do insuliny, sulfonylomocznik, tiazolidynodion, udar, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny, wydzielanie wątrobowe glukozy, wysepki Langerhansa, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vimetso 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Vimetso, zawierający wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg), stanowi złożoną terapię doustną dla pacjentów z cukrzycą typu 2, wykorzystując synergistyczne mechanizmy działania obu substancji. Wildagliptyna, jako inhibitor DPP-4, zwiększa stężenie endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, co poprawia glukozozależne wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki oraz reguluje wydzielanie glukagonu przez komórki alfa, prowadząc do ograniczenia wątrobowego wytwarzania glukozy i obniżenia glikemii. Metformina, z grupy biguanidów, działa poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy w wątrobie, zwiększenie insulinowrażliwości tkanek obwodowych oraz opóźnienie wchłaniania glukozy w jelitach, co skutkuje obniżeniem zarówno podstawowego, jak i poposiłkowego stężenia glukozy. Dodatkowo metformina korzystnie wpływa na profil lipidowy, redukując stężenia cholesterolu całkowitego, LDL oraz trójglicerydów.
badanie UKPDS, biguanid, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, dipeptydylopeptydaza 4, enzym DPP-4, GIP, glikogenoliza, GLP-1, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, glukozozależny polipeptyd insulinotropowy, hipoglikemia, inkretyny, komórki alfa, komórki beta, metformina, powikłania naczyniowe, sulfonylomocznik, syntaza glikogenu, trójglicerydy, wildagliptyna, wskaźnik HOMA-β, wysepki Langerhansa, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gliptivil 50 mg
Wildagliptyna, aktywny składnik leku Gliptivil, jest selektywnym inhibitorem enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia endogennych inkretyn GLP-1 i GIP zarówno na czczo, jak i po posiłku. Mechanizm działania wildagliptyny polega na poprawie funkcji komórek beta trzustki poprzez zwiększenie wydzielania insuliny zależnie od glikemii oraz na regulacji wydzielania glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje zmniejszeniem wątrobowego wydzielania glukozy i obniżeniem stężenia glukozy we krwi. W terapii nie obserwuje się opóźnienia opróżniania żołądkowego, co jest korzystne z punktu widzenia profilu bezpieczeństwa leku. Wildagliptyna nie stymuluje wydzielania insuliny u osób z prawidłową glikemią, co wskazuje na jej selektywność działania w warunkach hiperglikemii.
cukrzyca typu 2, enzym DPP-4, GIP, glimepiryd, GLP-1, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, HOMA-β, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metformina, opróżnianie żołądkowe, pioglitazon, podwójna ślepa próba, stosunek proinsuliny do insuliny, sulfonylomocznik, tiazolidynodion, trzustka, wątrobowe wydzielanie glukozy, wildagliptyna, wydzielanie glukagonu, wydzielanie insuliny, wysepki Langerhansa, żołądkowy peptyd hamujący - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Medical Valley 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin Medical Valley, jest selektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, głównie GLP-1 i GIP. Mechanizm działania opiera się na zależnym od glukozy zwiększeniu wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki oraz zmniejszeniu wydzielania glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje obniżeniem glikemii na czczo i po posiłku oraz redukcją hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c). Warto podkreślić, że sytagliptyna nie zaburza fizjologicznej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię, co minimalizuje ryzyko wystąpienia hipoglikemii, w przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika.
W badaniach klinicznych sytagliptyna wykazała skuteczność zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, prowadząc do istotnego zmniejszenia wartości HbA1c oraz poprawy kontroli glikemii na czczo i po posiłku. Lek charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec enzymu DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9 w stężeniach terapeutycznych, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. Mechanizm działania sytagliptyny, zależny od stężenia glukozy, stanowi istotną przewagę kliniczną, ograniczając ryzyko hipoglikemii i poprawiając homeostazę glikemiczną u pacjentów z cukrzycą typu 2.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, enzym DPP-4, GIP, glikemia poposiłkowa, GLP-1, glukagon, hemoglobina glikowana A1c, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, hydroliza hormonów, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, monoterapia, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy w wątrobie, sytagliptyna, szlak sygnalizacyjny, wychwyt glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Maysiglu 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Maysiglu (dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg), jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP), które stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy, co prowadzi do poprawy kontroli glikemii bez ryzyka hipoglikemii. Sytagliptyna charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych stosowanie sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę skutkowało istotnym obniżeniem HbA1c, glukozy na czczo (FPG) oraz glukozy 2 godziny po posiłku (2-hour PPG), a także poprawą funkcji komórek beta trzustki (HOMA-β, stosunek proinsuliny do insuliny). Częstość hipoglikemii była porównywalna z placebo, a masa ciała pozostawała stabilna lub nieznacznie się zmniejszała.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, funkcja komórek beta, GIP, glikemia poposiłkowa, glimepirydem, GLP-1, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, glukoza na czczo, hemoglobina A1C, hiperglikemia, hipoglikemia, HOMA-β, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, insulinoterapia, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, metformina, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, stosunek proinsuliny do insuliny, substancja czynna, sytagliptyna, test tolerancji glukozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma, należący do grupy leków doustnych hipoglikemizujących (kod ATC: A10BD08), łączy wildagliptynę – selektywny inhibitor DPP-4, zwiększający stężenie endogennych inkretyn (GLP-1, GIP) i poprawiający funkcję komórek beta trzustki – z metforminą, biguanidem hamującym glukoneogenezę i glikogenolizę w wątrobie oraz zwiększającym insulinowrażliwość tkanek obwodowych. Wildagliptyna w dawce 50-100 mg/dobę poprawia markery czynności komórek beta (HOMA-β, stosunek proinsulina/insulina) bez ryzyka hipoglikemii u osób z prawidłową glikemią. Metformina, stosowana w dawkach około 1000-2000 mg/dobę, wykazuje korzystny wpływ na profil lipidowy, zmniejszając stężenia cholesterolu całkowitego, LDL i trójglicerydów. Badania kliniczne, w tym UKPDS, potwierdzają redukcję ryzyka powikłań cukrzycy, zgonów związanych z cukrzycą oraz zawałów mięśnia sercowego u pacjentów leczonych metforminą.
badanie UKPDS, badanie VERIFY, cukrzyca typu 2, GIP, gliklazyd, glikogenoliza, glimepiryd, GLP-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, inkretyny, insulina bazalna, komórki alfa, komórki beta, metformina chlorowodorek, niepowodzenie leczenia, niewydolność serca, peptydaza dipeptydylowa-4, pioglitazon, terapia trójlekowa, test tolerancji posiłku, wildagliptyna, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ipinzan 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Ipinzan to złożony lek przeciwcukrzycowy zawierający wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg), stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Wildagliptyna jest selektywnym inhibitorem DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, poprawiając funkcję komórek beta trzustki i zwiększając wydzielanie insuliny zależne od glukozy, bez ryzyka hipoglikemii u osób z prawidłową glikemią. Metformina działa poprzez zmniejszenie wątrobowej produkcji glukozy, zwiększenie insulinowrażliwości mięśni oraz opóźnienie jelitowego wchłaniania glukozy, nie powodując przyrostu masy ciała ani hipoglikemii. W badaniach klinicznych wykazano, że skojarzone stosowanie wildagliptyny i metforminy prowadzi do istotnej redukcji HbA1c (do -1,82% przy dawce 50 mg + 1000 mg 2× dziennie) oraz korzystnych efektów metabolicznych, w tym poprawy profilu lipidowego i zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych.
badanie UKPDS, biguanidy, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, GIP, glikemia, gliklazyd, glikogenoliza, glimepiryd, GLP-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, inhibitor DPP-4, insulina bazalna, MACE, metformina, ostry zawał serca, pioglitazon, sulfonylomocznik, transportery glukozy, transportery GLUT, trójglicerydy, wildagliptyna, wysepki Langerhansa, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
Sytagliptyna, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, głównie GLP-1 i GIP. Hormony te, uwalniane przez komórki jelita, stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od aktualnego stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. W efekcie terapii obserwuje się obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz redukcję glikemii na czczo i po posiłku, przy jednoczesnym zachowaniu prawidłowej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię, co minimalizuje ryzyko niedocukrzenia.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, enzym DPP-8, GIP, GLP-1, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, niedocukrzenie, parametr glikemiczny, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy w wątrobie, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Jansitin 100 mg
Jansitin (sytagliptyna) jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), który poprzez hamowanie enzymu DPP-4 zwiększa stężenie aktywnych inkretyn GLP-1 i GIP, co prowadzi do glukozależnego wzrostu wydzielania insuliny i hamowania sekrecji glukagonu. Mechanizm ten skutkuje ograniczeniem produkcji glukozy w wątrobie i poprawą kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2, bez zwiększonego ryzyka hipoglikemii, charakterystycznego dla pochodnych sulfonylomocznika. Sytagliptyna wykazuje wysoką selektywność wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co korzystnie wpływa na profil bezpieczeństwa leku.
cukrzyca typu 2, enzym DPP-4, funkcja komórek beta, GIP, glimepiryd, GLP-1, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, hydroliza, inhibitor DPP-4, interakcja farmakodynamiczna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, metformina, parametr glikemiczny, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy, reaktywność komórek beta, regulacja glikemii, stężenie glukozy, stosunek proinsuliny do insuliny, synteza insuliny, sytagliptyna, terapia skojarzona, test tolerancji glukozy, trudność w połykaniu, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lonamo 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Lonamo, jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem enzymu dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), dostępnym w dawkach 50 mg i 100 mg w formie chlorowodorku jednowodnego. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu degradacji hormonów inkretynowych GLP-1 i GIP, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w osoczu, a w konsekwencji do glukozozależnego zwiększenia wydzielania insuliny oraz zmniejszenia wydzielania glukagonu. Efektem jest poprawa kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2, objawiająca się redukcją hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz obniżeniem stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Działanie sytagliptyny jest unikalne dzięki zależności od stężenia glukozy, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii, a GLP-1 nie zaburza fizjologicznej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię, co podnosi bezpieczeństwo terapii.
chlorowodorek, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, działanie hepatotoksyczne, enzym DPP-4, genotoksyczność, GIP, glikemia, GLP-1, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, glukoneogeneza, gruczolak wątroby, HbA1c, hemoglobina A1C, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, insulina, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, stężenie glukozy, sytagliptyna, toksyczność narządowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Adamed 50 mg
Sitagliptin Adamed, będący inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) z kodem ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym dostępnym w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg. Jego mechanizm działania opiera się na zwiększeniu stężenia aktywnych hormonów inkretynowych, głównie GLP-1 i GIP, które stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy. W efekcie dochodzi do poprawy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2, co potwierdzają obniżone wartości HbA1c oraz glukozy na czczo i po posiłku. Sitagliptin działa poprzez blokadę enzymu DPP-4, zapobiegając hydrolizie inkretyn i wydłużając ich aktywność biologiczną.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, dysfagia, GIP, GLP-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy w wątrobie, synteza insuliny, sytagliptyna, układ inkretynowy, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Grindeks 25 mg
Sytagliptyna, dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, jest selektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych hormonów inkretynowych GLP-1 i GIP. Mechanizm działania opiera się na glukozozależnym zwiększeniu sekrecji insuliny przez komórki beta trzustki oraz hamowaniu wydzielania glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje poprawą kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. Sytagliptyna nie wpływa na enzymy DPP-8 i DPP-9, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa i mniejsze ryzyko hipoglikemii w porównaniu do pochodnych sulfonylomocznika. W badaniach klinicznych wykazano istotną redukcję hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz stężenia glukozy na czczo i po posiłku.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, działanie hipoglikemizujące, GIP, GLP-1, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, mechanizm glukozozależny, produkcja glukozy w wątrobie, sekrecja insuliny, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Sitagliptin Polpharma, klasyfikowany jako inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, takich jak GLP-1 i GIP. Inkretyny te, uwalniane w jelicie, zwiększają syntezę i uwalnianie insuliny z komórek beta trzustki oraz zmniejszają wydzielanie glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje obniżeniem stężenia glukozy we krwi. Działanie to jest zależne od stężenia glukozy, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii, gdyż przy niskim poziomie glukozy nie dochodzi do nadmiernej stymulacji insuliny ani zahamowania glukagonu. Sitagliptin charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9, co zwiększa bezpieczeństwo terapii.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, GIP, glikemia poposiłkowa, GLP-1, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina glikowana A1c, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hydroliza inkretyn, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, sytagliptyna, wydzielanie glukagonu, wytwarzanie glukozy w wątrobie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lonamo 100 mg
Lonamo zawiera sytagliptynę, inhibitor DPP-4, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP), co prowadzi do glukozozależnej stymulacji wydzielania insuliny oraz hamowania sekrecji glukagonu, skutkując obniżeniem stężenia glukozy na czczo i po posiłku oraz redukcją HbA1c. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, sytagliptyna nie wywołuje hipoglikemii przy niskim stężeniu glukozy, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii. Sytagliptyna jest wysoce selektywnym inhibitorem DPP-4, nie wpływającym na enzymy DPP-8 i DPP-9 w stężeniach terapeutycznych.
ataksja, chlorowodorek, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, duszność, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, GIP, GLP-1, glukagon, hemoglobina glikowana, hepatotoksyczność, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, kancerogenność, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy, rak wątroby, synteza insuliny, sytagliptyna, toksyczność reprodukcyjna, wydzielanie insuliny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lonamo 100 mg
Sytagliptyna, dostępna w preparacie Lonamo w dawkach 50 mg i 100 mg, jest wysokoselektywnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm działania polega na hamowaniu hydrolizy hormonów inkretynowych GLP-1 i GIP, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w osoczu i w efekcie do wzrostu wydzielania insuliny oraz redukcji wydzielania glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy. Dzięki temu sytagliptyna poprawia kontrolę glikemii, obniżając poziom HbA1c oraz glukozy na czczo i po posiłku, przy jednocześnie niskim ryzyku hipoglikemii, co odróżnia ją od pochodnych sulfonylomocznika. W stężeniach terapeutycznych nie wykazuje istotnego hamowania enzymów DPP-8 i DPP-9, co podkreśla jej selektywność i bezpieczeństwo stosowania.
ataksja, badanie histologiczne, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, genotoksyczność, GIP, GLP-1, glukagon, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hepatotoksyczność, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, karcynogenność, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, Lonamo, margines terapeutyczny, pochodne sulfonylomocznika, rak wątroby, sytagliptyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gliptivil Combo 50 mg + 1000 mg
Gliptivil Combo to lek złożony zawierający wildagliptynę (inhibitor DPP-4) oraz metforminę (biguanid), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Wildagliptyna zwiększa stężenie endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, co poprawia funkcję komórek beta i alfa trzustki, zwiększając wydzielanie insuliny zależne od glukozy oraz regulując wydzielanie glukagonu, bez ryzyka hipoglikemii u pacjentów z prawidłową glikemią. Metformina działa poprzez zmniejszenie wątrobowej produkcji glukozy, zwiększenie insulinowrażliwości tkanek obwodowych oraz opóźnienie wchłaniania glukozy jelitowej, nie powodując przyrostu masy ciała ani hipoglikemii. Badania kliniczne wykazały, że dodanie wildagliptyny do metforminy obniża HbA1c o 0,7-1,1% po 6 miesiącach, a terapia skojarzona jest skuteczniejsza niż monoterapia metforminą, z korzystniejszym profilem masy ciała i niższym ryzykiem hipoglikemii w porównaniu do leków takich jak pioglitazon, glimepiryd czy gliklazyd.
biguanid, cholesterol LDL, cukrzyca typu 2, GIP, gliklazyd, glikogenoliza, glimepiryd, GLP-1, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, inhibitor DPP-4, inkretyny, insulina bazalna, komórki alfa, komórki beta, kontrola glikemii, metformina, pioglitazon, pochodne sulfonylomocznika, powikłania cukrzycowe, transportery glukozy, trójglicerydy, wildagliptyna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Reddy 25 mg
Sitagliptin Reddy, będący inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, dostępny jest w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych. Mechanizm działania polega na zwiększeniu stężenia aktywnych inkretyn (GLP-1 i GIP) poprzez hamowanie ich hydrolizy przez enzym DPP-4, co prowadzi do glukozowo-zależnego zwiększenia wydzielania insuliny i zmniejszenia wydzielania glukagonu. W efekcie dochodzi do poprawy kontroli glikemii, potwierdzonej obniżeniem HbA1c, glukozy na czczo (FPG) oraz glukozy poposiłkowej (2-hour PPG). W badaniach klinicznych wykazano, że sytagliptyna nie zwiększa ryzyka hipoglikemii w porównaniu z placebo oraz nie powoduje istotnego przyrostu masy ciała, co odróżnia ją od pochodnych sulfonylomocznika.
chlorowodorek sytagliptyny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dysfagia, enzym DPP-4, GIP, glimepiryd, GLP-1, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, glukoza na czczo, glukoza poposiłkowa, hemoglobina A1C, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, metformina, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, terapia skojarzona, test tolerancji glukozy, wskaźnik HOMA-β, wydzielanie insuliny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vimetso 50 mg + 1000 mg
Vimetso to lek złożony zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg), stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Wildagliptyna jest selektywnym inhibitorem DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia endogennych inkretyn (GLP-1 i GIP), poprawiając wrażliwość komórek beta trzustki na glukozę i zwiększając wydzielanie insuliny zależne od glukozy, a także regulując wydzielanie glukagonu przez komórki alfa. Metformina działa poprzez zmniejszenie wątrobowego wytwarzania glukozy, zwiększenie wrażliwości mięśni na insulinę oraz opóźnienie jelitowego wchłaniania glukozy, nie wywołując hipoglikemii ani przyrostu masy ciała. W badaniu UKPDS wykazano, że metformina zmniejsza ryzyko powikłań cukrzycowych, zgonów związanych z cukrzycą oraz śmiertelności ogólnej (np. powikłania: 29,8 vs 43,3 zdarzeń/1000 pacjento-lat, p=0,0023).
badanie VERIFY, biguanid, cukrzyca typu 2, GIP, glikogenoliza, glimepiryd, GLP-1, glukagon, glukoneogeneza, HbA1c, hipoglikemia, HOMA-β, inhibitor DPP-4, inkretyny, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, metformina, niewydolność serca, terapia początkowa, terapia potrójna, transporter glukozy, UKPDS, wildagliptyna, wysepki Langerhansa, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe